ပရောသတဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်ရှိ ရဟန်းတော်များသည် တစ်ခါက မထေရ်ကြီး သာရိပုတ္တရာအား ဘုရားရှင်၏ အတိုချုံးဆုံးစကားများမှ အနက်အဓိပ္ပာယ် အပြည့်အစုံကို ထုတ်ယူနိုင်သော အရည်အချင်းကြောင့် ချီးမွမ်းနေခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် ကြားတော်မူသောအခါ၊ ဤသို့ သာရိပုတ္တရာသည် ဤအရည်အချင်းကို ပြသခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးဘဝတစ်ခု၌လည်း အခြားသူ တစ်ရာတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစား၍ နားမလည်ခဲ့သည့်အရာကို ခဏချင်း သိမြင်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဤသည်ကား ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသော ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၀၁၊ ပရောသတဇာတ်ဖြစ်သည်။ ထိုအမည်သည် 'လူရာပေါင်းများစွာထက် ပိုသော လူမိုက်များ' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ လူတစ်ထောင်နှင့် တူညီသောဇာတ်လမ်းကို ဟောသော ပရောသဟဿဇာတ် နှင့် တွဲဖက်ဇာတ်ဖြစ်သည်။

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ရဟန်းတို့သည် ဘုရားရှင်၏ အတိုချုံးဆုံး မိန့်တော်မူချက်များမှ အနက်အဓိပ္ပာယ် အပြည့်အစုံကို ထုတ်ယူနိုင်သော ဉာဏ်ပညာအတွက် ရှင်သာရိပုတ္တရာကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုစကားကို ကြားတော်မူသော ဘုရားရှင်က ဤဉာဏ်ပညာကို သာရိပုတ္တရာ ပြသခြင်းမှာ ဤဘဝတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ ရှေးဘဝ၌လည်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးဘဝ၌ပင် အခြားသူ တစ်ရာတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော အရာကို ထိုသူသည် တစ်ခဏအတွင်း ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၀၁ ဖြစ်သော ပရောသတဇာတ် ဖြစ်ပြီး ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ “ပရောသတ” ဟူသော အမည်သည် လူမိုက်တစ်ရာထက် ပိုသည်ကို ဆိုလိုပြီး၊ တပည့်တစ်ထောင်ဖြင့် တစ်ရာအစား ထိုအဖြစ်အပျက်ကိုပင် ပြောပြသော ပရောသဟဿဇာတ်၏ အဖော်ဖြစ်သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလ ဘုရားလောင်းသည် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ဗြဟ္မဏ ရသေ့ ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ လူငယ်ဘဝ၌ တက္ကသိုလ်ပြည်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး၊ ဟိမဝန္တာတောင်တွင် တပည့်ငါးရာနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ အဘိညာဉ်ငါးပါးနှင့် သမာပတ်ရှစ်ပါးကို ကျွမ်းကျင်သော ဆရာကြီး ဖြစ်တော်မူ၏။ ဆရာကြီး သေခါနီးတွင် တပည့်များ ဝန်းရံလာကြသော်လည်း၊ တပည့်များအနက် အကြီးဆုံးနှင့် အယုံကြည်ရဆုံးဖြစ်သော ပဓာနတပည့်မှာ ထိုအချိန်တွင် ဝေးရာသို့ သွားနေခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော တပည့်များက ဆရာကြီးအား ဘာတရား ရရှိခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းကြသောအခါ၊ အိုမင်းသော ဆရာကြီးက “နတ္ထိ ကိဉ္စိ” ငါ တစ်ခုမျှ မရခဲ့ဟု ဖြေတော်မူ၏။ ထိုစကားကို တိကျစွာ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် အကိဉ္စညာယတန ဟုခေါ်သော အရူပဈာန်ဘုံသို့ ဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီး၊ ဘာမျှ ဆုပ်ကိုင်စရာ မရှိဟူသော သိမြင်မှုပေါ်တွင် စိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်ရာဘေးတွင် စုဝေးနေသော တပည့်များက စကား၏ ရိုးရိုးအဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ကြားခဲ့ကြပြီး၊ ဆရာကြီးသည် တသက်လုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက် တစ်ခုမျှ မရဘဲ သေဆုံးသွားသည်ဟု ကောက်ချက်ချကြသည်။ ကြေကွဲမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ဈာန်ဖြင့် သေဆုံးသော ဆရာတစ်ပါးအတွက် ပြုလေ့ရှိသော ဂုဏ်ပြုမှုများကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

ပဓာနတပည့် ပြန်ရောက်လာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံကို သိရှိသောအခါ၊ ဆရာကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဘာမျှမရခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ပင် အမြင့်ဆုံး ရရှိမှုဖြစ်ကြောင်း၊ ကပ်ငြိမ်မှုရှိသော အရာတိုင်းကို ဘာမျှမရှိဟူသော သိမြင်မှုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်စေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြသော်လည်း အခြားတပည့်များက မိမိ၏ ဖတ်ရှုနားလည်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြ၍ မပြောင်းလဲခဲ့ကြပေ။ မိမိ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယုံကြည်နေကြသော ရဟန်းတစ်ရာကို တစ်ဦးတည်း၏ နားလည်မှုသို့ ဦးတည်စေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆရာတစ်ဦးအောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူကျင့်ကြံခဲ့ကြသော်လည်း တူညီသော အမြင်ကို မရရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ပဓာနတပည့်သည် မိမိ၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော နားထောင်မှုဖြင့် ချက်ချင်းရရှိခဲ့သည့်အရာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခြင်းဖြင့် မပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုဆရာကြီး သေဆုံးခဲ့သော ဈာန်အခြေအနေကြောင့် ဆရာကြီးသည် ဗြဟ္မာ့ဘုံ၌ မဟာဗြဟ္မာအဖြစ် ပဋိသန္ဓေနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးစကားအပေါ် တပည့်များ ကွဲပြားနေသည်ကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ ထိုဘုံမှ ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာပြီး ကိစ္စကို ဖြေရှင်းတော်မူသည်။ ပဓာနတပည့်၏ နားလည်မှုကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ဇာတ်တော်၏ အမည်ကို ပေးသော ဂါထာကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်- “လူမိုက် တစ်ရာကျော်တို့ အနှစ်တစ်ရာ စဉ်းစားကြစေကာမူ၊ ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနက်ကို နားလည်သော တစ်ဦးနှင့် မတန်ကြပေ။” ထိုစကားကို ကွယ်လွန်သွားသော ဆရာကြီး၏ ကိုယ်တော်တိုင် ပါးစပ်မှ ကြားရသောအခါ၊ တပည့်များသည် ပဓာနတပည့် ပြောခဲ့သော အမှန်ကို နောက်ဆုံး လက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ ရသေ့ကျောင်းကို ကွဲပြားစေခဲ့သော အငြင်းပွားမှု ပြေလည်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ ဂုဏ်ပြုမှုများကို ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ဆရာကြီး၏ နောက်ဆုံးစကားသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ လမ်းစဉ်က ပေးနိုင်သော အနက်ဆုံး ရရှိမှုကို ကြေညာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာကြသည်။

ဘုရားရှင်က ဤဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူရာတွင် ဇာတ်တော်ထဲရှိ မဟာဗြဟ္မာသည် ထိုဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဆရာကြီး၏ စကားကို တစ်ဦးတည်း နားလည်ခဲ့သော ပဓာနတပည့်မှာ သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ သာရိပုတ္တရာသည် ဤနောက်ဘဝ၌ပင် အနက်ထုတ်ယူနိုင်သော ထိုဉာဏ်ပညာကို ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုဉာဏ်ပညာသည် ပတ်ပတ်လည်ရှိ စကားလုံးများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝိုင်းပတ်ခဲ့ကြသော အခြားသူ တစ်ရာတို့ တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း မရှိသော အရာဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်ဖြစ်ပေါ်ပြီး ယခု ဤဘဝ၌ သာရိပုတ္တရာ၏ ပညာကို ချီးမွမ်းခဲ့သော ရဟန်းများသည် ဤဉာဏ်သည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အရည်အချင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤဘဝက အမည်ပေးမတိုင်မီ ဘဝများစွာတလျှောက် သယ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံသန့်စင်ခဲ့သော အရာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။