သန္ထဝဇာတ်

ဤဇာတ်ကို ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၆၂ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ထိုခေတ်ရှိ တောရသေ့တို့ ပြုလုပ်သော မီးပူဇော်ခြင်းတွင် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ တန်ဖိုးရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းသော ရဟန်းတို့ကို ဖြေကြားရန် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ရှေးခေတ် ပညာရှိများပင် ပူဇော်သော မီးကို စောင့်ရှောက်ခြင်းတွင် အကျိုးရှိမည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ တိုက်ရိုက် အတွေ့အကြုံက ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သင်ပြခဲ့ကြောင်း ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ထိုသင်ခန်းစာကို သင်ယူခဲ့သော ဘဝတစ်ခုကို ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီ၌ နိုင်ငံအုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ပုဏ္ဏားမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ အသက် ၁၆ နှစ်တွင် အိမ်ထောင်သားဘဝမှ ဆုတ်ခွာ၍ လောကီကိစ္စများအပေါ် စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် တောသို့ ဝင်ကာ ရသေ့ဘဝဖြင့် နေထိုင်တော်မူသည်။ မျိုးနွယ်ထုံးတမ်းအတိုင်း ကိုယ်တော် ဖွားမြင်စဉ်က ထွန်းညှိခဲ့သော မီးကို ယူဆောင်သွား၍ ဆရာများ သင်ကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ပူဇော်စောင့်ရှောက်ရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်။

တောအုပ်ထဲ အနက်အရှိုင်း၌ လူပျိုရသေ့သည် အရွက်နှင့် ကောက်ရိုးဖြင့် ရိုးရိုးလေး တဲတစ်လုံး ဆောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ပူဇော်မီးကို နေ့တိုင်း ထိန်းသိမ်းလုပ်ကျွေး၍ ဆက်လက် ထွန်းညှိခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ကိုယ်တော်၏ ကျင့်ကြံမှုကို ကြည်ညိုသော ရွာသားများက ဆန်နှင့် ထောပတ်ဆီကို လှူဒါန်းကြသည်။ သစ္စာရှိစွာ ဝန်ဆောင်ခဲ့သော မီးကို ဂုဏ်ပြုလိုသောစိတ်ဖြင့် ထိုဆန်နှင့် ထောပတ်ဆီ၏ ကြွယ်ဝသော ပူဇော်သက္ကာကို မီးထဲသို့ အထူးပူဇော်ပသခြင်းအဖြစ် လောင်းချခဲ့သည်။

ထောပတ်ဆီနှင့် ဆီဥသော ထမင်းကြောင့် မီးလျှံများ ရုတ်တရက် မထိန်းနိုင်သော အားဖြင့် အပေါ်သို့ တက်လာသည်။ ရသေ့သည် ထိန်းရန် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်နိုင်မီ၊ မီးသည် ကြာမြင့်စွာ ဆောက်လုပ်ခဲ့သော တဲ၏ ခြောက်သွေ့သော ကောက်ရိုးသို့ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူ့လက်ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး သည်းခံစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ရသေ့ကျောင်းသည် သူ လုပ်ကျွေးခဲ့ပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့သော ထိုမီးကြောင့်ပင် လုံးဝ ပြာကျသွားသည်။

မီးခိုးထွက်နေသော ပျက်စီးနေသည့် နေရာရှေ့တွင် ရပ်လျက် ရသေ့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဆင်ခြင်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားသော ဂါထာနှစ်ပုဒ်အနက် ပထမဆုံးကို ဆိုခဲ့သည်။ မကောင်းသော အဖော်ထက် ဆိုးသောအရာ မရှိ၊ သူ၏ မီးကို ကြွယ်ဝစွာ ထမင်းနှင့် ထောပတ်ဖြင့် လုပ်ကျွေးခဲ့ပြီး၊ ကြိုးစားစွာ ဆောက်ခဲ့ရသော တဲကို သူ့မီးကိုယ်တိုင်က သူ့အတွက် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြောင်းတည်းသော ထင်ရှားသော ပုံရိပ်တွင် ရသေ့သည် ကျေးဇူးပြုသူအဖြစ် ချစ်ခင်ခဲ့သော မီးသည် အခွင့်အရေး ရလာသည်နှင့် ၎င်း၏ အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးတတ်သော သဘောကို ပြသခဲ့ကြောင်း သိမြင်ခဲ့သည်။

မီးသည် မည်မျှ ကြည်ညိုစွာ လုပ်ကျွေးသည်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ရသေ့သည် ထိုမီးကို အပြီးတိုင် ငြိမ်းသတ်ခဲ့ပြီး ယဇ်မီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထွန်းညှိမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အရာများကို စုဆောင်းကာ ပျက်စီးသွားသော ဆောက်လုပ်ရာ၏ အမှတ်တရမှ ဝေးရာ တောင်ကြားသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဘဝအတွက် ပိုမိုယုံကြည်ရသော အခြေခံကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

တောင်မြင့်များကြားရှိ သူ၏ အသစ်သော ကျင့်ကြံရာတွင် တစ်နေ့ ရသေ့သည် မမျှော်လင့်ထားသော နူးညံ့သော မြင်ကွင်းကို တွေ့ရသည်။ အမည်းရောင် သမင်မတစ်ကောင်သည် ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ ကျားသစ်တို့ကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ သွားလာနေပြီး သုံးကောင်လုံး၏ မျက်နှာများကို အလှည့်ကျ လျက်ပေးနေသည်၊ အချစ်ဆုံး အဖော်များ ဖြစ်သကဲ့သို့။ ဤသတ္တဝါများသည် သဘောသဘာဝ ရမ်းကားပြီး ပုံမှန်သတ္တဝါတိုင်း ကြောက်ရွံ့ရသော အဖော်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့ကြားတွင် နူးညံ့သော မေတ္တာနှင့် သက်သာမှု ရှိပြီး အကြမ်းဖက်မှုနှင့် အန္တရာယ် မရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ကာ ရသေ့သည် ဒုတိယဂါထာကို ဆိုခဲ့သည်။ ကောင်းမြတ်သော အဖော်ထက် ပို၍ ကောင်းသောအရာ မရှိ။ ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ ကျားသစ်တို့ အတူရပ်နေစဉ် အမည်းရောင် သမင်မက သုံးကောင်လုံး၏ မျက်နှာကို လျက်ပေးနေခြင်းကြောင့် ၎င်းတွင် အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေ၏ ကရုဏာ ဆောင်ရွက်မှုများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ မီးက ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ခြင်းကို ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ပြန်ပေးခဲ့ရာ၊ အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများကြားမှ ဤမမျှော်လင့်သော မိတ်ဆွေဆက်ဆံရေးက အမှန်တကယ် အဖော်ရှိသော နေရာတွင် ပြင်ပ သဘောသဘာဝ မည်မျှပင်ဖြစ်စေ ဘေးကင်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှု ရှိနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရသေ့သည် အကြမ်းဖက်သော သို့မဟုတ် ထိန်းမရသော အင်အားများကို အခမ်းအနား ဝတ်ပြုမှုဖြင့် ဖြေသိမ့်ရန် ကြံစည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာများသည် ၎င်းတို့၏ သဘောသဘာဝအတိုင်းသာ ပြန်ပေးတတ်ကြောင်း၊ အကြမ်းဖက်လျှင် အကြမ်းဖက်၊ နူးညံ့လျှင် နူးညံ့ပြန်ပေးကြောင်း၊ မည်မျှ ကိုးကွယ်လုပ်ကျွေးသည်ဖြစ်စေ အရာတစ်ခု၏ အခြေခံသဘောကို မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း နားလည်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူသည် သမာဓိဖြင့် စိတ်ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ရန် အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး၊ ပင်ကိုယ်စည်းကမ်းမှသာ ရရှိနိုင်သော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ခိုလှုံရာကို ရှာခဲ့သည်။ ဤကျင့်ကြံမှုဖြင့် နက်ရှိုင်းသော ဈာန်ဝင်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အချိန်တန်သောအခါ ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ဖြစ်ဖွားခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ထိုအချိန်က ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဦးစွာ ပျက်စီးစေတတ်သော မီးကို လုပ်ကျွေးခဲ့သော ရသေ့ဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ခြေအောက်၌ ပညာကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပျက်စီးစေသော အဖော်နှင့် ကြီးပွားစေသော အဖော်ကြား ခြားနားချက်ကို ခက်ခဲသော အတွေ့အကြုံဖြင့် သင်ယူခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်အမှတ် ၁၆၂ သည် ၎င်းကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သော မေးခွန်းအား တိုက်ရိုက်ဖြေကြားသော သင်ခန်းစာအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သဘောသဘာဝအရ ပျက်စီးစေသော အရာကို ဘယ်လောက်ကြာအောင် သစ္စာရှိရှိ ဆောင်ရွက်ပါစေ၊ ၎င်း၏ သဘောကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရသေ့၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆုတောင်းမှုသည် ပြန်ပြောသည့်အခါ အလွန်ထင်ရှားသော်လည်း၊ ထောပတ်ဆီနှင့် မီးတွေ့သည်နှင့် အဘယ်အကျိုးမျှ မရှိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ မီးသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေအတိုင်း လောင်ကျွမ်းသည်၊ ကျေးဇူးတင်မှုအလိုက် မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် ထိုအန္တရာယ်ကို ဖော်ပြခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တူညီသည်က ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ သမင်မလေးနှင့် သားရဲသုံးကောင်ကြားရှိ မမျှော်လင့်သော နူးညံ့မှုတွင် ဗောဓိသတ်သည် ကောင်းမြတ်သော အဖော်သည် ပြင်ပ ရမ်းကားမှုကို မငဲ့ညှာဘဲ ကောင်းမြတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာသည် မည်သည့် ဆက်ဆံရေးက ကျွေးမွေးပေးသည်နှင့် မည်သည့်ဆက်ဆံရေးက ပျက်စီးရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းတွင် ရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။