ပဗ္ဗတူပတ္ထရဇာတ်တော် - တောင်စမ်းရေဥပမာဖြင့် မင်းနှင့်မိဖုရားကို သင့်မြတ်စေသော အမတ်ကြီး

ပါဠိပိဋက၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၉၅ ကို ကောသလပြည်မှ မင်းကြီးတစ်ပါး၏ မေးမြန်းချက်ကို ဖြေကြားရန် ပထမဆုံး ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုမင်းကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ဦးဆီသို့ အမတ်တစ်ဦး၏ မေတ္တာ ရောက်နေကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီး၊ သံသယဖြစ်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့အနက် မည်သည်က ပညာရှိသော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။ ထိုမင်းကြီးအား ဖြေကြားရန် ဗာရာဏသီပြည်မှ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို အမှတ်ရခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် မင်းမျိုးဆက် အမတ်ကြီးတို့၏ မျိုးနွယ်တွင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ပညာ၊ စကားပြောတတ်မှု၊ လူ့စိတ်ခံစားမှုကို အထူးနက်နဲစွာ နားလည်မှုတို့ကြောင့် ဘုရားလောင်းသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ထိုဂုဏ်များကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် နိုင်ငံရေးရာ ကိစ္စများတွင် မင်းကြီး၏ အမြင့်ဆုံး အကြံပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ အဓိက မိဖုရားကြီးသည် တူညီသူမရှိအောင် လှပတောက်ပသည်။ မင်းကြီးသည် နိုင်ငံတွင်း မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ချစ်ခင်တော်မူသည်။ နန်းတော်ရှိ လူငယ်မင်းသားများကြားတွင် ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိသည့် မင်းချင်းလုလင်တစ်ဦး ထမ်းဆောင်နေသည်။ တစ်နေ့ နေ့လည်ခင်း ညီလာခံ စုရုံးနေချိန်တွင် မိဖုရားကြီး၏ အကြည့်သည် ယဉ်ကျေးမှုအရ လိုအပ်သည်ထက် ခဏ ပိုကြာစွာ ထိုလုလင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး၊ လုလင်ကလည်း ဖွင့်ဟသော ချီးမွမ်းမှုဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ထိုအပြန်အလှန် အကြည့်တိုတောင်းကို မြင်ရသောအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စိတ်ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော မနာလိုမှု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မင်းကြီးသည် နန်းဆောင်တွင်းသို့ ဝင်ကာ အစာစားရန် ငြင်းဆန်ပြီး နန်းတော်ဝတ်ဆင်ထားသော အဆင်တန်ဆာများကိုပင် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ မိဖုရားကြီးနှင့် လုလင်နှစ်ဦးစလုံးကို ပုန်ကန်မှုပြစ်မှုဖြင့် သေဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးသည် မဆင်ခြင်သော အကြည့်တစ်ချက်ထက် ပိုမိုသော အရာမဟုတ်ခဲ့ပေ။

နန်းတော်အပေါ်တွင် မုန်တိုင်း တဖြည်းဖြည်း ဆိုက်ရောက်လာသည်ကို သိရှိသော ဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီး၏ နန်းဆောင်သို့ ကြွရောက်ပြီး၊ ဘယ်လိုစိတ်ဝမ်းနည်းမှုက မင်းကြီး၏ နှလုံးကို ဤမျှ အပြည့်အဝ ဖမ်းစီးထားသလဲ၊ နိုင်ငံ၏ ကိစ္စများပင် ရပ်တန့်သွားအောင်လော ဟု ရိုးရိုးသားသား မေးမြန်းသည်။ မင်းကြီးက ခါးသီးစွာ ဖြေကြားသည်မှာ မိမိ အထက်တင်ခဲ့သော မိဖုရားကြီးသည် အခြားသူဆီသို့ မျက်လုံးကို လွှဲလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ မည်သည့်မင်းမျိုးမျှ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာပေါ်ရှိ ထိုသို့သော ဒဏ်ရာကို မခံနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားလောင်းသည် စီရင်ချက်အစား ဥပမာဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။ တောင်ထွတ်မြင့်တွင် ရေခဲရည်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းထားသော ကြည်လင်သည့် အိုင်တစ်ခုရှိသည်ဟု မိန့်ကြားပြီး၊ ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ ထို့ပြင် အညံ့ဆုံး မြေခွေးများပင်လျှင် ထိုအိုင်ကမ်းပါးသို့ ရေသောက်ရန် ဆင်းလာကြသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သတ္တဝါတိုင်း ရေသောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် အိုင်၏ နက်နဲမှုသည် မူလအတိုင်း ကြည်လင်အေးမြနေဆဲ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်စမ်းရေအိုင်သည် ကမ်းနားကို ထိသွားသော ရေငတ်နေသော လျှာနှင့် ကိုက်ညီရန် မိမိ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ကျုံ့စေခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းတူပင် ဘုရားလောင်းက ရှင်းပြတော်မူသည်။ တောင်စမ်းရေအိုင်၏ သန့်ရှင်းမှုသည် မြေခွေး၏ လာရောက်မှုကြောင့် မကျဆင်းသကဲ့သို့၊ မိဖုရား၏ မြင့်မြတ်မှုသည်လည်း ခဏတာ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် မလျော့ကျနိုင်ချေ။ မိမိ၏ ပညာဖြင့် လုံခြုံသော မင်းကြီးသည် အမှန်တကယ် ဘယ်တော့မှ စိုးရိမ်စရာ မရှိသော မေတ္တာနှင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း၏ သမုဒ္ဒရာကို ဆင်ခြင်မှုမဲ့သော တစ်ချက်တည်းဖြင့် မနှောက်ယှက်ရန် မလိုပေ။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ သံသယကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်လိုက်သည်။ ထိုသံသယသည် မိမိ၏ စိတ်အတွင်းမှသာ တည်ဆောက်ထားသော ပူလောင်မှုဖြစ်ပြီး၊ မိမိအပေါ် အမှန်တကယ်ပြုခဲ့သော အဖြစ်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးကို ဖက်ထွေးပြီး လုလင်ကို ညီလာခံ၌ မိမိနေရာသို့ ပြန်လည်ထားပေးကာ၊ အမှန်တကယ် မလိုအပ်ခဲ့သော သွေးသောက်ပွဲမှ နန်းတော်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ဘုရားလောင်းကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံး ဤဇာတ်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သော ကောသလမင်းထံ ပြန်လည်ကြည့်လျှင်၊ ဤပုံပြင်၏ အဓိပ္ပာယ်သည် မင်းနှစ်ဆက် စိုးစံချိန်တစ်လျှောက်လုံး တည်ငြိမ်စွာ မှန်ကန်ဆဲ ဖြစ်သည်။ အကြည့်တစ်ချက်သည် လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ၊ အကြည့်တစ်ချက်ပေါ် တည်ဆောက်ထားသော သံသယသည် အထောက်အထား မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် လုံလောက်စွာ ခိုင်မာသော အုပ်ချုပ်သူသည် တောင်စမ်းရေအိုင်ကို တောင်စမ်းရေအိုင်အဖြစ်ပင် ထားနိုင်ပြီး၊ ရေသောက်ရန် ဖြတ်သန်းသွားသူ မည်သူကြောင့်မဆို ဆုံးရှုံးမှု မရှိစေနိုင်ပေ။

ဘုရားလောင်းက မင်းနှစ်ပါးစလုံးအား ပေးခဲ့သည့်အရာမှာ အပြစ်အတွက် ဉာဏ်ကောင်းဖြင့် ပြောသော ပြဿနာ ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ပေ၊ အမှန်တကယ် သစ္စာဖောက်မှုကို လျစ်လျူရှုရန် အမိန့်လည်း မဟုတ်ပေ။ မင်းတစ်ပါး၏ နှလုံးထဲရှိ ငြိမ်သက်မှုမရှိသော ခံစားချက်တိုင်းကို အမှန်တရား အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး လုပ်ဆောင်ရန် မလိုကြောင်းကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သတိပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြည့်တစ်ချက်နှင့် မိမိ အိမ်ထောင်စုကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေသော ဒဏ်ရာကြား ခွဲခြားနိုင်သော မင်းကြီးသည် တောင်စမ်းရေအိုင်ကဲ့သို့ မိမိ၏ ဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို ကြည်လင်ပြီး မပြောင်းလဲဘဲ ထားနိုင်သည်။ ကမ်းနားတွင် ရေငတ်သော သတ္တဝါများ မည်မျှ လာသွားကြသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရာသည် ကွာခြားချက် မရှိပေ။