ဖလဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ရဟန်းတော်တို့က အသီးတစ်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှည့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ရွက်ကိုင်းပေါ်တွင် ဆက်လက်ရင့်ရန် လိုသေးကြောင်းကို ခွဲခြားသိနိုင်သော ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ဘုရားရှင်က ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က ပို၍ ပြင်းထန်သော ပုံစံဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုကျွမ်းကျင်မှုက ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၍ ထိုရှေးဘဝ၏ အကြောင်းကို ပြောပြတော်မူ၏။

ဘုရားလောင်းသည် အဝေးဝေးနှင့် လူသွားလာနည်းသော တောများတွင် လှည်းအစီးများကို ဦးဆောင်သော ကုန်သည်ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသို့သော တောတစ်ခုသို့ မဝင်မီ ကိုယ်တော်သည် လူတို့ကို စုဝေးစေ၍ ထိုတောအတွင်း အဆိပ်ရှိသော သစ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ သတိပေးတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ထံ အရင်မပြဘဲ မသိသော အသီး၊ အရွက် သို့မဟုတ် အမြစ်တစ်ခုကိုမျှ မည်သူမျှ မစားရဟု မှာကြား၏။

တောနက်အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် မြင်ရသမျှ ရွက်၊ ပုံသဏ္ဌာန်၊ အရောင်နှင့် အနံ့အားလုံး သရက်ပင်နှင့် တူညီသော ကင်္ပက္က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့ကြ၏။ ၎င်း၏ ကိုင်းများသည် အသီးများဖြင့် လေးလံနေ၏။ ဆာလောင်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရန် မခံနိုင်သော အချို့လူတို့သည် သတိပေးချက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု၍ အသီးများကို ချက်ချင်း ခူးယူစားကြပြီး ချိုမြိန်မှုကို ချီးမွမ်းကြ၏။ အခြားသူများကမူ ခေါင်းဆောင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်မိသဖြင့် အချို့ကို ယူဆောင်ကာ ဦးစွာ ပြရန် စောင့်ကြ၏။

ဘုရားလောင်းသည် အသီးကို စားကြည့်ရန် မလိုခဲ့ပေ။ ထိုသစ်ပင်သည် လမ်းသွားလမ်းလာ ဆာလောင်သော ခရီးသွားတစ်ဦး သို့မဟုတ် ရွာသားတစ်ဦး၏ လက်လှမ်းမီနိုင်သော အကွာအဝေးတွင် ရှိလျက်ပင် အသီးပြည့်ဝစွာ ကိုင်းတွဲ၍ မထိရသေးဘဲ ရပ်တည်နေကြောင်း ကိုယ်တော် ထောက်ပြတော်မူ၏။ ထိုသစ်ပင်သည် လမ်းနှင့် နီးစပ်သော နေရာတွင် စားသုံးနိုင်သည့် အသီးပေးသော သရက်ပင် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ငှက်များ၊ မျောက်များနှင့် ဒေသခံ လူတို့က ကိုင်းတိုင်းကို ကြာကြာမတိုင်မီကတည်းက ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအသီးပေါများလွန်းမှုသည် ၎င်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သက်သေဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော်က ဆိုတော်မူ၏။

အသီးကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သူများက ချက်ချင်း စွန့်ပစ်ပြီး ပါးစပ်ကို ဆေးကြောကြ၏။ စားပြီးသားသူများကို ထောပတ်ဆီနှင့် ကြံရည်ဖြင့် ပြင်းထန်သော ဆေးရည်ကို တိုက်ကျွေး၍ အဆိပ်ကို ခန္ဓာမှ ထုတ်ပစ်စေ၏။ စောစီးစွာ အန်ထုတ်နိုင်သူတို့ ရှင်သန်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် အဆိပ် ပျံ့နှံ့ပြီးသူတို့မှာမူ ဝေဒနာဖြင့် လဲကျ၍ မနက်ခင်းကို မြင်ရန် အသက်မရှင်ကြတော့ပေ။

ထိုသစ်ပင်ကြောင့် သေဆုံးသွားသော ခရီးသွားတို့၏ အလောင်းများကို ဖြုတ်ယူ၍ အသက်မွေးကြသော ဒေသခံ ဓားပြများသည် လွယ်ကူစွာ လုယက်ရန် မျှော်လင့်၍ ကုန်သည်အဖွဲ့ထံ ရောက်လာကြ၏။ သို့သော် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာစွာ ခရီးဆက်လျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့ကြ၏။ ထိုသို့ သေဆုံးသူများထံမှ ထုံးစံအတိုင်း ရရှိနေသော အမြတ်ကို တစ်ဦးတည်း၏ ဆာလောင်မှုက သတိကို အနိုင်မယူစေခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ လုံးဝ ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။

ဘုရားရှင်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ကုန်သည်တို့သည် ထိုရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်၍ ဤဆုံးမချက်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ဘေးကင်းမှု၏ ပြင်ပအသွင်ကို ကတိပေးနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် အန္တရာယ်ကို ဖတ်နိုင်ခဲ့သော သတိကြီးသည့် မျက်လုံးရှိ ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၅၄ သည် ဤပုံပြင်ကို ဤသို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ယခု ရိုးရှင်းသော ဥယျာဉ်မှူးတွင် ချီးမွမ်းခံရသော ထိုဉာဏ်သည် တစ်ချိန်က ပို၍ ပြင်းထန်သော အခြေအနေတွင် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း၏ ခြားနားချက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြရန် ဤပုံပြင်ကို ပြောပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားလောင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထူးခြားစေသည်မှာ ၎င်းသို့ ရောက်ရန် တစ်ကိုက်တစ်ပါးမျှပင် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မရှိသည့် အရာများကိုသာ အခြေခံ၍ ဆင်ခြင်ခဲ့သည် - ရှင်းလင်းစွာ ခူးထားသော ကိုင်းများ မရှိခြင်း၊ ကိုက်ရာ အမှတ်အသား မရှိခြင်း၊ အသက်ရှိသော အရာတစ်ခုခုက ထိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လက်လှမ်းမီသော အသီးကို ထိရဲခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြနိုင်သော လက္ခဏာ မရှိခြင်း။ ငှက်များနှင့် ခရီးသွားတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခူးယူပြီးသား ဖြစ်သင့်သော သစ်ပင်သည် ထိုမဟုတ်ဘဲ ပေါများစွာ ရပ်တည်နေခြင်းကိုယ်တိုင်သည် သတိပေးချက် ဖြစ်ပြီး၊ ကြည့်ရှုလိုသူ မည်သူကိုမဆို ဖတ်ရှုနိုင်သော သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

ပုံပြင်သည် အဆုံးကို ထိုသို့ တည်ဆောက်ထားသဖြင့် သည်းခံခြင်းသည် အန္တရာယ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် အောင်နိုင်စေကြောင်း ပြသည် - အဆိပ်ကိုယ်တိုင်နှင့် ထိုအဆိပ်က သူတို့အတွက် သတ်ဖြတ်ပေးမည်ဟု အားကိုးခဲ့သော ဓားပြများ။ ဘုရားလောင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သူတို့သည် နာကျင်ဆင်းရဲစွာ သေဆုံးခြင်းမှသာမက ထို့နောက် လိုက်လာမည့် လုယက်ခံရခြင်းမှပါ ကင်းလွတ်ခဲ့ကြ၏။ ထိုစည်းကမ်းကြီးမားသော စိတ်ထားသည် ခရီးသွားတစ်ဦးကို တစ်မျိုးသော နောက်လိုက်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သလို၊ တစ်လမ်းတည်းတွင် ရှေ့တွင် စောင့်နေသည့် နောက်တစ်ဦးမှလည်း ထိုနည်းအတူ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။