သိင်္ဂါလဇာတ် - မြေခွေးနှင့် ဖန်လှိုဏ်ဂူ

ဘုရားရှင်သည် ဝေသာလီအနီးရှိ မဟာဝန၌ သူ၏ ထောင့်မိုးရှိ အခန်းတွင် နေထိုင်စဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဇာတကအဋ္ဌကထာက ဤဇာတ်ကို ဇာတ်အမှတ် ၁၅၂၊ သိဂါလဇာတ် အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်သည် ဝေသာလီမြို့ရှိ မင်းနန်းတော်ကို ဝန်ဆောင်သော ဆံသဲ ဆရာတစ်ဦးနှင့် စပ်လျဉ်းသည်။ သူသည် ဘုရင်နှင့် ဘုရင်မ၊ မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများ၏ ဆံပင်ကို ရိတ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်း ပြုလုပ်ပြီး၊ ရတနာသုံးပါး (ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မ၊ သံဃာ) ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ငါးပါးသီလကို စောင့်ထိန်းသော သစ္စာရှိ ဒါယကာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆရာတော်၏ တရားကို နားထောင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆံသဲ ဆရာသည် နန်းတော်သို့ အလုပ်သွားရာ မိမိ၏ သားကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လူငယ်သည် နတ်မိန်းမကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လိစ္ဆဝီမ မိန်းကလေးကို မြင်ပြီး ချစ်မိသွားသည်။ နန်းတော်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ဖခင်အား ပြောခဲ့သည်။ “မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို ရလျှင် အသက်ရှင်မည်၊ မရလျှင် သေခြင်းမှလွဲ၍ ကျွန်ုပ်အတွက် ဘာမျှ မရှိတော့ပါ။”

လူငယ်သည် အစားအစာ အားလုံးကို ငြင်းပယ်ပြီး အိပ်ရာတွင် တွယ်ကပ်လျက် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ဖခင်က မရနိုင်သော သစ်သီးကို စိတ်မကူးသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လိစ္ဆဝီမ မိန်းကလေးသည် မင်းမျိုးနွယ် မိန်းမပျို ဖြစ်ပြီး၊ သားသည် ဆံသဲ ဆရာ၏ သား ဖြစ်သဖြင့် တူညီသော အဆင့်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဖခင်က သူ၏ နေရာနှင့် အဆင့်အတန်းအတိုင်း မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ လူငယ်က နားမထောင်ခဲ့ပေ။ မိခင်၊ အစ်ကို၊ အစ်မ၊ အဒေါ်၊ ဦးလေး၊ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများ အားလုံးက ငြိမ်းစေရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း တစ်ဦးမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ညှိုးနွမ်းပြီး သေဆုံးခဲ့သည်။

ဖခင်သည် အသုဘ ဝတ်တော်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းမှု၏ ပထမအစွန်းမှ ပြေပျောက်သောအခါ ပန်းနှင့် ရနံ့ကောင်းများကို ပမာဏ ကြီးကြီးဖြင့် ယူ၍ ဆရာတော်ထံ သွားခဲ့သည်။ ဆရာတော်ကို ရှိခိုးပြီး တစ်ဘက်တွင် ထိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါယကာ၊ ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြာကြာ မမြင်ရတာလဲ” ဟု ဘုရားရှင်က မေးတော်မူသည်။ ဆံသဲ ဆရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဆရာတော်က ဤသည်မှာ လူငယ်သည် မရနိုင်သော အရာကို စိတ်ထားမှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး အကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဖြေတော်မူသည်။ ဒါယကာ၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ရှေးကာလ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးတစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန်၊ ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာဒေသ၌ ခြင်္သေ့ငယ်တစ်ကောင်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ညီငယ်များ နှင့် ညီမတစ်ဦးရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံး ရွှေဂူ တစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုဂူအနီးတွင် ငွေတောင်ပေါ်ရှိ ပုလဲဂူ တစ်ခု ရှိပြီး ခွေးထိုး တစ်ကောင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သည်။

ခြင်္သေ့မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ ညီများသည် ညီမကို ဂူတွင် ထားခဲ့ပြီး အစားအစာ ရှာရန် ထွက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ရှာဖွေရရှိသော အစားအစာကို ညီမ စားရန် ယူဆောင်လာကြသည်။

ခွေးထိုးသည် ခြင်္သေ့မကလေးကို တွေ့ပြီး ချစ်မိခဲ့သည်။ မိဘများ အသက်ရှင်စဉ်တွင် ချဉ်းကပ်ရန် နည်းလမ်း မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ခုနစ်ညီအစ်ကို ထွက်၍ အစားအစာ ရှာသောအခါ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ပုလဲဂူမှ ရွှေဂူသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် လိမ်လည်သော စကားကို ပြောခဲ့သည်။ သူသည် ခြေလေးချောင်းရှိသော သတ္တဝါ ဖြစ်ပြီး ခြေလေးချောင်းရှိသော သူမလည်း ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ၎င်း၏ အဖော် ဖြစ်ရမည်၊ သူသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့မမှာ ဤခွေးထိုးသည် တိရစ္ဆာန်များအကြား ယုတ်ညံ့ပြီး နိမ့်ကျသော အမျိုးမှ လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမကမူ မင်းမျိုးနွယ်ဟု ချီးမွမ်းခံရသည်။ ထိုသူက သူမကို ထိုသို့ ပြောဆိုခြင်းသည် မသင့်တော်ပေ။ သူမသည် သေသည်အထိ အသက်ကို အောင့်ထားမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုသို့ သေခြင်းသည် သင့်တော်မည် မဟုတ်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ညီများ မကြာမီ ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူမက ၎င်းတို့ကို ဦးစွာ ပြောပြမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့ငယ်တစ်ကောင်သည် အစားအစာ အစိတ်အပိုင်းကို ယူ၍ ပြန်လာပြီး သူမအား ပေးခဲ့သည်။ သူမက သေရမည်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဟု မေးသောအခါ ခွေးထိုး၏ စကားကို ပြောပြခဲ့သည်။ ခြင်္သေ့ငယ်က ခွေးထိုးသည် အဘယ်နေရာတွင် ရှိသနည်းဟု မေးသည်။ သူမက ပုလဲဂူတွင် လဲလျောင်းနေသော ခွေးထိုးကို မြင်ပြီး၊ ကောင်းကင်ထဲတွင် ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်၍ “ငွေတောင်ပေါ်၊ ကောင်းကင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော သူ့ကို မမြင်နိုင်ဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

ခွေးထိုးသည် ပုလဲဂူအတွင်း လဲလျောင်းနေကြောင်း မသိသော ခြင်္သေ့ငယ်သည် သူ့ကို သတ်ရန် ခုန်ဝင်၍ ပုလဲကို ထိုးမိသည်။ သူ၏ နှလုံး ပေါက်ကွဲ၍ တောင်ခြေတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ အလားတူ ညီငါးကောင်သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထပ်မံ၍ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့တစ်ဦးစီသည် တူညီသော အကြောင်းအရာကို ကြားသိ၍ တူညီသော ခုန်ဝင်မှုကို ပြုခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဗောဓိသတ် ရောက်လာသည်။ သူ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားသောအခါ ခွေးထိုးသည် အဘယ်နေရာတွင် ရှိသနည်းဟု မေးခဲ့သည်။ “ငွေတောင်ထိပ်၊ ကောင်းကင်ထဲမှာ” ဟု သူမက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က “ခွေးထိုးတွေ ကောင်းကင်မှာ လဲလျောင်းနေတာလား၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ သူ ပုလဲဂူထဲမှာ လဲလျောင်းနေရမှာပဲ” ဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူသည် တောင်ခြေသို့ သွား၍ ညီခြောက်ကောင် သေဆုံးလျက် ရှိသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မိုက်မဲပြီး ပညာ ပြည့်ဝမှု မရှိကြောင်း တွေးမိပြီး ပုလဲကို ဆောင့်ထိုးကာ နှလုံးပေါက်ကွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂါထာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ မဖြစ်လာနိုင်သေးသော ရလဒ်ကို မတွက်ချက်ဘဲ စွန့်စားမှုကို အလျင်စလို ဆောင်ရွက်သူသည် အစားအစာစားရာတွင် ပါးစပ်ကို မီးလောင်စေသူကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်၏ သားကောင် ဖြစ်လာသည်။

ဗောဓိသတ်က ညီများသည် ခွေးထိုးကို သတ်ချင်ကြသော်လည်း အစီအစဉ်ကို ဉာဏ်ကောင်းစွာ မချမှတ်တတ်ခဲ့ကြောင်း ထပ်ဆင့်ပြောခဲ့သည်။ သူ ကိုယ်တိုင်သည် ၎င်းတို့ကဲ့သို့ ခုန်ဝင်မည်မဟုတ်ပေ။ ခွေးထိုး၏ ကိုယ်ပိုင် ကြောက်ရွံ့မှုကိုပင် အလုပ်လုပ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ခွေးထိုး တက်ဆင်းသွားလာသော လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ခြင်္သေ့၏ ဟောက်သံကို သုံးကြိမ် ဟောက်ခဲ့သည်၊ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင် တစ်ခုတည်း ဟောက်သံကြီးဖြစ်လာအောင်ပင်။

ပုလဲဂူတွင် လဲလျောင်းနေသော ခွေးထိုးသည် ကြောက်လန့်ပြီး အံ့ဩသွားကာ နှလုံး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဒုတိယ ဂါထာကို မိန့်တော်မူသည်၊ ထိုဂါထာတွင် ခြင်္သေ့သည် ဒဒ္ဒရတောင်တွင် ဟောက်သည်ဟု ပါဝင်ပြီး၊ ဒဒ္ဒရသည် ခွေးထိုး၏ ပုလဲဂူ တည်ရှိရာ ငွေတောင်နှင့် တူညီသော နာမည် အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ နီးကပ်ရာတွင် နေထိုင်သော ခွေးထိုးသည် အသံကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး နှလုံးပေါက်ကွဲသွားသည်ဟု ဆိုသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ညီများကို သင်္ချိုင်းတစ်ခုတည်းတွင် သဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ညီမကို သူတို့ သေဆုံးပြီဟု ပြောပြပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေဂူတွင် ကျန်ရှိသော အသက်တာကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကုသိုလ်ကံက ခေါ်ဆောင်သည့် ဘုံသို့ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။

တရားဟောပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် စတုရာရိယသစ္စာကို ဖော်ပြတော်မူပြီး ဇာတ်ကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ တရား၏ အဆုံးတွင် ဒါယကာသည် ပထမမဂ်၊ အစပိုင်း နိုးကြားမှု အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ “ယနေ့ ဆံသဲ ဆရာ၏ သားသည် ထိုစဉ်က ခွေးထိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လိစ္ဆဝီမ မိန်းကလေးသည် ခြင်္သေ့မငယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ခြင်္သေ့ငယ် ခြောက်ကောင်သည် ယခု ရဟန်းအကြီးအကဲ (ထေရ်) ခြောက်ပါး ဖြစ်ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် အကြီးဆုံး ခြင်္သေ့ ဖြစ်သည်။”

သိဂါလဇာတ်သည် မျက်မမြင်ခြင်း နှစ်မျိုးကို သတိပေးသည်။ တစ်မျိုးမှာ မရနိုင်သော အရာကို ကပ်ငြိသော တောင့်တမှု ဖြစ်ပြီး၊ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပြောဆိုသော်လည်း ထိုတောင့်တမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နောက်တစ်မျိုးမှာ ညီများ၏ အလျင်စလို ဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ ရှေ့တွင် ရှိသည်ကို မကြည့်ဘဲ ပြောပြသော အရာများကိုသာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဗောဓိသတ်၏ အဖြေသည် တိတ်ဆိတ်သည်။ ရပ်တန့်ပြီး တောင်ကို စစ်ဆေးကာ လုပ်ဆောင်ခြင်းမတိုင်မီ နားလည်ခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော တောင့်တမှု၏ ဆွဲအားကို ခံစားရသော ဒါယကာ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ဒေါသ၏ တွန်းအားကို ခံစားရသော ဒါယကာတိုင်းသည် အခြေအနေ အမှန်အတိုင်း မြင်နိုင်သည်အထိ ရပ်တန့်ရန် အကြီးဆုံး ခြင်္သေ့ထံမှ သင်ယူနိုင်သည်။