သတဓမ္မဇာတ်တော်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် နေထိုင်စဉ် ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၇၉ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မသင့်တော်သော နည်းလမ်းများဖြင့် အသက်မွေးကြသော ရဟန်းတော်များကို ဆုံးမတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းလမ်းများတွင် ဆေးကုသခြင်း၊ အမှုဆောင်ခြင်းနှင့် ဆွမ်းခံ၍ ရယူရမည့်အစား လက်ဆောင်များကို ဖလှယ်၍ ရယူခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဆရာတော်က ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် ရရှိသော အစားအစာသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မှုကို မဆောင်ကြောင်း၊ ဆိုးရွားသော ဘဝသို့ပင် ဦးတည်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးတော်မူပြီး၊ ဆာလောင်မှုက ထမင်းထက် ပိုမို မြိုချစေခဲ့သော ကြွားဝါသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၏ ဇာတ်ဖြင့် ဥပမာပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန်၊ ဗောဓိသတ်သည် အနိမ့်ဆုံး အတန်းအစား မိဘများထံ ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ခရီးသွားလမ်းတစ်ခုတွင် သတ္တဓမ္မအမည်ရှိ လူငယ်ခရီးသွားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် မြောက်ဘက်မှ ချမ်းသာပြီး မျိုးနွယ်ကောင်းသော ပုဏ္ဏားမိသားစု၏ သား ဖြစ်သည်။ ဘဝအခြေအနေ ကွာခြားမှု ကြီးမားသော်လည်း နှစ်ဦးသည် တူညီသော လမ်းကို အတူလျှောက်ခဲ့ရပြီး၊ အခြားအဖော်မရှိသောကြောင့် ခရီးဖော်များအဖြစ် ဆက်လက် သွားခဲ့ကြသည်။

မနက်စာ အချိန်ရောက်လာသောအခါ ခရီးအတွက် အစားအစာ သယ်ဆောင်ထားသော ဗောဓိသတ်က ၎င်း၏ ဖော်ဖော်ကို မျှဝေရန် ကြင်နာစွာ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သတ္တဓမ္မက အမြင်ကတ်သဖြင့် ရွံရှာစွာ နောက်ဆုတ်ပြီး လုံးဝ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ့မျိုးနွယ်နှင့် တန်းတူ ပုဏ္ဏားနှင့် အစားအစာ မျှဝေရန် မထိုက်တန်သော နိမ့်ကျသူ ဟု ဗောဓိသတ်ကို ခေါ်ခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ထိုအရာကို စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ အပိုင်းကို ဂရုတစိုက် စားသုံးပြီး ဘာမျှ မပျက်စီးစေဘဲ၊ နေ့ရှည်ကြာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းသည် ရွာများနှင့် အလွန်ဝေးလွန်းပြီး သတ္တဓမ္မသည် ကိုယ်ပိုင် ရိက္ခာ မယူလာခဲ့ပေ၊ ၎င်း၏ မာနနှင့် မျိုးနွယ်ကို အလွန်ကိုးစားခဲ့ဟန် ရှိသည်။ နေ့ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆာလောင်မှုကြောင့် ဗိုက်နာလာပြီး ညနေရောက်သောအခါ အားမရှိ၊ တုန်ယင်နေသော အနေအထားရောက်ခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်ကို ထပ်မံ စားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝေဒနာရှိသော တောင့်တမှုဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် တိုက်ရိုက် မတောင်းရဲသဖြင့် သတ္တဓမ္မက ကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုခဲ့သည်။ စားရလျှင် အတွင်းပိုင်း၊ လက်ခံနိုင်သော အစားအစာ အစိတ်အပိုင်းကိုသာ ယူရန်၊ ဗောဓိသတ်က အနီးဆုံး ထိတွေ့ထားသည့် အပိုင်းကို စွန့်ပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ မျိုးနွယ် သန့်ရှင်းမှုကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ဤကိုယ်ပိုင် ဆင်ခြင်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း၊ ဆာလောင်မှုက အခြားစဉ်းစားချက်အားလုံးကို အနိုင်ယူလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆာလောင်၍ စိတ်ပျက်လျက် ဗောဓိသတ်၏ ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်ရှိသည့် အရာကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် အပြစ်တင်ခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရှိသော အစားအစာကို မျှဝေပေးခဲ့သည်။ သတ္တဓမ္မက အမြန် ဆွဲယူ၍ အမြန် စားသုံးခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ရန် ရိုးရှင်းသော တိရစ္ဆာန်ဆန်သော လိုအပ်ချက်က သူ့ကို ခံနိုင်ရည် အဆုံးထိ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ခဏတာ တစ်လုတ်နှစ်လုတ်အတွင်း ဆာလောင်မှုသည် သူ့ကို အုပ်စိုးခဲ့ပြီး၊ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာက ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် မသင့်တော်ဟု ပြောခဲ့သော အစားအစာသည် ကျေးဇူးတင်စွာ ဗိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

မြိုချပြီးသည်နှင့် သတ္တဓမ္မသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးခြင်း လှိုင်းလုံးကြီးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ မိမိ၏ ဒုက္ခကို ထိတ်လန့်စွာ သတိရလာသည်။ မျိုးနွယ်ကောင်းကို ဂုဏ်ယူသော မြင့်မြတ်သည့် ပုဏ္ဏားက မိနစ်အနည်းငယ်အကြာ ထင်မြင်ချက်ဖြင့် အထင်သေးခဲ့သော လူတစ်ဦး၏ ကျန်ရစ်သော အစားအစာကို စားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုသတိပြုမိချက်က သူ့ကို အလွန် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသဖြင့် အန်ခြင်း စတင်ခဲ့ပြီး သွေးပင်ပါလာသည်၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။

စိတ်ဒုက္ခရောက်သောအခါ သတ္တဓမ္မသည် ကဗျာဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျန်ရစ်သော အစားအစာသည် အလွန် အသေးအဖွဲ ဖြစ်ပြီး၊ မနှစ်သက်သော်လည်း အဓမ္မ ထည့်သွင်းခဲ့ရသော ထိုအရာကြောင့်၊ မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏား ဖြစ်သည့် ကိုယ်သည် ထိုအရာကြောင့် ဖျားနာခဲ့ရကြောင်း ဆိုသည်။ အသက်ရှင်ရန် ထိုမျှ ဆိုးသော အလုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် လုပ်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းပြီး၊ ကိုယ့်ရှက်ရွံ့မှုကို မခံနိုင်သဖြင့် တောအုပ်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်ခဲ့ကာ၊ အစားအစာကို ပထမဆုံး ငြင်းဆိုစေခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူစိတ်ကြောင့် သီးခြားစွာ သေဆုံးခဲ့သည်။

သတ္တဓမ္မ၏ ကံကြမ္မာကို ဆင်ခြင်ရာတွင် ဘုရားရှင်က နားထောင်နေသော ရဟန်းတော်များအား ဒုတိယ ဂါထာကို ဟောတော်မူသည်။ မကောင်းမှုဖြင့် အသက်မွေးသူသည် အစားအစာ ရရှိပုံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ရရှိသော အရာတွင် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မှု မတွေ့နိုင်ပေ။ ဤဇာတ်ရှိ ပုဏ္ဏားသည် မိမိ၏ ဂုဏ်ယူစိတ်နှင့် စိတ်ထဲ၏ ဉာဏ်ကို ချိုးဖောက်၍ စားသုံးသော အစားအစာတွင် ပျော်ရွှင်မှု မတွေ့ခဲ့သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ အချက်မှာ အစားအစာ ကိုယ်တိုင် ညစ်ညမ်းသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ရယူသည့် နည်းလမ်းနှင့် စိတ်ဓာတ်က ရနိုင်သော အကျိုးကို ပျက်စီးစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို ဇာတ်ထဲရှိ အနိမ့်အတန်း လူ၊ အစားအစာကို လွတ်လပ်စွာ နှင့် အဆုံးအဖြတ်မပြုဘဲ ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ဗောဓိသတ် ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်တော်မူသည်။ သတ္တဓမ္မသည် မိမိ၏ အသက်မွေးမှုနည်းလမ်းကို ဂုဏ်ယူစိတ်က ထိန်းချုပ်စေသော မည်သူ၏ ကံကြမ္မာကိုမဆို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဤဇာတ်ကြောင်း နံပါတ် ၁၇၉ သည် ဘုရားရှင်၏ ခေတ်အခါ ရဟန်းအချို့ အသက်မွေးရာတွင် ကျင့်သုံးခဲ့သော မသင့်တော်သည့် နည်းလမ်း နှစ်ဆယ့်တစ်မျိုးကို တိုက်ရိုက် ဆုံးမချက် အဖြစ် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဆေးကုခြင်း၊ ကျေးဇူးပြုခြင်း သို့မဟုတ် ချောမွေ့စကားဖြင့် ဆွမ်းခံလှူဒါန်းမှုကို ပေးလှူသော အလှူမဟုတ်ဘဲ ဖလှယ်ခြင်းဖြင့် ရယူခဲ့သည်။ သတ္တဓမ္မ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် မြိုချခဲ့သော အစားအစာကို ပယ်ထုတ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားရှင်က သင်ကြားခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းစွာ ရရှိသော အစားအစာသည် ရဟန်း၏ ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အသက်ကို မကျွေးမွေးနိုင်ဘဲ၊ ပြည့်ဝစွာ ပေါများဟန် ရှိစေကာမူ ဖြစ်သည်။ ဗောဓိသတ်၏ ထိခိုက်စေသော စကားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြသခဲ့သော တိတ်ဆိတ်သော ဂုဏ်ရည်နှင့်၊ မိမိ၏ နောက်ဆုံး အစားအစာကို မျှဝေရာတွင်ပင် ထိုစကားကို အဖော်အပေါ် မထားရှိခဲ့ခြင်းသည် ဇာတ်၏ ပိုမို မှန်ကန်သော သင်ခန်းစာအဖြစ် ရပ်တည်သည်။ တန်ဖိုးသည် မွေးရာပါ အခြေအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပေးဆောင်သော အပြုအမူဖြင့် သက်သေပြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သို့ ရှင်သန်ရန် ရွေးချယ်သည်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်မှ မည်သည့် ဂုဏ်ယူစိတ်မျှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ။