သုဟနုဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့ပြီး ဇာတကဋ္ဌကထာ၊ ဇာတ်ဝတ္ထုများကို ထိန်းသိမ်းထားသော ရှေးဟောင်းအဋ္ဌကထာက ၎င်းကို ဇာတက အမှတ် ၁၅၈၊ သုဟနု ဇာတက ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ပြင်းထန်သော ရဟန်းနှစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပြင်းပြသူ၊ ရက်စက်သူနှင့် အကြမ်းဖက်သူ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ပါးသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် နေထိုင်ပြီး နောက်တစ်ပါးမှာ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်သည်။

တစ်ကြိမ်တွင် ကျေးလက်ရဟန်းသည် အမှုတစ်ခုအတွက် ဇေတဝန်သို့ ရောက်လာသည်။ ရဟန်းငယ်များနှင့် ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းများက ၎င်း၏ စိတ်သဘာဝကို သိကြပြီး နေထိုင်သော ရဟန်း၏ စိတ်သဘာဝကိုလည်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပါး ရန်ဖြစ်တာကို မြင်ရန် လိုလားစွာဖြင့် ၎င်းကို အခြားတစ်ပါး၏ ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

စိတ်ပြင်းထန်သော နှစ်ဦးက တစ်ဦးကို တစ်ဦး မြင်ကြသည်နှင့် ချက်ချင်း လက်ချင်း ဖက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦး၏ လက်၊ ခြေနှင့် နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ကာ ချစ်ခင်စွာ ဆက်ဆံကြသည်။

ရဟန်းများက တရားခန်းမ၌ ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ “ရဲဘော်တို့၊ ဤညီအစ်ကိုနှစ်ပါးသည် အခြားသူအားလုံးအပေါ် ဒေါသထွက်ပြီး ရက်စက်ကာ ပြင်းထန်သော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးကျတော့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းများ၊ ခင်မင်ကြင်နာသူများ ဖြစ်ကြသည်!” ဘုရားရှင် ကြွရောက်လာပြီး ဘာကို ဆွေးနွေးနေကြသနည်းဟု မေးတော်မူသောအခါ ရဟန်းများက ပြောပြကြသည်။

ဘုရားရှင်က ဒေါသထွက်ပြီး အခြားသူအားလုံးအပေါ် ရက်စက်သော လူများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခင်မင်ပုံ ပြခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလကလည်း ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်ပြီးနောက် ရှေးဘဝဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ဟောကြားတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် မင်း၏ အမတ်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကိစ္စများ နှစ်ခုစလုံးတွင် အကြံပေးသည်။ မင်းသည် အနည်းငယ် လောဘကြီးသည်။ သူသည် မဟာသောဏ (သို့မဟုတ် ကြီးမားသော အညိုရောင်မြင်း) အမည်ရှိသော ရက်စက်သော မြင်းတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်သည်။

မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံမှ မြင်းကုန်သည်အချို့က မြင်းငါးရာကို ဆင်းသက်ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့ ရောက်ရှိကြောင်း မင်းထံ သတင်းပို့သည်။ ယခင်ကတည်းက ဗောဓိသတ်သည် ကုန်သည်များကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ရန် တောင်းဆိုပြီး ထိုစျေးနှုန်းကို အပြည့်အဝ ပေးချေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မင်းသည် ဗောဓိသတ်အပေါ် မကျေနပ်ခဲ့သည်။

မင်းက အခြားအမတ်တစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး အမိန့်ပေးသည်။ “ရဲဘော်၊ ဤလူတို့ကို စျေးနှုန်းကို ပြောခိုင်းပါ။ ထို့နောက် မဟာသောဏကို လွှတ်ပေးပြီး သူ့ကို မြင်းများထဲ သွားစေပါ။ သူက ၎င်းတို့ကို ကိုက်ဖြတ်စေပါ။ ၎င်းတို့ အားနည်းပြီး ဒဏ်ရာရသွားလျှင် စျေးနှုန်းကို လျှော့ချစေပါ။” အမတ်က “ကောင်းပါပြီ” ဟု ဖြေပြီး ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်သည်။

ကုန်သည်များသည် အလွန် စိတ်ထိခိုက်ကြပြီး မြင်းက ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ဗောဓိသတ်အား ပြောပြကြသည်။ ဗောဓိသတ်က ၎င်းတို့၏ မိမိမြို့တွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ရက်စက်သောမြင်းတစ်ကောင် မရှိဘူးလားဟု မေးသည်။ ၎င်းတို့က သုဟနု (သို့မဟုတ် ခိုင်မာသောမေးရိုး) ဟု အမည်ရသော ပြင်းထန်ရက်စက်သော မြင်းတစ်ကောင် ရှိကြောင်း ဖြေသည်။ “နောက်တစ်ကြိမ် လာသောအခါ ၎င်းကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါ” ဟု ဗောဓိသတ်က ပြောသည်။ ကုန်သည်များက ထိုအတိုင်း လုပ်ရန် ကတိပြုကြသည်။

ကုန်သည်များ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသောအခါ သုဟနုလည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ လာသည်။ မင်းက ကုန်သည်များ ရောက်ရှိကြောင်း ကြားပြီး မြင်းများကို ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မင်းက မဟာသောဏကို လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကုန်သည်များက သောဏ လာသည်ကို မြင်သောအခါ သုဟနုကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

နှစ်ကောင် တွေ့ဆုံသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ရပ်တန့်ပြီး တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် လျှာဖြင့် ယက်ကြသည်။

အံ့သြသော မင်းက ဤအရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဗောဓိသတ်အား မေးမြန်းသည်။ “ရဲဘော်၊ ဤမြင်းရိုင်းနှစ်ကောင်သည် အခြားသူများနှင့် တွေ့သောအခါ ပြင်းထန်၊ ရိုင်းစိုင်းပြီး ရက်စက်ကြသည်။ ၎င်းတို့က ကိုက်ဖြတ်ပြီး နာကျင်စေကြသည်။ သို့သော် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်ကျတော့ ရပ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် ယက်နေကြသည်။ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။”

ဗောဓိသတ်က ဤအကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့သည် မတူကြသော်လည်း သဘောသဘာဝနှင့် စရိုက်တွင် တူညီကြသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ကဗျာနှစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားသည်။ “ငှက်တူသည် တူသူနှင့် စုဝေးကြ၏။ သောဏနှင့် သုဟနုသည် သဘောထားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်တွင် တူညီကြ၏။ နှစ်ကောင်စလုံး ရက်စက်ကြ၏၊ နှစ်ကောင်စလုံး ဆိုးညစ်ကြ၏။ အမြဲတမ်း ကြိုးကိုကိုက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အပြစ်နှင့်အပြစ်၊ အဆိုးနှင့်အဆိုးသည် အတူတူ သဘောတူကြရမည်။”

ဗောဓိသတ်က မင်းအား လွန်ကဲသော လောဘနှင့် အခြားသူ၏ ပစ္စည်းကို ပျက်စီးစေခြင်းမှ ရှောင်ရန် ဆက်လက် သတိပေးသည်။ သင့်တော်သော တန်ဖိုးကို သတ်မှတ်ပြီး မင်းကို ပေးဆပ်စေသည်။ ကုန်သည်များသည် ထိုက်တန်သော စျေးနှုန်းကို ရရှိပြီး ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မင်းသည် ဗောဓိသတ်၏ သတိပေးချက်ကို လိုက်နာပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ကံအလိုက် ကွယ်လွန်သွားသည်။

ဘုရားရှင်က တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘဝကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ “မကောင်းသော ညီအစ်ကိုနှစ်ပါးသည် ထိုအချိန်က ဤမြင်းနှစ်ကောင် ဖြစ်ကြသည်။ အာနန္ဒာသည် မင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ငါသည် ပညာရှိ အမတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။”

သုဟနု ဇာတက တွင် ပြက်ရယ်ဖွယ်ရာ မျက်နှာပြင်နှင့် ပြင်းထန်သော အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခုစလုံး ရှိသည်။ အနီးရှိ လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သော တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် နူးညံ့စွာ ပြုမူခဲ့ကြပြီး ဗောဓိသတ်က ထိုမြင်ကွင်းကို ဆင်တူမှု၏ သင်ခန်းစာအဖြစ် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ သဘောသဘာဝ တူညီသူများသည် အတူတကွ အိမ်ကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ထို့ကြောင့် မကောင်းသော အပေါင်းအသင်းကို ထားသူသည် မိမိ၏ အကျင့်များ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို အံ့ဩစရာ မဖြစ်သင့်ပေ။

ဇာတ်ဝတ္ထုသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သော တရားမျှတမှု အကြောင်းကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ပထမဦးစွာ ဆုံးမခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အမှန်တရားကို မြင်စေရန် စီစဉ်ပြီး ရှင်းပြကာ ထို့နောက် မင်းကို တရားမျှတမှုဆီသို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ကုန်သည်များကို ရိုးသားစွာ ပေးချေခဲ့သည်။ ဓမ္မကို စူးစမ်းသူတစ်ဦးက ဤဇာတ်ဝတ္ထုမှ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ချက်သည် အမှားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြပြီး ထိုသူအား ပြုပြင်နိုင်သော လမ်းကြောင်းကို ထားပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သင်ယူနိုင်သည်။