သာဠကဇာတ်

ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၄၉ ကို ဘုရားရှင်က ရဟန်းကြီးတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းကြီးသည် မိမိ ထိန်းကျောင်းရသော သာမဏေကို အလွန်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သဖြင့် ထိုလူငယ်သည် လူ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာကြီး၏ ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်မှုများကြောင့် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နောက်ထပ် ဖျောင်းဖျခံရတော့မည် မဟုတ်ဟု ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ညှဉ်းဆဲပြီးနောက် ချိုသာသော စကားဖြင့် ပြန်ဖျောင်းဖျသည့် ဤပုံစံသည် မည်မျှ ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သည်ကို ပြရန် ဘုရားရှင်သည် သာဠက အမည်ရှိ မျောက်တစ်ကောင်၏ အကြောင်းကို သတိရတော်မူခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီမြို့အနီး၌ နေထိုင်သော လေးစားခံရသည့် စပါးကုန်သည် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအနီးတွင် မြွေဆရာတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ပြသပွဲအတွက် သာဠက အမည်ရှိ သင်ကြားထားသော မျောက်တစ်ကောင်ကို ထားရှိသည်။ မြွေဆရာသည် ဒေါသထွက်သောအခါ သို့မဟုတ် မူးယစ်သောအခါတိုင်း ဝါးတုတ်ဖြင့် မျောက်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကြိုးဖြင့် တင်းတင်း ချည်နှောင်လေ့ရှိသည်။ သာဠကသည် ရိုက်နှက်ခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံ၍ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မြို့တွင် ရာသီပွဲကြီးတစ်ခု ကြေညာသောအခါ၊ မြွေဆရာသည် ပွဲတော်ကို ပျော်ပါးလိုသဖြင့်၊ ပြသရမည့် တိရစ္ဆာန်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိဘဲ သောက်စားပျော်ရွှင်လိုသဖြင့် သာဠကကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကုန်သည်၏ စောင့်ရှောက်မှုတွင် အပ်ထားခဲ့သည်။ သခင်ထွက်သွားသည်နှင့် သာဠကသည် ကြိုးကို ဖြေလျှော့ကာ အိမ်ဝင်းမှ ခုန်ထွက်သွားသည်။ ဥယျာဉ်ရှိ ကြီးမားသော သရက်ပင်၏ ထိပ်ပိုင်းသို့ တက်ပြီး၊ မှတ်မိနိုင်သည်ထက် ကြာမြင့်စွာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်အောက်တွင် မှည့်သော အသီးများကို စားသောက်ခဲ့သည်။

မြွေဆရာ ပြန်ရောက်လာပြီး ငွေရှာဖွယ် မျောက်ပျောက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဥယျာဉ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ သာဠကကို သူ၏ လက်မလှမ်းနိုင်သော ကိုင်းတစ်ခု၌ လုံခြုံစွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ ပုံမှန် ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖယ်ရှားကာ ပြည့်လျှံသော မေတ္တာကို ဟန်ဆောင်ပြသခဲ့သည်။ လက်အုပ်ချီကာ မျောက်ကို ချစ်သောသား ဟု ခေါ်ဆိုပြီး မုန့်ဖိုးများ၊ သက်သာသော ဘဝနှင့် မကုန်နိုင်သော ဂုဏ်သတင်းကို ကတိပေးခဲ့သည်။ သာဠက တစ်ကြိမ်ထပ်၍ သူ၏ လက်ထဲသို့ ဆင်းလာမည်ဆိုလျှင်သာ ဤအရာများ ရရှိမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

သာဠကသည် နွေးထွေးမှုမရှိဘဲ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ယခု ချိုသာသော စကားအတွက် ဖယ်ထားရန် ပြင်နေသည့် ထိုဝါးတုတ်၏ အမှတ်အသားများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ အာဏာရှိစဉ် သနားခြင်းမရှိဘဲ ရိုက်နှက်ပြီး အာဏာဆုံးရှုံးမှသာ မေတ္တာသီချင်း ဆိုတတ်သူသည် မည်သည့် ယုံကြည်မှုကိုမျှ မထိုက်တန်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်ခြင်း၏ အရသာကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုသော ကတိများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လှောင်အိမ်သို့ ပြန်သွားရန် သာဠက၏ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။

ထိုစကားပြောဆိုမှုကို မျက်မြင်ခဲ့သော ဘုရားလောင်းသည် သာဠက၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထင်ရှားစွာ ချီးမွမ်းတော်မူပြီး၊ ပညာရှိသော သတ္တဝါသည် စစ်မှန်သော မေတ္တာကို၊ အာဏာပိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးပြီးနောက်မှသာ ပေါ်ထွက်လာသော မေတ္တာမှ မြန်မြန် ခွဲခြားတတ်လာမည်ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် မျောက်သာဠကကို နောက်ဆုံး ရဟန်းကြီး၏ ကြမ်းတမ်းမှုဆီသို့ ပြန်မလာတော့သော ထိုသာမဏေနှင့် ဖော်ထုတ်တော်မူခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က မျောက်တစ်ကောင်ကို အတုအယောင် မေတ္တာ၏ လက်လှမ်းမီရာမှ လုံခြုံစွာ ထားနိုင်ခဲ့သော ထိုဉာဏ်ပညာသည် ကိုယ်တော်၏ သာမဏေ လိုအပ်နေသော ဉာဏ်ပညာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဉာဏ်ပညာရှိမှသာ သာမဏေသည် ရင်းနှီးသော အသံ၏ အချိုဆုံး ကတိများကို တုံ့ပြန်ခြင်းကို နောက်ဆုံး ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သာဠက၏ ငြင်းဆန်မှုက ထိန်းသိမ်းခဲ့သည့်အရာသည် ရိုးရှင်းသော ခေါင်းမာမှု တစ်ခုမျှ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ပညာဖြစ်သည်။ ထိုပညာမှာ အဆိုပြုချက်ကို ယူဆောင်လာသော စကား၏ နွေးထွေးမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ကွယ်ရှိ အပြုအမူပုံစံဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုခွဲခြားနိုင်မှုသည် သူ့အတွက်လည်း၊ ဘုရားရှင်က နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူသော သာမဏေအတွက်လည်း၊ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ကတိပြုသော ယဉ်ကျေးသည့် ဆက်ဆံမှုထက် ပို၍ အကျိုးရှိခဲ့သည်။

မြွေဆရာသည် သာဠက လက်လှမ်းမီနေသရွေ့ ချိုသာသော စကားကို တစ်ကြိမ်မျှ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထိုသရက်ကိုင်း၏ အကွာအဝေးနှင့် ထိုမတိုင်မီ စောင့်ကြည့်သူမရှိသော ခုနစ်ရက်တို့သာလျှင်၊ အခြားသတ္တဝါအပေါ် ရှိသော အမှန်တကယ် အာဏာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေကျသွားသောအခါ မေတ္တာကို မည်မျှ လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးနိုင်သည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဆရာကြီး၏ တောင်းပန်မှုများကို နောက်ဆုံး တုံ့ပြန်ခြင်း ရပ်လိုက်သော သာမဏေသည် သာဠကက ကိုယ်တိုင် သင်ယူပြီးသား သင်ခန်းစာကိုပင် သင်ယူခဲ့သည်။ အာဏာမျှတမှု ပြောင်းလဲပြီးနောက် ပေးသော လေသံပြောင်းလဲမှုသည် နှလုံးပြောင်းလဲမှု၏ အမှန်တကယ် သက်သေ မဟုတ်ပေ။ စစ်မှန်သော မေတ္တာ၏ အသေအချာဆုံး သက်သေမှာ အခြားတစ်ဦးကို ကိုယ်နှင့်အနီးတွင် ထားရန် မည်သည့်အရာမျှ မမှီခိုတော့သောအခါ တစ်ဦးက အခြားသူကို ဘယ်လို ဆက်ဆံသည်ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။