ပါဒဉ္ဇလိဇာတ် - မိုက်မဲသော ပါဒဉ္ဇလိမင်းသား

ဤဇာတ်ကို ပါဠိပိဋကတ်မှ ဇာတ်အမှတ် ၂၄၇ ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် လာလုဒါယီ ဟူသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ လာလုဒါယီသည် မည်သည့်အရာကို ကြားရသည် ဖြစ်စေ အမြင့်ရှုထောင့်မှ လှောင်ပြောင်တတ်သော အကျင့်ရှိ၏။ ဘုရားရှင်၏ ပဓာနတပည့်တို့ကို သူ့တွင် ထင်ရှားစွာ မရှိသော အရည်အချင်းများအတွက် ချီးမွမ်းနေချိန်တွင်ပင် ထိုအကျင့်ကို ပြုလေ့ရှိ၏။ ဤသို့သော အချည်းနှီး အထင်ကဲ့ရဲ့မှု အကျင့်သည် တစ်ချိန်က မည်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ဗာရာဏသီ၏ ရှေးဟောင်း ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူ၏။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ဗာရာဏသီကို တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။ ဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီး၏ ရာဇပုရောဟိတ်အဖြစ် အကြံပေးနေ၏။ မင်းကြီး ကွယ်လွန်သောအခါ အမတ်တို့သည် ဈာပနအခမ်းအနားကို စီစဉ်ရန်နှင့် နောက်ဆက်ခံမည့်သူကို စဉ်းစားရန် စည်းဝေးကြ၏။ နတ်ရွာစံသွားသော မင်းကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော သား ပါဒဉ္ဇလိမင်းသားသည် အလွန်ပင် မိုက်မဲ၍ ပျင်းရိသည်ဟု နာမည်ကြီးလေ၏။ မိုက်မဲသူတစ်ဦး အုပ်ချုပ်သော နိုင်ငံသည် မင်းမရှိသော နိုင်ငံကဲ့သို့ပင် ပြိုကျပျက်စီးမည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့်၊ သရဖူ ဆောင်းပေးမီ သူ၏ ဉာဏ်ကို စမ်းသပ်ရန် အမတ်တို့ ဆုံးဖြတ်ကြ၏။

အမတ်တို့သည် ပိုင်ဆိုင်မှုအငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို မင်းသားရှေ့သို့ တင်သွင်းကြ၍၊ တရားသူကြီးက လုံးဝ တရားမျှတပြီး မှန်ကန်သော စီရင်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်၏။ ထိုစီရင်ချက်ကို ကြေညာသောအခါ ပါဒဉ္ဇလိသည် တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ မပြော။ သူသည် ခြေထောက်ကိုသာ မြှောက်၍ ဖနောင့်ကို ထိုးညွှန်ပြပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြလေ၏။ ထိုလက်ဟန်သည် အလွန်ထူးခြားသဖြင့် တချို့ နန်းတော်သား အမတ်များက သာမန်လူတို့ နားမလည်နိုင်သော အလွန်နက်နဲသည့် တရားစီရင်ပိုင်း သဘောကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တိုးတိုးပြောကြ၏။

ဘုရားလောင်းက မိုက်မဲမှုကို နက်နဲမှုဟု မှားမှတ်ခြင်းကို နန်းတော်အား ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ထိုလက်ဟန်တွင် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိ သိရန် မတူညီသော အခြေအနေများအောက်တွင် မင်းသားကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ စမ်းသပ်ရန် အကြံပြုတော်မူ၏။

အမတ်တို့သည် ဒုတိယအမှုတစ်ခုကို စီစဉ်ကြ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖောက်ပြန်ထားသော အမှုဖြစ်သည်။ ထိုအမှုတွင် တရားသူကြီးက အပြစ်မရှိသူတစ်ဦး၏ ဘိုးဘွားအမွေ လယ်ဥယျာဉ်ကို လူလိမ်အဖြစ် ကောင်းစွာ သိရှိထားသူထံ အပ်နှံစေခဲ့သည်။ ထိုအလွန်မတရားသော စီရင်ချက်ကို ကြေညာသောအခါ ပါဒဉ္ဇလိသည် ရှေ့နှင့် တူညီစွာ တုံ့ပြန်လေ၏။ ထိုခြေထောက်ကိုပင် မြှောက်၍၊ ထိုဖနောင့်ကိုပင် ညွှန်ပြ၍၊ ထိုနှုတ်ခမ်းကိုပင် ကိုက်ပြလေ၏။ တရားမျှတသော စီရင်ချက်နှင့် လိမ်လည်သော စီရင်ချက်အကြား ကွဲပြားမှုကို သတိပြုမိသည့် အမှတ်အသား တစ်စုံတစ်ရာပင် မပြခဲ့ချေ။

ဘုရားလောင်းသည် ပရိသတ်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောကြားတော်မူ၏။ လူတို့သည် တရားမျှတသော စီရင်ချက်နှင့် မတရားသော စီရင်ချက်ကို တစ်ကြိမ်တလေမျှ မခွဲခြားနိုင်သော တုံ့ပြန်မှုကို လွန်မြတ်သော ဉာဏ်အမြင်ဟု အထင်မှားကြသည်ဟု ဖော်ပြတော်မူ၏။ ပါဒဉ္ဇလိ၏ လက်ဟန်တွင် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပါဝင်ကြောင်း၊ မှန်ကန်သော တရားသူကြီးသည် ဖြောင့်မှားကို သိမြင်သော်လည်း အလွတ်ဖြစ်သော ဖလားသည် မည်သည့်အရာ ထည့်ထားသည် ဖြစ်စေ တူညီသော လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုတတ်သည်ဟု ပြတော်မူ၏။

ဘုရားလောင်း၏ သက်သေပြချက်ကို ယုံကြည်သွားသော အမတ်တို့သည် ပါဒဉ္ဇလိကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဘုရားလောင်းကိုယ်တိုင်ကို သူ့နေရာတွင် ထီးနန်းတော်သို့ မြှင့်တင်ကြ၏။ မှန်သော စီရင်ချက်နှင့် မှားသော စီရင်ချက်ကို ခွဲခြားနိုင်ကြောင်း သက်သေပြပြီးသော အမတ်ကို၊ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ တစ်ကြိမ်မျှ ထိုသဘောမျိုး မပြသခဲ့သော မင်းသားထက် ပို၍ ယုံကြည်ကြ၏။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်က ရဟန်းလာလုဒါယီကို ပါဒဉ္ဇလိမင်းသားနှင့် ထပ်တူဖော်ပြတော်မူ၏။ တရားမျှတသော စီရင်ချက်နှင့် မတရားသော စီရင်ချက်နှစ်ခုလုံးကို တူညီသော အထင်ကဲ့ရဲ့မှုဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့သည့် အချည်းနှီး ပြက်ရယ်ခြင်းအကျင့်ကိုပင်၊ လာလုဒါယီသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဘာမျှ မပြုလုပ်ခဲ့သော ချီးမွမ်းမှုအပေါ်၌ ယနေ့တိုင် ဆက်လက်ထားရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပါဒဉ္ဇလိကို နောက်ဆုံး ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်မှာ စကားလုံးချို့တဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် စိတ်ထဲ၌ ပြည့်စုံခြင်း သို့မဟုတ် ဗလာဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကို ဘာမျှ ဖော်မပြနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအစား တသမတ်တည်း ရှိမှုဆိုင်ရာ ရိုးရှင်းသော စမ်းသပ်ချက် ဖြစ်၏။ အမှန်တရား မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ တူညီစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်သော လက်ဟန်သည် စကားထက်လွန်သော ပညာကို မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ကြိမ်ထက်ပို၍ စမ်းသပ်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးက စဉ်းစားမိသည့်အခါ မည်သည့်လက်ဟန်မျှ ဖုံးကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်သော ဗလာလွတ်မှုကိုသာ ဖော်ပြခဲ့၏။ တူညီသော စမ်းသပ်ချက်သည် လာလုဒါယီ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြက်ရယ်ခြင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ အသုံးချနိုင်၏။ ချီးမွမ်းခံထိုက်သည် မထိုက်သည်ကို မခွဲခြားဘဲ အခွင့်အရေးတိုင်းကို တူညီသော အထင်ကဲ့ရဲ့မှုဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့၏။ သူ၏ ပြက်ရယ်ခြင်းသည် မင်းသား၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကဲ့သို့ပင် အမှန်တကယ် တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မိမိ တုံ့ပြန်နေသော အရာ၏ အမှန်တရားနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော တုံ့ပြန်မှုသည် ပြင်ပအရာတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း ရပ်တန့်ပြီး၊ အမှန်တကယ် ဉာဏ်အမြင် ရှိခဲ့သည့် အခါများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် အကျင့်ရိုးရိုးအဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေသော အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။