တေလောဝါဒဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဝေသာလီအနီးရှိ ခေါင်မိုးထောင့်ပါသော အခန်းတွင် သီတင်းသုံးနေစဉ် ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဇာတကအဋ္ဌကထာ (ဇာတက စုစည်းမှုအပေါ် ရှင်းလင်းချက်) က ၎င်းကို ဇာတက အမှတ် ၂၄၆၊ တေလောဝါဒ ဇာတက ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် သီဟ ဟူသော သေနာပတိ ဒါယကာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သီဟသည် ဘုရားရှင်ကို ကိုးကွယ်ပြီးနောက် ဧည့်ဝတ်ပြုကာ အသားပါဝင်သော ဟင်းကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားသော အဝတ်မဝတ်သော နိဂ္ဂန္ထ ရဟန်းများက စိတ်ဆိုးပြီး မကျေနပ်ကြကာ ဘုရားရှင်ကို ထိခိုက်စေလိုကြသည်။

နိဂ္ဂန္ထ ရဟန်းများသည် ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်၍လှည့်လည်ကာ “ဗြဟ္မဏ ဂေါတမသည် သူ့အတွက်ရည်ရွယ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော အသားကို စားနေသည်၊ ထိုသို့ စားရာတွင် မျက်စိဖွင့်ထားသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ (“ဂေါတမ” သည် ဘုရားရှင်၏ မျိုးနွယ်အမည် ဖြစ်ပြီး ဝေဖန်သူများက ဂုဏ်ထူးအစား ထိုအမည်ကို သုံးနှုန်းခဲ့ကြသည်။) ထိုစွပ်စွဲချက်သည် ဘုရားရှင်ကို ကပ်ပါးသည့်အမူရှိသူအဖြစ် ပုံဖော်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သနားကြင်နာမှုကို သင်ကြားပြီးနောက် သတ်ဖြတ်မှု၏ အသီးအနှံကို စားသောက်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည့်သဘော ဖြစ်သည်။

ရဟန်းများက မိမိတို့၏ တရားခန်းမ၊ တရားကို ဆွေးနွေးရန် စုဝေးရာ ခန်းမတွင် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြသည်။ “ရဲဘော်တို့၊ ဤအဝတ်မဝတ်သော ရဟန်းများ၏ ခေါင်းဆောင် နာဋပုတ္တသည် ဂေါတမ၏ အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော အသားကို မျက်စိဖွင့်ထားပြီး စားသည်ဟု ဆိုသောကြောင့် ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်၍ လှည့်လည်နေသည်” ဟု ပြောကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်းတို့ကို ကြားတော်မူပြီး ပြန်ဖြေတော်မူသည်။

နာဋပုတ္တသည် သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာကို စားသောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်ခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ရဟန်းများကို မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလကလည်း တူညီစွာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုပြီး ရှေးဟောင်းဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ဗြဟ္မဏအဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ ရဟန်းဘဝကို လက်ခံခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာမှ ဆားနှင့် ဟင်းခတ်ဆေး ရယူရန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဆွမ်းခံရန် မြို့တွင်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချမ်းသာသူတစ်ဦးက ရသေ့ကို နှောင့်ယှက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်ကို မိမိ၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး ထိုင်ခုံကို ပြကာ ငါး ဟင်းနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုခဲ့သည်။ ညစာ ပြီးသောအခါ ထိုသူသည် တစ်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ စွပ်စွဲချက်ကို ထုတ်ဖော်သည်။ “ဤအစားအစာကို သင့်အတွက် သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရည်ရွယ်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မကျရောက်ပါ။ သင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ပါသည်။”

ထို့နောက် ထိုသူက ပထမ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ မကောင်းသူသည် သတ်ဖြတ်၊ ချက်ပြုတ်ပြီး စားစေသည်၊ ထိုသို့သော အသားကို စားသူသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညမ်းသွားသည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုအငြင်းပွားချက်သည် ရသေ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပါက သတ်ဖြတ်မှုကို ခွင့်ပြုသလို ထင်ရမည်ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေပါက အပြစ်ကို ဝန်ခံသလို ထင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဗောဓိသတ်က ထိုစကားကို နားထောင်ပြီး ဒုတိယ ဂါထာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ မကောင်းသူသည် လက်ဆောင်တစ်ခုအတွက် မယားသို့မဟုတ် သားကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း သန့်ရှင်းသူတို့ စားသောက်ပါက အပြစ် မဖြစ်ပေါ်ဟု ဆိုသည်။

ထိုအဖြေသည် အပြစ်ကို မှန်ကန်သော နေရာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်မှုကို ကျူးလွန်သူသည် ထိုအပြစ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝမ်းကြည်စွာ လှူဒါန်းမှုကို လက်ခံသော သန့်ရှင်းသူသည် ထိုအရာဖြင့် ညစ်ညမ်းခြင်း မရှိပေ။

ဤဆုံးမချက်စကားများဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဇာတ်ဝတ္ထုတွင် ချမ်းသာသူ၏ ငြင်းခုံချက် သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်ချက်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ရသေ့က အမှန်တရားကို ပြောဆိုပြီး ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဘဝကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ “အဝတ်မဝတ်သော နိဂ္ဂန္ထ ရဟန်း နာဋပုတ္တသည် ထိုချမ်းသာသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ငါသည် ရသေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။”

တေလောဝါဒ ဇာတက သည် တိုတောင်းသော ဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက် ကျယ်ပြန့်သည်။ ထိုနည်းလမ်းကို ရှေးကတည်းက စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ရဟန်းများကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ဘုရားရှင်သည် စွပ်စွဲချက်ကို ရင်ဆိုင်ပုံနှင့် ၎င်းကို ဖြေရှင်းပုံကို ပြသတော်မူသည်။ ဗောဓိသတ်သည် အော်ဟစ်ခြင်း၊ ပေါင်းစည်းညှိနှိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် နှိုးဆော်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ တာဝန်သည် အဘယ်မှာရှိကြောင်း ဖော်ပြပြီးလျှင် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဤမူသည် ဗုဒ္ဓ၏ ရဟန်းများ၏ ဆွမ်းခံစည်းကမ်းတွင်လည်း ပေါ်ပေါက်သည်။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သူ့အတွက် သတ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို မသိဘဲ ပုံမှန်နည်းလမ်းဖြင့် လှူဒါန်းသော အစားအစာကို လက်ခံပြီး တပ်မက်မှု သို့မဟုတ် လောဘ မရှိပါက သတ်ဖြတ်မှုတွင် အစိတ်အပိုင်း မယူပေ။ ဇာတ်ဝတ္ထုသည် ဤမူကို ထမင်းတစ်ပွဲဖြင့် ပုံဖော်သည်။

ဓမ္မကို စူးစမ်းသော ဒါယကာများအတွက် ဇာတ်ဝတ္ထုသည် ကွဲပြားသော သင်ခန်းစာကို ပေးသည်။ တစ်ဦးသည် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသူမှ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေနိုင်သည်။ ကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သည့်အရာအကြောင်း တည်ငြိမ်ပြီး မှန်ကန်သော စကားပြောခြင်းနှင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်ပိုင်သော အရာကို မထမ်းဆောင်ဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်းတို့သည် မညှဉ်းဆဲခြင်း၏ ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။