သိဂါလဇာတ်

ဇေတဝန်တွင် ဘုရားရှင်သည် ငါးရာသော ရဟန်းသစ်များ သန်းခေါင်ယံတွင် ကာမဂုဏ်ဆိုင်ရာ အတွေးများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း သိတော်မူသည်။ ရဟန်းအားလုံးကို စုဝေးစေ၍ ကာမ၊ ဗျာပါဒနှင့် ရက်စက်မှုဟူသော မကောင်းသော အတွေးသုံးမျိုးကို စိတ်တွင် ထားရှိခြင်း မပြုရကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ ၎င်းတို့သည် အစပိုင်းတွင် သေးငယ်ပြီး အန္တရာယ်မရှိဟု ပေါ်လာသော်လည်း၊ ရဟန်းတစ်ပါး၏ ဝတ်ရုံအတွင်း ကွေးလိပ်ထားသော မြွေကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အသံတိတ်နေသမျှ သာ လုံခြုံသည်ဟု ဆိုသည်။ အနည်းငယ်သော ကျေနပ်မှုတစ်ခုသည်ပင် ၎င်းကို ခွင့်ပြုသူအပေါ် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ပြသရန် ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤဇာတ်သည် ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာ (ဇာတ်ပုံပြင်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှေးဟောင်း အဋ္ဌကထာ) နှင့် ခုဒ္ဒကနိကာယ (ပါဠိကျမ်း၏ ခွဲခြားချက်) အတွင်း ပါဝင်ပြီး၊ သိဂါလဇာတ်၊ ဇာတ်အမှတ် ၁၄၈ ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန် ဗောဓိသတ်သည် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းစပ်တွင် နေထိုင်သော ခွေးထိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် မြစ်ကမ်းအနီး ဆင်အိုတစ်ကောင် သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ခွေးထိုးသည် အလောင်းကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာသည်။ ဆင်၏ ဖျားနှင့် ခေါင်းကြီး ဖြစ်သည့် နားများ၊ ခြေများနှင့် အမြီးကို အစဉ်လိုက် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး၊ အားလုံးသည် သူ၏ သွားများအတွက် မာကျောလွန်းပြီး ဝင်ကိုက်ရန် တန်ဖိုး မရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရှာဖွေရာတွင် ဆင်၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပျက်စီးမှုကြောင့် ဖြဲဟနေသော ပျော့ညံ့သော ပေါက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အတွင်းရှိ အင်္ဂါများနှင့် သွေးကို စားသုံးခဲ့ပြီး၊ အပြင်ဘက်တွင် တွေ့သည့် အရာထက် ပို၍ လွယ်ကူပြီး ချိုမြိန်သော အစာဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အခြားအလောင်းများနှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း စားပြီး ထွက်သွားမည့်အစား ခွေးထိုးသည် ဆင်၏ ကိုယ်ထည်ကို အစာသိုလှောင်ရာနှင့် အိမ်ခိုလှုံရာ နှစ်ခုလုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ခဏတာ ၎င်းသည် ခွေးထိုးတိုင်း တောင်းဆိုနိုင်သော အလွယ်ကူဆုံး ဘဝပုံစံ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဘက်ပေါင်းစုံမှ အသား နံရံများ၊ အမဲလိုက်စရာ မလိုခြင်း၊ အန္တရာယ် မရှိခြင်းနှင့် နေရောင်နှင့် မိုးရေမှ အကာအကွယ် ရှိခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ နေသည့် နေ့တိုင်း ၎င်းသည် ပို၍ အဝဆူလာပြီး ပို၍ ပျင်းလာသည်။ သူ့ကို အိမ်ခိုလှုံစေနေသော ထိုကိုယ်ထည်သည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် မရှိကြောင်း၊ သူ သတိပြုသည်ရှိစေ မပြုစေ ရာသီဥတုနှင့်အတူ ဆက်လက် ပြောင်းလဲနေမည်ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မဆင်ခြင်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ပူပြင်းသော ရာသီ ရောက်လာသောအခါ နေနှင့် အခြောက်ခံလေတို့သည် ဆင်၏ အရေကို အပြင်ဘက်မှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်ကာ ဆွဲတင်းစေပြီး၊ ခွေးထိုး ဝင်ခဲ့သော ပေါက်ကို ပိတ်သွားအောင် ကျဉ်းစေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိတ်ဆို့နေသော ပေါက်ကို တွေ့ရသည်။

မာကျောလာသော အလောင်း၏ အတွင်းမှ အမှောင်နှင့် အပူတွင် ခွေးထိုးသည် မိမိ၏ လောဘ ဦးတည်ရာ၌ ကိုယ်တိုင် သေဆုံးရမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျိုးမဲ့ ထင်ရသော ဆုကြေးကို ယူခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးသည် ထွက်မပြေးနိုင်တော့သော အချိန်အထိ နှောင့်နှေးခဲ့ရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ သက်သာမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ၊ ခွေးထိုးသည် ၎င်းကို အစာကျွေးခဲ့သော အရာ၏ အတွင်း၌သာ စောင့်နေနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ထိုအရာသည် သူ၏ ထောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၎င်း၏ အစောပိုင်း နှစ်သိမ့်မှုသည် အမှန်တကယ် ကုန်ကျစရိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါ ဘယ်လိုမျှ နှစ်သိမ့်မှု မပေးနိုင်တော့ပေ။

မိုးရာသီ ပြတ်သွားသောအခါ မိုးရွာသွန်းမှုက ခြောက်သွေ့နေသော အရေကို စိုစွတ်စေပြီး ပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်နိုင်အောင် ပျော့ညံ့စေခဲ့သည်။ ခွေးထိုးသည် မိမိ၏ စွမ်းအားအားလုံးဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ကွဲကြောင်းမှ ဖြတ်ထွက်ခဲ့ပြီး၊ ဆွဲဆန့်မှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆံပင်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အများစုကို ဆွဲဖြုတ်ခဲ့သည်။ ဆံပင်ကင်းမဲ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သော်လည်း အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အလောင်းနံ့ကို ပထမဆုံး ရှူရှိုက်ခဲ့သော ပြေပြစ်သော ခွေးထိုးဟု မသိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူကြောက်လန့်ထိတ်လန့်စေခဲ့သော ကိုယ်ထည်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ကဗျာတစ်ပုဒ် ဆိုခဲ့သည်။ ဆင်၏ ကိုယ်ထည်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မျှ ဝင်မည်မဟုတ်ဟု၊ ထိုနေရာ၌ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုသာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

ဘုရားရှင်သည် ထိုဇာတ်ရှိ ခွေးထိုးသည် ကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ငါးရာသော ရဟန်းများအား ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် သေးငယ်ပြီး မျက်နှာချိုသော ကာမဆိုင်ရာ အတွေးများသည် ဆင်အလောင်းနှင့် တူညီစွာ အလုပ်လုပ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အစပိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အခမဲ့ ထင်ရသည်၊ ၎င်းတို့တွင် တည်ငြိမ်ပြီး အတွေးများမှ ဖြတ်သန်းသွားမည့်အစား နေထိုင်သူတိုင်းကို သတိမပေးဘဲ ပိတ်ဆို့ပစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ကြိမ် ကျေနပ်သော ကာမတစ်ခုသည် အခမဲ့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင် နေရာ ပေးထားသော ကာမသည် ၎င်း၏ ပေါက်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိတ်လာစေသည်၊ နေက ဆင်၏ အရေကို နေ့စဉ် ဆွဲတင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်၊ ခွေးထိုးက သတိမပြုမိဘဲ၊ လွတ်မြောက်ရန် အတွက် ကုန်ကျစရိတ်သည် ထိုကာမ၏ ပေးနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုထက် ပိုမိုများပြားလာသည်အထိ ဖြစ်သည်ဟု ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူသည်။