နင်္ဂုဋ္ဌဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၄၄ ကို ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းအနီးတွင် နေထိုင်သော အာဇီဝက ရသေ့များအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကြမ်းကြုတ်သော တပ်ကျင့်ခြင်းသည် တကယ်ပင် ကုသိုလ်တစ်စုံတစ်ရာ ရစေသလားဟူသော မေးခွန်း ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေရန် ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝက မီးပူဇော်သော ရသေ့တစ်ဦး၏ ဇာတ်ကို အမှတ်ရတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရသေ့သည်လည်း မိမိ၏ ကိုးကွယ်ခြင်းကသာ ထိုကုသိုလ်ကို ရစေသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုယခင်ဘဝ၌ ဗောဓိသတ်သည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံရှိ ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တစ်ခု၌ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မွေးဖွားသည့်နေ့တွင်ပင် မိဘများသည် မိသားစုဓလေ့အတိုင်း သူ၏ဂုဏ်အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ယဇ်မီးကို ညှိခဲ့ကြသည်။ သူ ကြီးပြင်းလာပြီး လောကကို စွန့်ခွာသည့်အခါ ထိုမီးကိုပင် ကာသီနိုင်ငံအနီးရှိ တောကျောင်းသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်တိုင်တိုင် သစ္စာရှိစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ရာ မီးနတ်သည် ထိုကိုးကွယ်မှုအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြန်လည်ဖွားမြင်စေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ကောင်းချီးတောင်းရန် တောကျောင်းသို့ လာရောက်သော ရွာသားတစ်ဦးက ကျေးဇူးတင်ပြီး ရသေ့အား နွားတစ်ကောင် လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ရသေ့က ထိုတိရစ္ဆာန်ကို မိမိကိုးကွယ်မှု၏ အကောင်းဆုံး လှူဒါန်းမှုအဖြစ် မီးနတ်အား ပူဇော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပူဇော်ခြင်းမတိုင်မီ သန့်စင်ရေးအတွက် ရေလိုအပ်သဖြင့် နွားကို တောကျောင်းအနီးတွင် ချည်ထားခဲ့ပြီး မြစ်သို့ ရေခပ်ရန် သွားခဲ့သည်။

ရသေ့ မြစ်သို့ သွားနေစဉ် ဆာလောင်နေသော သူခိုးအုပ်စုတစ်စုသည် တောကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ နွားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုအသားကို ယဇ်မီးခဲများပေါ်တွင် ကင်ကာ သယ်ယူနိုင်သမျှ အသားအားလုံးကို စားသောက်ပြီး အရေနှင့် အမြီးကိုသာ ထားခဲ့ကြသည်။ ရေအိုးဖြင့် ပြန်ရောက်လာသော ရသေ့သည် ပူဇော်ရန် ချည်ထားခဲ့သည့်နေရာ၏ ဖုန်မှုန့်ထဲတွင် ထိုအကြွင်းအကျန်များသာ တွေ့ရသည်။

စက်ဆုပ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသော ရသေ့သည် သစ်ညှပ်ဖြင့် အမြီးကို မြှောက်ယူကာ မီးတောက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဖြတ်သန်းသွားသော သူခိုးအနည်းငယ်ထံမှပင် ဤမျှ ရိုးရှင်းသော အစားအစာကို မကာကွယ်နိုင်သော နတ်သည် မည်သို့သော နတ်ဖြစ်သနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုမီးသည် ထောပတ်နှင့် စပါးတောင်ပုံများကို စားသောက်နေသော်လည်း ပူဇော်သမျှ အရာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ စောင့်ရှောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ်ခဏအတွင်း ရသေ့သည် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကြာ သစ္စာရှိစွာ ပြုစုခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ရသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သည်။ သူကိုးကွယ်ခဲ့သော မီးတွင် ဝိညာဉ်လည်း မရှိ၊ စိတ်လည်း မရှိ၊ ပူဇော်သော ပစ္စည်းနှင့် ခိုးယူသော ပစ္စည်းကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စွမ်းအားလည်း မရှိပေ။ မည်သူ၏ သို့မဟုတ် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ပူဇော်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှေ့တွင်ချထားသမျှကို ဘက်မလိုက်သော အေးစက်မှုဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေလေသည်။

ခိုးသူ၏ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုအားဖြင့်ပင် ထင်ရှားလာသော ဤအမှန်တရားကို မြင်ရသောအခါ ရသေ့သည် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ် ပြုစုခဲ့သော ယဇ်မီးပေါ်သို့ ရေလောင်းလိုက်သည်။ မီးကို ပြုစုခဲ့သော ညှပ်များကို ချထားပြီး ထိုအစား တရားဘာဝနာကို အားထုတ်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကြာ မီးပြုစုခြင်းဖြင့် တစ်ကြိမ်မျှ မရောက်နိုင်ခဲ့သော နက်နဲသည့် သမာဓိအခြေအနေများကို ရရှိခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော မေးခွန်းကို ဖြေကြားတော်မူခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ အာဇီဝက ရသေ့တို့၏ ကြမ်းကြုတ်သော တပ်ကျင့်ခြင်းသည်လည်း ရသေ့၏ မီးရှေ့တွင် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကဲ့သို့ပင် ခက်ခဲခြင်း သို့မဟုတ် ကြာရှည်ခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ကုသိုလ်ကို မရစေနိုင်ပေ။ ကုသိုလ်သည် ပြင်ပ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ထိုအခမ်းအနားက အလွယ်တကူ အစားထိုးနိုင်သော အတွင်းပိုင်း စည်းကမ်း ဖြစ်သည်။ ခိုးမှု သို့မဟုတ် ဆရာတစ်ဦးက ထိုမေးခွန်းကို ထင်ရှားစေမချင်း ဘယ်သူမျှ ကွာခြားချက်ကို သတိမထားမိကြပေ။

ရသေ့ကို နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်မှာ တရားဟောခြင်း သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ထင်ရှားသော နိမိတ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ရိုးရိုးသာမာန် စိတ်ပျက်ခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နေ့လည်ခင်းတစ်ခုအတွင်း နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကြာ ဓလေ့ထုံးစံများက ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသော အယူမှားကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ နှလုံးသား၏ ကိလေသာများကို တကယ် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော မီးသည် မီးဖိုတွင် လောင်နေသော မီးမဟုတ်ဘဲ ပညာဉာဏ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မွေးနိုင်သော မီးဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ် မီးစောင့်ခြင်းသည် ရသေ့အား ခံနိုင်ရည်ကိုသာ သင်ပေးခဲ့သည်။ ခိုးခံရသော နွားတစ်ကောင်က နေ့လည်ခင်းတစ်ခုတည်းတွင်ပင် မီးကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ ပြနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော အမှန်တကယ် ကာကွယ်မှုနှင့် အမှန်တကယ် ကုသိုလ် ဆင်းသက်လာပုံကို သင်ပေးခဲ့သည်။