ပုပ္ဖရတ္တဇာတ်

ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါးသည် အိမ်ထောင်ရေးကို စွန့်လွှတ်၍ ရဟန်းဝတ်ကို ခံယူခဲ့သော်လည်း၊ စွန့်ခဲ့သော မယားကို တမ်းတမှုက ပြန်လည်လှုံ့ဆွထားကြောင်း တွေ့ရှိရပြန်သည်။ ဘုရားရှင်သည် သူ၏ စိတ်ပင်ပန်းမှုကို သိမြင်တော်မူ၍၊ ထိုအမျိုးသမီးသည် နှစ်ဦးစလုံး မသတိရကြတော့သော ရှေးဘဝတစ်ခု၌ သူ့ကို အန္တရာယ်တစ်ခု အရင်ဆုံးပြုခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာတွင် ပုပ္ဖရတ္တဇာတ်၊ အမှတ် ၁၄၇ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသော ဤဇာတ်တော်သည် ထိုအန္တရာယ်မှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြသည်။

ဘုရားရှင်၏ သံဃာတော်တစ်ပါးသည် ရဟန်းပြုရန် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခဲ့သော်လည်း၊ ထားခဲ့ရသော ဇနီးအတွက် တပ်မက်စိတ်ကို ထပ်မံ ခံစားရပြန်သည်။ ထိုရဟန်း၏ ရုန်းကန်မှုကို မြင်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ယခုဘဝ၌ မည်သူမျှ မမှတ်မိတော့သော အခြားဘဝတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ရဟန်းအား ထိခိုက်နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုအန္တရာယ် အဘယ်သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဧကနိပါတ် အမှတ် ၁၄၇ ဖြစ်သော ပုပ္ဖရတ္တဇာတ်ဟု ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်ကာလ၌ ဆင်းရဲသော လင်နှင့် ဇနီးတို့သည် မြို့တစ်မြို့လုံးကဲ့သို့ပင် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့် ကတ္တိကာပွဲတော်ကြီးသို့ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။ ထိုပွဲသည် ဆောင်းဦးရာသီ လပြည့်ညတွင် မီးအလင်းများ ထွန်းညှိ၍ ပတ္တလားနှင့် တီးမှုတ်သံများ၊ လမ်းတိုင်းတွင် လူအုပ်ကြီးပြည့်ကြသည့် ပွဲတော်ဖြစ်သည်။ ဇနီးက ချမ်းသာသူတို့အတွက်သာ ထားရှိသော ကသစ်ပန်းဆိုးထားသည့် အဝတ်ကို ရရှိမှသာ ပွဲတော်သို့ လိုက်မည်ဟု ဆို၏။ သူမနှင့်အတူ လူအုပ်ကြားတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပခုံးနှင့် လက်ပိုက်အောက်တွင် ခြုံရန် ဖြစ်သည်။ လင်က ထိုအရာကို ဝယ်ယူနိုင်ရန် မည်သည့် နည်းလမ်းမျှ မရှိကြောင်း ကန့်ကွက်သော်လည်း ဇနီးက မလျော့ပေး။ နောက်ဆုံးတွင် ကသစ်ပန်းပင်များ အစောင့်ဖြင့် ပေါက်ရောက်နေသော မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်တွင် သူတောင်းဆိုသည်ထက် ပိုမို၍ ဆိုးဆေးပန်းများ ရှိကြောင်း အကြံပြု၏။

ဇနီး၏ ညှဉ်းပန်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် မလိုလားသဖြင့် လင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့၏။ မှောင်မိုက်သော ညအချိန်၌ သူသည် ဇနီး လိုလားနေသော ပန်းများကို ခိုးယူရန် မင်းကြီး၏ ဥယျာဉ်တော်ဝင်း၏ ခြံစည်းရိုးကို ဖောက်ဝင်ခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်စောင့်များက ခြံစည်းရိုးကို ဖောက်နေစဉ် သူ့ကို ဖမ်းမိကြ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောဘက်သို့ ချည်နှောင်ကာ နံနက်အလင်းရောင်ထွက်ချိန်တွင် မင်းကြီးရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့ကြသည်။ မင်းကြီး၏ နယ်မြေအတွင်း ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ခိုးယူခြင်းအတွက် မင်းက သူ့ကို မြို့အပြင်တွင် သစ်ငုတ်ပေါ်သို့ စိုက်၍ သတ်ရန် အမိန့်ချမှတ်လိုက်၏။

သစ်ငုတ်ပေါ်တွင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေစဉ်၊ အသက်မထွက်သေးမီကပင် ကျီးကန်းတို့သည် ခေါင်းပေါ်သို့ ဝဲဆင်းလာ၍ ထိုးဆွခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မိမိ၏ ဝေဒနာအကြောင်း တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးသည် ဇနီးအတွက်သာ ဖြစ်၍ သူ၏ နောက်ဆုံးအင်အားဖြင့် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆို၏။ သစ်ငုတ်ပေါ်တွင် စိုက်ခံရခြင်းသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ဒုက္ခမဟုတ်ကြောင်း၊ သို့သော် သူ ဖမ်းဆီးခံရသဖြင့် ကသစ်ပန်းဆိုးအဝတ် မရနိုင်တော့သော ဇနီးသည် သူ၏ လက်မောင်းများ ပိုက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ ပွဲတော်ကို ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ဆိုခဲ့၏။ သူသည် မိမိ၏ သေခြင်းတရားထက် ဇနီး၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဝမ်းနည်းနေဆဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် သူမ ပျော်ရွှင်ခြင်းကို သူ ဆက်လက်မမြင်ရတော့သော ပွဲတော်ကိုသာ အဓိကထား ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

ဇနီး၏ တောင်းဆိုမှုမှစ၍ လင်၏ ကွပ်မျက်ခံရမှုအထိ လေထု နတ်ဝိညာဉ်တစ်ပါးက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုနတ်ဝိညာဉ်သည် တပ်မက်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော မျက်စိကွယ်မှုအပေါ် သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ဇာတ်ကို ဆက်လက် ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် သစ်ငုတ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ခံရ၍ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးအသက်ရှူချိန်တွင်ပင် မိမိ၏ သေခြင်းကို မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦး၏ ပျက်ကွက်သွားသော ပွဲတော်ကို ဝမ်းနည်းနေနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးစံအရ ဤဇာတ်ကို နိက္ခမပါရမီ၊ ကာမဂုဏ်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း၏ ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြသော ပုံပြင်များထဲတွင် ထည့်သွင်းသတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုအကြောင်းမှာ သေဆုံးသော လူ၏ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဘာမျှ မပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၌ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် မိမိ၏ ဝေဒနာကို ဆင်ခြင်ရန်၊ သူ့ကို ထိုနေရာသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည့် ခိုးယူမှုကို နောင်တရရန်၊ သို့မဟုတ် သေပြီးနောက် အဘယ်အရာ ဖြစ်လာမည်ကို စိတ်ကို လှည့်ရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ရှိသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အာရုံသည် ဇနီး၏ သက်သာရာနှင့် သူ မရောက်တော့မည့် ပွဲတော်၏ ပျော်ရွှင်မှုအပေါ်သို့ လုံးဝ ပြင်ပသို့သာ စိုက်ရှိနေ၏။ ဤဇာတ်သည် နားထောင်သူအား အခြားသို့ လှည့်ကြည့်ရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့်ရှိသော စိတ်တစ်ခုကို တပ်မက်ခြင်းက မည်မျှ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည်ကို သတိပြုစေရန် တောင်းဆိုသည်၊ လူတစ်ဦး ပေးခံရသော နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ရဟန်း၏ ယခင်ဇနီးနှင့် ဇာတ်ထဲရှိ ဇနီးတို့သည် သူတို့၏ အသက်ဘဝများစွာတွင် အတူတကွ ဖြစ်ခဲ့ကြသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြ၍ ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်တိုင်ကလည်း ထိုဘဝ၌ သေဆုံးသူသည် သေခြင်း၏ နီးကပ်မှုကြောင့် လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိဘဲ တပ်မက်မှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံနေဆဲ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သော လေထု နတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ တစ်ချိန်က ဤတပ်မက်မှုကြောင့် လူတစ်ဦး၏ အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ထိုဆုံးရှုံးမှုကို ဝမ်းနည်းရန် ရှင်းလင်းမှုပင် မပေးခဲ့ကြောင်း သတိပေးခံရသောအခါ၊ ရဟန်း၏ ယခင်ဇနီးအပေါ် တပ်မက်စိတ်သည် လျော့ပါးလာ၍ ဇာတ်တော်၏ သတိပေးချက်ကို စိတ်ထဲ၌ လတ်ဆတ်စွာ ထားကာ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။