မိုက်မဲသော ကျွန်မနှင့် ခြင်

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်မှ ကြီးကျယ်သော သူဌေး အနာထပိဏ်၏ အိမ်ထောင်စု၌ ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအိမ်ထောင်စု၏ အစေခံမ ရောဟိဏီသည် အသက်ကြီးသော မိခင်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော်လည်း လုံးဝ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် မိခင်သည် ရောဟိဏီ စပါးထောင်းနေရာသို့ လာပြီး အနားယူလျက် လဲလျောင်းနေလေသည်။ ခြင်များသည် မိခင်အိုကို ဝိုင်းအုပ်၍ အပ်ချောင်းနှင့်ထိုးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ဆွဲကြလေသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် 'ရောဟိဏီ၊ ဤခြင်တို့က ငါ့ကို ကိုက်နေသည်၊ ချစ်သမီး—မောင်းထုတ်ပါလော့' ဟု အော်ခေါ်လေ၏။ ကူညီလိုသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ရောဟိဏီသည် စပါးထောင်းနေသော လေးလံသည့် ကျည်ပွေ့ကို ကိုင်ယူပြီး ခြင်များ နားနေသောနေရာတွင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ထိုမှားယွင်းသော ဇွဲလုံ့လ တစ်ခုတည်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် မိခင်၏ အသက်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး၊ ခြင်များမူကား ဘေးကင်း၍ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။ မိမိပြုလုပ်မိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရောဟိဏီသည် 'အို၊ မေမေ၊ မေမေ' ဟု ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ အနာထပိဏ်သည် ထိုဝေဒနာကို သိရသောအခါ မိမိ၏ အစေခံမအတွက် သင်္ဂြိုဟ်ပွဲကို စီစဉ်ပေးလေသည်။ ထို့နောက် ကျောင်းတော်ရှိ ဆရာတော်ထံ သွား၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြောကြားလေသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤသို့သော ဝမ်းနည်းစရာသည် ဤမိခင်နှင့် ဤသမီးအကြား ဖြစ်ပျက်ခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၍၊ အမည်တူညီစွာ တူညီသောအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ရှေးဘဝတစ်ခု၏ အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့လေသည်။

လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် မြို့တွင် အလွန်ထင်ရှားသော ပညာရှိ သူဌေးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်တော်၌ ရောဟိဏီ အမည်ရှိသော အစေခံမတစ်ဦး ရှိ၏။ ထိုအစေခံမသည် မိခင်အိုကြီးအား ရိုသေကျွေးမွေးသော်လည်း၊ အသိဉာဏ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝကင်းမဲ့သော မိုက်မဲသူ ဖြစ်ပေသည်။

ပူပြင်းသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် မိခင်အိုကြီးသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်၌ လဲလျောင်းအိပ်စက်နေစဉ်၊ ခြင်ကောင်တို့သည် အုပ်စုဖွဲ့၍ လာရောက်ကိုက်ခဲကြလေသည်။ အနာခံရခက်သဖြင့် အမိအိုက 'ချစ်သမီး ရောဟိဏီ၊ ဤခြင်တို့သည် ငါ့ကို နှိပ်စက်လှပါသည်၊ အမြန်လာ၍ မောင်းထုတ်ပါလော့' ဟု အော်ခေါ်လေ၏။

ရောဟိဏီသည် ပြေးလာပြီး 'အမေ မကြောက်ပါနှင့်၊ အမေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မကိုက်နိုင်စေရန် ဤခြင်များကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ပါမည်' ဟု ပြောဆိုလေသည်။

ခြင်သတ်ရန် လက်နက်ရှာရာ စပါးထောင်းသော လေးလံသည့် ကျည်ပွေ့ကြီးကို တွေ့ရှိလေသည်။ ထိုမိုက်မဲသော သမီးသည် ကျည်ပွေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ကာ၊ ခြင်တစ်ကောင်သည် မိခင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ နားနေသည်ကို မြင်လျှင် 'သေပေတော့ ခြင်ဆိုး' ဟု ကြွေးကြော်ကာ အားကုန်သုံး၍ ကျည်ပွေ့ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် မိခင်အိုကြီး၏ ဦးခေါင်းခွံ ပွင့်ထွက်သွားပြီး နေရာ၌ပင် သေပွဲဝင်ခဲ့ရ၏။ ခြင်မူကား လွတ်မြောက်၍ ပျံသွားလေသည်။ မိခင် သွေးအိုင်ထဲ၌ သေဆုံးနေသည်ကို မြင်မှ ရောဟိဏီသည် ရင်ဘတ်စည်တီးကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

အသံကြား၍ ဘုရားလောင်း သူဌေးကြီး ရောက်လာသောအခါ အဖြစ်မှန်ကို သိရှိရသဖြင့် မိခင်အိုကြီး၏ အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်စေပြီးလျှင်၊ 'ပညာရှိသော ရန်သူသည် အသိပညာမဲ့သော မိတ်ဆွေထက် များစွာ သာလွန်၏။ အကြောင်းမူကား မိုက်မဲသူသည် ကျေးဇူးပြုမည်ဟူသော စိတ်ထားဖြင့်ပင် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ကြီးစွာသော ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်' ဟု ဆုံးမစကား မြွက်ကြားတော်မူခဲ့လေသည်။

ဇာတ်ကြောင်း ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခု၏ ဆက်စပ်မှုကို ဖော်ထုတ်တော်မူခဲ့သည်။ 'ယခုခေတ်၏ မိခင်နှင့် သမီးသည် ထိုခေတ်၏ မိခင်နှင့် သမီးပင် ဖြစ်ကြသည်၊ ငါကိုယ်တိုင်ကား ထိုအခါ သူဌေးကြီး ဖြစ်ခဲ့၏' ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဘဝနှစ်ခုတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော တစ်ကြိမ်တည်းသော ဆင်ခြင်တုံတရား လွဲချော်မှုသည် ချစ်ခင်မှုနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား၏ ခြားနားချက်ကို သင်ကြားပေးသော ဇာတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ တူညီသော သင်ခန်းစာကိုပင် မကာဇာတ်တွင်လည်း ထပ်မံတွေ့ရှိနိုင်သည်။ ထိုဇာတ်၌ ချစ်ခင်သော သားတစ်ဦး၏ ပုဆိန်ရိုက်ချက်—ခြင်ကောင်တစ်ကောင်အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း—သူ့ဖခင်၏ အသက်ကို အလားတူနည်းဖြင့် ဆုံးစေခဲ့၏။

ဤဇာတ်ကို ပါဠိကျမ်းတော်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၄၅ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ E. B. Cowell ၏ အယ်ဒီတာလက်အောက်တွင် ပြန်ဆိုခဲ့သော ဇာတ်တော်စုစည်းမှု၏ ပထမကျမ်းတွင် ပါဝင်သည်။ ဤဇာတ်သည် မကာဇာတ် အမှတ် ၄၄ ၏ တွဲဖက်ဇာတ် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်ခုကို ရိုးရာအားဖြင့် 'ပညာရှိရန်သူသည် ပညာမဲ့မိတ်ဆွေထက် သာလွန်၏' ဟူသော ဆိုရိုးတူညီတစ်ခုကို ပြသသော တွဲဖက်ဥပမာများအဖြစ် အတူတကွဖတ်ကြသည်။