နဠပါနဇာတ် - ရေဘီလူးနှင့် ကျူရိုးသောက်နည်း

ဤဇာတ်တော်ကို ပါဠိဇာတ်တော်စုဆောင်းချက်၏ ပထမကျမ်းဖြစ်သော ဧကနိပါတ်တွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၀ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဇာတ်တော် ၁၁ မှ ၂၀ အထိ ပါဝင်သော သီလဝဂ်၏ နိဂုံးဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်တော်၏ ဝတ္ထုရှည်ကို ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ တောရှည်ကြီး၏ အလယ်တွင် ဘုရားလောင်းသည် မျောက်ရှစ်သောင်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တစ်ချိန်က ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်ထည်ကြီးမားပြီး အပြုအမူ ဖြောင့်မတ်ကာ ထိုးထွင်းသိမြင်သော ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုနေ့မတိုင်မီကတည်းကပင် အုပ်စုအတွက် စည်းမျဉ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည် — မသိသော အသီးကို ကိုယ်တိုင် မစစ်ဆေးမီ မစားရ၊ မသိသော ရေရင်းမြစ်မှ မသောက်ရ။ ဤဝတ္ထုက ထိုစည်းမျဉ်း အကျိုးရှိပုံကို ပြသထားသည်။ မသိသော နယ်မြေတွင် ရှစ်သောင်းသော အုပ်စုကို ဦးဆောင်သွားရာ၌ မျောက်တစ်ကောင်ချင်းစီ ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ကို စမ်းသပ်ရန် နေရာမရှိ။ ထိုစည်းမျဉ်းသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ သတိသည် အုပ်စုဝင်အားလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်စားပြုနိုင်စေရန် တည်ရှိခဲ့သည်။

နွေရာသီ နေ့လည်ခင်းတစ်နေ့တွင် ခြောက်သွေ့သော တောကန္တာရများကို လှည့်လည်ပြီးနောက် မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ ရေငတ်ခဲ့ကြသည်။ တောကို ရှာဖွေရာ အစိမ်းရောင်ကျူပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော ကျယ်ပြန့်ငြိမ်သက်သည့် ရေကန်ကြီးကို ရှာတွေ့ကြသည်။ မီးလောင်နေသော လည်ချောင်းကို ငြိမ်းသတ်ရန် မျောက်များက ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ပညာရှိ ခေါင်းဆောင်က အာဏာရှိသော အမိန့်ဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည် — “ခဏစောင့်ကြလော့။ ဤတောသည် အန္တရာယ်များလှ၏။ ငါ ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးမချင်း ဤရေကို မထိကြနှင့်။”

ဘုရားလောင်းသည် ကန်ဘေးတစ်ပတ်လုံးကို ဂရုတစိုက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ လူ၊ သမင်နှင့် ရိုင်းသော နွားတို့၏ ခြေရာများသည် သဲကမ်းမှ ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသွားသော်လည်း ရေကန်မှ ပြန်တက်လာသော ခြေရာတစ်ခုမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိတော်မူသည်။ ထိုရေကန်ကို ရေဆင်းသူတိုင်းကို စားမျိုတတ်သော ဥဒကရက္ခသ ရေဘီလူးက စောင့်ရှောက်နေကြောင်း သိမြင်ပြီး၊ မျောက်များအား ခြေထောက်များကို ကုန်းမြေပေါ်တွင်သာ ထားရှိရန် သတိပေးတော်မူသည်။ ဘီလူးသည် မပေါ်ထွက်သေး၊ ရေမျက်နှာပြင်အောက်တွင် မည်သည့်အော်သံ သို့မဟုတ် အရိပ်လည်း မရှိ၊ ခြေရာများ၏ တိတ်ဆိတ်သော အထောက်အထားသာ ရှိသည်။ ၎င်းခြေရာများက ဂရုတစိုက်ကြည့်သူတိုင်း ကိုယ်တိုင်ဖတ်နိုင်သော ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြနေသည်။

ကြံစည်ချက် မအောင်မြင်သဖြင့် စိတ်ပျက်သွားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ရေဘီလူးသည် ကန်၏ မှောင်မိုက်သော မျက်နှာပြင်မှ ထိုးထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကြီးမားကြမ်းတမ်းသည် — အပြာရောင် အရေ၊ အနီရောင် ဗိုက်၊ အဖြူရောင် သွားရှည်များနှင့် မီးသွေးကဲ့သို့ ဖျတ်ဖျတ်လောင်နေသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ ဒေါသဖြင့် ဟောက်အော်လိုက်သည် — “အဘယ်ကြောင့် ကမ်းပေါ်တွင် ရေငတ်လျက် ထိုင်နေကြသနည်း။ ဆင်းလာ၍ သောက်ကြလော့။ ငါ့ရေထဲ ခြေချသူ မည်သူမဆို ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ရမည်။” ထိုအသံသည် ရေပြင်ပေါ်မှ ပျံ့လွင့်ကာ ဤကန်က ယခင်ကတည်းက ဆွဲမြုပ်ခဲ့သော သတ္တဝါတိုင်းကို နစ်မြုပ်စေခဲ့သည့် ယုံကြည်မှုဖြင့် ကြွေးကြော်သည်။ ရေငတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းက အလွန်သတိရှိသော ဧည့်သည်ကိုပင် နောက်ဆုံးတွင် ထိုကန်အနားသို့ ဆွဲခေါ်လာမည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ဘုရားလောင်းက ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ကြားတော်မူသည် — “ဘီလူးရေ၊ ငါတို့သည် ရေကို ဝအောင် သောက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ငါ့အုပ်စုဝင် တစ်ကောင်မျှပင် သင့်အစာ မဖြစ်ရပါ။” ဘုရားလောင်းသည် ခိုင်မာသော ကျူတစ်ချောင်းကို ရွေးချယ်ပြီး ၎င်းအတွင်းသို့ မှုတ်လိုက်တော်မူသည်။ ၎င်း၏ သစ္စာဓိဋ္ဌာန်စွမ်းအားဖြင့် ကျူ၏ အတွင်းအဆစ်များ အားလုံး ပွင့်ထွက်သွားကာ ပြည့်စုံစွာ အခေါင်းဖြစ်သော ရေစုပ်ပြွန် ဖြစ်လာသည်။ ၎င်း၏ အမိန့်အတိုင်း မျောက်ရှစ်သောင်းလုံးသည် ကျူများကို ယူ၍ ခြောက်သွေ့သော ကမ်းပေါ်တွင် လုံခြုံစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ပြွန်များကို ရေထဲ စိုက်ချပြီး ကျေနပ်သည်အထိ သောက်ကြသည်။ ကုန်းပေါ်တွင် အာဏာမဲ့ဖြစ်နေသော ဒေါသထွက်နေသည့် ဘီလူးသည် ရေနက်ထဲသို့ ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်သွားရလေသည်။ ဘီလူး၏ အင်အားသည် သားကောင်ကို မိမိ၏ ရေထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းအပေါ်သာ အမြဲမှီခိုနေခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ မျောက်ရှစ်သောင်းသည် သူ့မျက်မှောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခုမျှမရှိဘဲ သောက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး သူ၏ ခြိမ်းခြောက်စကားများသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဆူညံသံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဇာတကဋ္ဌကထာက ထိုကန်ဝန်းကျင်တွင် ပေါက်သော ကျူများသည် ထိုနေ့မှစ၍ နဠကပါန ဟု ခေါ်ဆိုကြသော ထိုကန်ကို ဝန်းရံလျက် အခေါင်းပေါက်ဖြစ်နေခဲ့သည်ဟု ထပ်ဆင့် ဖော်ပြသည်။ ဤအသေးစိတ်မှာ ဇာတ်တော်များစွာက ၎င်းတို့၏ ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်သည့် ပုံစံအတိုင်း သဘာဝလောက၏ အချို့သော လက္ခဏာသည် ယနေ့တိုင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ရှိနေသနည်း ဟု ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဘုရားလောင်း၏ ဖြေရှင်းချက်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးတမ်းတွင် ဥပါယကောသလ္လ (ဥပါယ၏ ကျွမ်းကျင်မှု) နှင့် ထိုအန္တရာယ်ကို ပထမဆုံး ဖော်ထုတ်ခဲ့သော အနုမာနယုတ္တိ (ဆင်ခြင်ဉာဏ်) ၏ နမူနာအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော သတိပြုမှု — တစ်လမ်းတည်းသို့သာ ဦးတည်သော ခြေရာများ — သည် မျောက်တစ်ကောင်မျှ ရေအနားသို့ မရောက်မီ ရှစ်သောင်းသော အသက်များကို ကယ်တင်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ဤဝတ္ထုကို သီလဝဂ်၏ အခြားဇာတ်တော်များကဲ့သို့ ပြသရာတွင် သီလနှင့် သတိပေါင်းစပ်ခြင်းသည် ရိုင်းစိုင်းသော အန္တရာယ်ကို ရဲရင့်ခြင်းတစ်ခုတည်းထက် ပိုမိုယုံကြည်စိတ်ချရစွာ အနိုင်ယူနိုင်ကြောင်း သင်ကြားပြသရန် ဖြစ်သည်။ ဤသင်ခန်းစာကို အဋ္ဌကထာက ရေကန်ကို ရင်ဆိုင်ရသော မျောက်မင်းကို ဖြစ်စေ၊ ဆွဲဆောင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော ရဟန်းကို ဖြစ်စေ အလားတူ အသုံးချသည်။