ပုဏ္ဏနဒီဇာတ်

ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၂၁၄ ဖြစ်သော ပုဏ္ဏနဒီဇာတ်ကို ဇာတ်အဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဘုရားရှင်က ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အကြောင်းအရာမှာ ပြည့်စုံသော ပညာ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းများသည် ဓမ္မသဘာခန်းမတွင် စုဝေးပြီး၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ၏ ပညာသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး၊ မြန်ဆန်ထက်မြက်ကာ၊ ထိုးဖောက်နိုင်သော အစွမ်းနှင့် ပြည့်စုံကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။

ဆရာတော် ဝင်ရောက်လာပြီး ဘာအကြောင်း ပြောနေကြသည်ကို မေးမြန်းသည်။ သူတို့ ပြောပြသောအခါ၊ ယခုအချိန်တွင်သာ ဘုရားရှင် ပညာရှိပြီး အစွမ်းရှိသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ရှေးကာလကတည်းကလည်း ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်ကြားသည်။ ထို့နောက် အတိတ်ကာလ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်သည် ဗာရာဏသီ၏ ဘုရင် ဖြစ်စဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် နန်းတော်ဆရာတော်၏ သားအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်ရောက်သောအခါ တက္ကသီလာတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဆရာတော်ရာထူးကို ရရှိပြီး၊ လူ့ရေးရာနှင့် နတ်ရေးရာ အကြောင်းအရာများတွင် ဘုရင်၏ အကြံပေးသူ ဖြစ်လာသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရင်သည် ကုန်းကောင်းချီပြောဆိုသူများကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ဒေါသထွက်ပြီး ဗောဓိသတ်အား ယခုနောက်ထပ် မိမိရှေ့တွင် မနေရန် ပြောပြီး၊ ဗာရာဏသီမှ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗောဓိသတ်သည် မိသားစုနှင့်အတူ ကာသိနိုင်ငံရှိ တစ်ရွာတွင် အိမ်ဖွဲ့ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ဘုရင်သည် ဗောဓိသတ်၏ ကောင်းမြတ်မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။ ဆရာတော်ကို ခေါ်ရန် တမန်ပို့ခြင်းသည် မသင့်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့အစား ကဗျာပုဒ်တစ်ပုဒ်ကို ရေးစပ်ပြီး အရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ကျီးအသားကို ချက်ပြုတ်စေပြီး၊ စာကို ကျီးအသားနှင့်အတူ ဖြူစင်သော အထည်တွင် ချည်နှောင်ကာ မင်းကြီး၏ တံဆိပ်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်သည်။

ဆရာတော် ပညာရှိလျှင် စာကိုဖတ်ပြီး ထိုအသားသည် ကျီးအသား ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကာ ပြန်လာမည်ဟု ဘုရင် ဆင်ခြင်သည်။ မဟုတ်လျှင် မလာဟု ထင်သည်။ ဤစမ်းသပ်ချက်သည် နူးညံ့သော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ အမိန့်ပေးခြင်းမရှိဘဲ ဘုရင်က ဆရာတော်ကို တောင်းပန်နိုင်ပြီး၊ ဆရာတော်ကလည်း လေးစားမှု မဆုံးရှုံးဘဲ ပြန်ကြားနိုင်သည်။

ဘုရင်သည် အရွက်ပေါ်တွင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားသည်။ ထိုကဗျာသည် ရေကြီးချိန်တွင် သောက်နိုင်သော အရာ၊ ပြောင်းဖူးခင်းက ဖုံးကွယ်နိုင်သော အရာ၊ လမ်းသွားသူကို ကြိုတင်ပြောပေးနိုင်သော အရာတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ဆုံးတွင် ပညာရှိသူအား စားရန်နှင့် ပဟေဠိကို မှန်ကန်စွာ ဖတ်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ဤလက္ခဏာသုံးချက်စလုံးသည် ကျီးကို ညွှန်ပြသည်၊ စာကြောတစ်ကြောတိုင်းသည် ထိုငှက်အကြောင်း ရှေးဟောင်း ဆိုရိုးစကား သို့မဟုတ် လူပုံပြင် ယုံကြည်ချက် တစ်ခုစီကို ကစားထားသည်။

ဗောဓိသတ်က စာကို ဖတ်ပြီး ဘုရင်က မိမိကို တွေ့လိုကြောင်း ထင်မှတ်သည်။ ဒုတိယကဗျာကို ရွတ်ဆိုသည်။ ဘုရင်သည် ကျီးကို ပို့ရန် မမေ့ကြောင်း၊ ငန်း၊ ငှက်ဖန်နှင့် ဒေါင်းတို့သည် အခြားငှက်များ ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ခုကို ပို့သူသည် အခြားတစ်ခုကိုလည်း ပို့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့အပြင် ဘာမျှ မပို့ခဲ့လျှင် ထိုအရာသည် ပို၍ဆိုးရွားမည်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ နားလည်ပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ ယာဉ်ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းသည်။

ဗောဓိသတ် ဘုရင်ထံ ရောက်ရှိပြီး ဘုရင်ကို ကြည့်ရှုသည်။ ဘုရင် ကျေနပ်ပြီး ဘုရင်၏ ဆရာတော်နေရာသို့ ထပ်မံ ခန့်အပ်သည်။ အပြစ်ပေးခံရသူ မည်သူမျှ ပြောပြထားခြင်း မရှိ၊ အပြစ်တင်ချက်လည်း မှတ်တမ်းမတင်ထားပေ။ ကုန်းကောင်းချီက ပျက်စီးစေခဲ့သော ဆက်ဆံရေးကို၊ ဘယ်တော့မှ မပြတ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဇာတ်ကြောင်းက ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးသည်။

ဤတရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဆရာတော်က ဘဝကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရင်သည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် ထိုဘုရင်၏ ဆရာတော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုဘဝ ပညာကို ချီးမွမ်းခဲ့သော ရဟန်းများသည် ထိုအစွမ်းအစသည် ကာလရှည်ကြာကတည်းက ရှိခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဆရာ၌ ထက်မြက်သော စိတ်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ကြပြီး ယခုတွင် ထိုစိတ်၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းကို မြင်တွေ့ကြသည်။

ဤဇာတ်သည် ပညာနှစ်မျိုးကို ပြသည်။ ဗောဓိသတ်၏ ပညာသည် စကားအောက်တွင် ရှိသည်ကို ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်းနှင့် ခါးသီးမှုမရှိဘဲ ပြန်ကြားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရင်၏ ပညာမှာ ကောင်းမွန်သော လူတစ်ဦးကို မှားယွင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြောင်း သိရှိပြီး၊ ထိုအမှားကို ဂုဏ်ရှိစွာ ပြင်ဆင်နိုင်သော နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းများ မလိုအပ်ပေ။ အရွက်တစ်ရွက်၊ အထည်တစ်ထည်နှင့် ကျီးအသားအပိုင်းတစ်ခုသာ လုံလောက်သည်။ ကုန်းကောင်းချီ တိုးတိုးပြောဆိုမှုဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ဆုံးရှုံးနေသော ကမ္ဘာတွင်၊ နှစ်ဘက်လုံး ကျေးဇူးတင်စွာ ရှာပြီး ဖြေကြားလိုသော စိတ်ဖြင့် ပြုပြင်နိုင်ကြောင်း ဇာတ်က သတိပေးသည်။