နင်္ဂုလဇာတ်

ဤဇာတ်လမ်းသည် နံပါတ်တပ်ထားသော ဇာတ်တော်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ဓမ္မပဒ အဖွင့်ကျမ်း (ဂါထာ ၃၇၉-၃၈၀၊ အခန်း ၂၅၊ ဘိက္ခုဝဂ်) မှ လာသည်ဖြစ်ပြီး ထိုတွင် မထေရ် နင်္ဂလကုလ အကြောင်းအဖြစ် ဟောပြထားသည်။ ရဟန်းမပြုမီက ဆင်းရဲသော နေ့စားအလုပ်သမား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ မြတ်စွာဘုရားက ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း အိမ်ထောင်ဘဝအပေါ် လွမ်းဆွတ်သော စိတ် ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း ဤရဟန်းသည် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ကာလမှ ပြဲစုတ်နေသော အဝတ်နှင့် သံချေးတက်သော ထွန်တုံးကို ဝှက်ထားသည့် လျှို့ဝှက်သော သစ်ခေါင်းသို့ သွားရောက်တတ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ့်စိတ်၏ မတည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးမပြီး၊ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် တရားထိုင်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ဤကျင့်စဉ်တွင် ရှေးဦးက ဥပမာရှိခဲ့ကြောင်း ပြရန် မြတ်စွာဘုရားသည် ရှေးဘဝ၏ ဇာတ်လမ်းကို အမှတ်ရတော်မူခဲ့သည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတော၌ ရသေ့အစုအဝေးကြီး၏ ဆရာကြီး ဖြစ်တော်မူပြီး၊ လောကီ တဏှာမှ ကင်းလွတ်ရာလမ်းသို့ လာရောက်သော ရှာဖွေသူတိုင်းကို ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

နယ်စပ်ရွာတစ်ရွာတွင် အလွန်ဆင်းရဲသော လယ်သမားတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးမှာ သံချေးတက်နေသော ထွန်တုံးတစ်ခုနှင့် ပြဲစုတ်ပြီး ပါးလွှာနေသော ခါးစည်းအဝတ်တစ်ထည်သာ ဖြစ်သည်။ နေပူပြင်းအောက်၌ ကျောက်ခဲများ ချိုးဖဲ့ရင်း၊ ကျောက်ကြမ်းလယ်များကို ထွန်ယက်ရင်း ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရာ ပြန်ရလာသည်မှာ နည်းပါးလှသည်။ အဆုံးမရှိသော ပင်ပန်းမှုကို ငြီးငွေ့လာသဖြင့် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ ဘုရားလောင်းအား ရသေ့ဝတ်ပေးရန် တောင်းခံခဲ့သည်။

ရဟန်းဝတ်ကတိမပြုမီ၊ လက်တွေ့ကျသော လယ်သမားသည် မိမိ၏ အလုပ်ဘဝကို သတ်မှတ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းနှင့် လုံးဝ ခွဲခွာရန် မနိုင်ကြောင်း တွေ့လာသည်။ သူသည် ရသေ့ကျောင်းအနီးရှိ သစ်ခေါင်းတစ်ခုသို့ တက်ကာ၊ သံချေးတက်နေသော ထွန်တုံးနှင့် ပြဲစုတ်သော အဝတ်ကို သစ်ငုတ်အတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းထားခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ ရသေ့၏ သစ်ခေါက်အင်္ကျီကို လက်ခံခဲ့သည်။

တောအတွင်း တောမြစ်အမြစ်များကို စားသုံးရင်း လယ်သမား၏ ကျန်းမာရေး တိုးတက်လာပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်ခန္ဓာ ပြည့်ဖြိုးလာသည်။ သို့သော် ဤသက်သာခြင်းသည်ပင် အခြားအမျိုးအစား၏ ဆာလောင်မှုအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ရွာသားများ၏ ကောလာဟလနှင့် မိမိ၏ ရှေးဟောင်းဘဝ၏ သေးငယ်ပြီး ရင်းနှီးသော ချမ်းသာမှုများကို အမှတ်ရခြင်းတို့က သူ့ကို ပြန်လည် ဒုက္ခပေးလာသည်။ မိမိ၏ ရဟန်းဝတ် ကတိများကို စွန့်လွှတ်လိုသော အတွေးသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ကျန်းမာရေးက တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိသော အင်အားဖြင့် သူ့ကို ဆွဲငင်လာသည်။

အောက်ရွာ၌ ပိုမိုလွယ်ကူသော ဘဝ သူ့ကို စောင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အေးစက်သော ဂူထဲတွင် တရားထိုင်ရန် အကြောင်းနည်းပါးကြောင်း ယုံကြည်သဖြင့် လယ်သမားသည် ရသေ့ကျောင်းမှ ဝှက်ဝှက်ထွက်ခွာကာ သစ်ခေါင်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်ဆင်ပြီး နောက်ကျန်ခဲ့သော ဘဝသို့ ပြန်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သစ်ပင်သို့ ရောက်သောအခါ ပြဲစုတ်နေသော အဝတ်နှင့် အပေါက်ပေါက်ပြီး သံချေးဖုံးနေသော ထွန်တုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မိမိလက်ထဲရှိ သံထွန်တုံးကို ကြည့်ရှုသည့်အခါ၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးသော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဓာတ် ထနေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ကာ၊ နတ်နှင့်လူတို့ ရှိခိုးရာ သန့်ရှင်းသော ရဟန်းဘဝ၏ ငြိမ်သက်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် တကယ်ရည်ရွယ်ပါသလားဟု မိမိကိုယ်ကို မေးမြန်းသည်။ အခြားသခင်၏ ကြိမ်လုံးအောက်၌ ထိုလေးလံသော၊ သံချေးတက်နေသော သံကို ရွှံ့ထဲ ပြန်ဆွဲယူရန် တကယ်ရည်ရွယ်ပါသလော။

ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် လယ်သမားသည် ထွန်တုံးကို သစ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ပြန်တွန်းထည့်ပြီး မိမိ၏ တရားထိုင်နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ သို့သော် နောက်ရက်များအတွင်း တူညီသော မငြိမ်သက်မှုက နောက်ထပ် ငါးကြိမ် ထပ်၍ သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။ အကြိမ်တိုင်း သူသည် သစ်ခေါင်းသို့ ပြန်သွားပြီး တူညီသော သံချေးတက်ထွန်တုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ကာ မိမိ၏ တုန်လှုပ်သော စိတ်အတွက် တူညီသော အဖြေကို ထိုထွန်တုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထွန်တုံးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့ကို ထွက်ခွာခြင်းမှ ခြောက်ကြိမ် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ခုနစ်ကြိမ်မြောက်တွင် လယ်သမားသည် ခက်ခဲသော နှစ်များစွာ ဆွဲလာခဲ့သည့် ထွန်တုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ငေးမော ကြည့်ရှုမိသည်။ အနိစ္စ၏ အမှန်တရားနှင့် လောကီလုပ်အား၌ ပါဝင်သော ဒုက္ခသည် ယခင်ကြိမ်များတွင် မရှိခဲ့သော အင်အားဖြင့် သူ့ကို ထိုးနှက်သည်။ ထိုသစ်ပင်အောက်၌ ထိုင်နေရင်း သူသည် နက်ရှိုင်းသော ဈာန်စိတ်တည်ကြည်မှုသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ လယ်ထွန်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ဘယ်တော့မျှ ရနိုင်မည် မဟုတ်သော အဘိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုလယ်သမားတစ်ဦးနှင့် ထိုထွန်တုံးတစ်ခုတည်းကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြာရှည်စွာ တည်မြဲစေရန် ရည်ရွယ်သော စကားဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို နိဂုံးချတော်မူသည်။ လောကီ တွယ်တာမှု သေးငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုတွယ်တာမှုကို ဆောင်ထားသူ၏ ပတ်လည်တွင် သံကြိုးကွင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့ထားသည်။ ထိုကြိုးကို နောက်ဆုံး ဖြတ်တောက်နိုင်သူသည်၊ ထိုလုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် တွယ်တာမှုက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျွေးမွေးခဲ့သော ဇာတိနှင့် သေခြင်း၏ ပို၍ကြီးမားသော သံသရာ ဝဲလည်မှုကိုပါ ဖြတ်တောက်သည်။