သီလာနိသံသဇာတ်တော် - သီလစောင့်ထိန်းသော ဆတ္တာသည်နှင့် နဂါးလှေ

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၉၀ တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန်၊ ဗောဓိသတ်သည် သကြ (ဣန္ဒ) မှ ကြီးမားသော ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် ဖြောင့်မတ်သော ခရီးသွားများကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးခံရသည့် ကြီးမားသော ပင်လယ်နတ်အဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့တွင် ငါးပါးသီလကို မပျက်စီးစေဘဲ စောင့်ထိန်းသော ဘက်တော်ဒါယကာတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ ဥပုသ်ကတိများ (ကာလအလိုက် အစာငတ်ခြင်းနှင့် သီလနေ့များ) ကို စောင့်ထိန်းပြီး နေ့စဉ် ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မ၊ သံဃာ၏ ဂုဏ်တော်များကို ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ဆိပ်ကမ်းတွင် ဆံသဲဆရာ ဆင်းရဲသူတစ်ဦးသည် သူ့အထံတွင် သင်ယူနေခဲ့ပြီး၊ သစ္စာမဲ့ ချမ်းသာသော ကုန်သည်တစ်ဦးက ပင်လယ်ခရီးတွင် ပါဝင်ရန် ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သင်္ဘော မထွက်ခွာမီ ဆံသဲဆရာသည် ဆရာ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး ကာကွယ်ရေးနှင့် ဆိုင်သော အမှတ်တံဆိပ်ကို တောင်းခဲ့သည်။ ဆရာက ရွှေ သို့မဟုတ် သံ အမှတ်တံဆိပ်များသည် မိမိ၏ ကံမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ နေ့ညဆိုင်း ရွတ်ဆို၍ တည်ကြည်စွာ စောင့်ထိန်းသော ငါးပါးသီလသည်သာ ဘယ်တော့မျှ မပျက်ကွက်သော လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။

သင်္ဘော ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ ငှားရမ်းထားသော ဆံသဲဆရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပြီး၊ ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ပိုလျှံမှုဖြင့် နေထိုင်ကာ ပင်လယ်နတ်များအတွက် သွေးသီရန် တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ပင်လယ်ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကိုယ်ပိုင် ချမ်းသာမှုမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ခရီးစဉ်၏ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းက သင်္ဘောကို ကွဲအက်စေပြီး၊ သစ္စာမဲ့ ကုန်သည်သည် ကြောက်လန့်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လှိုင်းအောက်သို့ ဆွဲသွင်းခံရသည်။ ဆံသဲဆရာတစ်ယောက်တည်းသာ ကွဲနေသော သစ်တုံးကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ရေမြှုပ်ဖြူများကြားတွင် တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဆရာ၏ စကားများကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ပင်လယ်ရေ ဒဏ်ရာ ဖြစ်စေသော်လည်း၊ ရတနာသုံးပါး ဖြစ်သော ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မ၊ သံဃာတွင် ခိုလှုံထားသော စိတ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟူသည် ဆုပ်ကိုင်ရာ နေရာ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပင်လယ်ပြင်တွင် လွင့်မျောနေသော ဆံသဲဆရာသည် နောက်ဆုံး သဲကျွန်းတစ်ကျွန်း ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော နဂါးမင်းတစ်ပါးသည် ဆံသဲဆရာ၏ မတုန်လှုပ်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ တောက်ပသော သန့်ရှင်းမှုကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထိခိုက်ပြီး ရေကျော်ခရီးကို ဆက်သွားရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ဤခရီးသည် ဆံသဲဆရာ ပေးနိုင်သော ဥစ္စာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ဝတ်ကြောင့် ခွင့်ပြုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မင်းက ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

ပင်လယ်ရေမှောင်ထဲတွင် သန့်ရှင်းသော အပြုအမူ၏ တူညီသော တောက်ပမှုကို မြင်ရသောအခါ ဗောဓိသတ် ပင်လယ်နတ်သည် နီလာ၊ ရွှေနှင့် ပုလဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခမ်းနားသော သင်္ဘောတစ်စင်းကို ဖော်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဆံသဲဆရာကို သင်္ဘောပေါ် မြှောက်တင်ပြီး နတ်ပြည်အစားအစာ ကျွေးမွေးခဲ့ကာ ဗာရာဏသီသို့ ကျန်ခရီးကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ မခြေချမီ ၎င်း၏ အိမ်တွင် ပင်လယ်ဘဏ္ဍာ သေတ္တာများ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မြို့အထက် တိမ်တိုက်များထဲသို့ တက်သွားပြီး ဗောဓိသတ်သည် စုရုံးလာသော မြို့သားများအား သီလသည် အမှန်တရား သင်္ဘောကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုသီလတစ်ခုတည်းသာ အန္တရာယ်နှင့် ဒုက္ခ၏ ပင်လယ်ကို သတ္တဝါတစ်ဦးချင်းစီ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်သည်ကို ဘေးကင်းစွာ သယ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က နဂါးမင်းကို သာရိပုတ္တနှင့် သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ဆံသဲဆရာကို ပွင့်လင်းသော ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်စေခဲ့သော ကရုဏာသည် ကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းထားသော သီလတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ထိုကရုဏာသည် ဘာသာမတူသော အဆင့်အတန်း မည်မျှပင် နိမ့်ကျစေကာမူ ယုံကြည်ခြင်း အမှန်တကယ် မပျက်စီးသော မည်သူ့အတွက်မဆို သာရိပုတ္တ ထံမှ ဆက်လက် ပေးဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆံသဲဆရာသည် ပျက်စီးသော သင်္ဘောမှ ဆောင်ယူခဲ့သည့်အရာသည် ရွှေ၊ အမှတ်တံဆိပ်၊ သို့မဟုတ် ဆရာ၏ ဥစ္စာ တစ်ခုမျှ မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများ၏ တစ်ခုမျှ ဆောင်ယူရန် သူ့အတွက် မဟုတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသော လူတစ်ဦးက သစ္စာရှိစွာ စောင့်ထိန်းခဲ့သော ငါးပါးသီလသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသီလသည် တစ်ခုလုံးသော ပင်လယ်နှင့် ၎င်းကို စောင့်ရှောက်သော သတ္တဝါများက ကယ်တင်ရန် တန်ဖိုးရှိသည်ကို တိကျစွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

နဂါးမင်းနှင့် ပင်လယ်နတ်တို့သည် ဆံသဲဆရာ ကယ်တင်ထိုက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ အကြောင်း အချင်းချင်း တိုင်ပင်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ တုန်လှုပ်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်သော စိတ်၏ တိတ်ဆိတ်သော တောက်ပမှု ဖြစ်သည့် တူညီသော ထင်ရှားသော အမှတ်အသားက ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ခွန်းမျှ မပြောမီ လိုအပ်သမျှ ဖြေကြားပြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောနစ်မြုပ်ခြင်းနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် ခံနိုင်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ၎င်းကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်သော သတ္တဝါများနှင့် မိတ်ဆက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ ၎င်း၏ အမှန်တကယ် ပုံစံဖြင့် မြင်ခံရခွင့်ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။