တိန္ဒုကဇာတ် - တည်သီးပင်၌ ပိတ်မိသော မျောက်တို့ကို ကယ်တင်သော မျောက်မင်း

ပါဠိတော်ထဲမှ တိန္ဒုကဇာတ်ကို ဇာတကဋ္ဌကထာ၊ ဒုတိယတွဲ၊ ၇၆ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဗောဓိသတ်၏ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာကို ဥပမာပြသရန် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဆိုးဝါးသော သေခြင်းအရိပ်ရှိသည့် အခြေအနေတွင် ချက်ချင်း စဉ်းစားနိုင်မှုက မျောက်အုပ်တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်ဆယ်ခဲ့ပုံကို ရှေးဘဝ အကြောင်းအရာဖြင့် ပြန်လည် ဖော်ပြသည်။

ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီ မြို့ကြီးတွင် နန်းစိုက်ထိုင်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် မျောက်အုပ်ကြီးတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသော အင်အားရှင် ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိ၊ အလျင်အမြန် ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဟိမဝန္တာတောင်ကြီး၏ မြောက်ဘက် စိမ်းလန်းသော ကုန်းမြင့်ပေါ်ရှိ မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းရှိသော တောအုပ်ကြီးကို အုပ်စိုးခဲ့သည်။

ထိုဒေသ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွင် လယ်ယာရွာ၏ ဘေးနားတွင် တိန္ဒုကပင် ကြီးမားသော သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိသည်။ ၎င်း၏ မြင့်မားသော ကိုင်းများသည် အစိမ်းရောင် အမိုးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကျက်နေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ရွှေရောင်ချိုမြိန်သော အသီးများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြွေကျနေပြီး ၎င်းတို့၏ မွှေးကြိုင်သော အနံ့သည် ကီလိုမီတာများစွာအထိ လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်သည်။ သစ်ပင်သည် လူ့နေအိမ်များ၏ နယ်ခြားအတွင်းတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဗောဓိသတ်က လေးနှင့် လှုံ့ဆွဲအမြှောင်းကိုင်ထားသော လူများ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကို သိသောကြောင့် တပည့်များကို နေ့အချိန်တွင် ချဉ်းကပ်ခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။

သန်းခေါင်ယံ ရောက်၍ ရွာသား အပေါင်းတို့ အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ဗောဓိသတ်က အချက်ပေးသည်။ မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းသည် အရိပ်ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းလာပြီး ကိုင်းကြီးများပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အရသာရှိသော ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုသော တိန္ဒုကသီးများကို စားသုံးကြသည်။ မှောင်မိုက်သဖြင့် စားသောက်ပြီးသည်အထိ မြင်ရမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ကိုင်းများ ဝန်ပိနေသော ကြိတ်ကြိတ်မြည်သံဖြင့် နိုးလာသော ရွာသားတစ်ဦးသည် လရောင်အောက်သို့ ထွက်ကြည့်ရာ အမိုးကဲ့သို့ သစ်ပင်ပေါ်တွင် စားနေသော မျောက်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း ရွာတစ်ခွင်လုံးသို့ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသည်။ ခဏအတွင်း ဒေါသထွက်နေသော ရွာသား ရာနှင့်ချီသည် မီးတုတ်ကြီးများ၊ လေးများ၊ ဓားစူးလှံများနှင့် သံရိုက်တုတ်များကို ကိုင်ဆွဲလျက် ထွက်လာကြ၍ သစ်ပင်ကြီးကို သုံးတန်းတိုင်အောင် ပြတ်တောက်မှုမရှိ လှည့်ဝိုင်းထားကြသည်။

ရွာကြီးခေါင်းဆောင်က အမှောင်ထဲသို့ မည်သူမျှ လေးမပစ်ရန် အမိန့်ပေးပြီး နေထွက်သည်အထိ စောင့်ကြည့်ရန်၊ နေထွက်လာသောအခါ ကိုင်းပေါ်ရှိ ခိုးနေသော မျောက်အားလုံးကို မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ နံနက်အရုဏ်တက်တွင် ကြုံရမည့် သေမင်းဘေးကို ကြားသောအခါ မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းသည် ထိတ်လန့်ခြင်းဖြင့် ခြေလှမ်းမလှုပ်နိုင်ဘဲ သစ်ပင်ငုတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ငိုကြွေးကြသည်။ သူတို့သည် မင်းကို ဝန်းရံ၍ ငိုကြွေးပြီး နေရာတိုင်းတွင် လှံလက်ဝိုင်းကြား ကွာဟချက် မရှိတော့ကြောင်း ပြောကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် မကြောက်မရွံ့ ရပ်တည်ပြီး စိတ်ပျက်ခြင်းသည် မြှားမထိမီကပင် ရဲရင့်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးတတ်ကြောင်း၊ အသက်ရှိနေသမျှ ခေါင်းဆောင်သည် ထိတ်လန့်ခြင်းကို အရှုံးပေးလေ မဖြစ်ရကြောင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောကြားသည်။ အမြင့်ဆုံးကိုင်းမှ ရွာ၏ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ရှုရာ ကွင်းပြင်စွန်းတွင် ခြောက်သွေ့သော ဖျာရွက်ပုံများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဝါးမိုးအမိုးရှိ အလွတ်ခြံကို သတိပြုမိသည်။ ရဲရင့်ပြီး ဇွဲကောင်းသော ငယ်ရွယ်သော မျောက်ဖြစ်သည့် ကိုယ်ပိုင်တူ သေနကဆီသို့ ကပ်၍ လျှို့ဝှက်ညွှန်ကြားချက်များကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

အမိုးတစ်ခုအပေါ် ဆင်းသက်နေသော ပိန်ပါးသော နွယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို မီးခိုးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းလာရာ သေနကသည် ဥယျာဉ်မီးဖိုမှ မီးခဲတောက်တစ်ခုကို ခိုးယူ၏။ မီးမှုတ်၍ မီးတောက်ဖြစ်စေပြီး ခြောက်သွေ့သော အမိုးဘောင်ကို ထိစေသည်။ ခဏအတွင်း ဖျာရွက်များ မီးတောက်ကြီး ထမြှောက်လာပြီး သန်းခေါင်ကောင်းကင်ကို မီးလျှံတိုင်ကြီး တက်သွားကာ ရွာသားအားလုံး မြင်နိုင်အောင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို လင်းစေသည်။

ကိုယ်ပိုင်အိမ်များ မီးလောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သောအခါ ရွာသားတို့သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လှံ၊ လေးနှင့် မီးတုတ်များကို ချလိုက်ကြသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော အိမ်ဆီသို့ ရေယူရန်နှင့် မီးပွားမပြန့်ပွားမီ ငြှိမ်းသတ်ရန် ပြေးသွားကြသဖြင့် သူတို့၏ ဝိုင်းကွင်းသည် လုံးလုံး ပြိုကွဲသွားသည်။

ဝိုင်းကွင်း ပြိုကွဲသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဗောဓိသတ်သည် တပည့်များကို တောင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်ရန် အမိန့်ပေးသော အော်သံကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းသည် အမိုးများပေါ်မှ ခုန်ကျော်၍ ဥယျာဉ်ခြံစည်းရိုးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ မှောင်မိုက်သော တောင်တန်းတောအုပ်ထဲ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အရုဏ်တက်တွင် မြှားများ စောင့်နေသည့်ထဲမှ တစ်ကောင်မျှ မပျက်စီခဲ့ပေ။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဉာဏ်ကောင်းသော တူ သေနကကို သာကီဝင် မဟာနာမ (ဘုရားရှင်၏ သာကီဝင်မျိုးနွယ်ဝင်) နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြတော်မူသည်။ တစ်ကြိမ်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသော မီးတစ်ခုဖြင့် ရှစ်သောင်းသော အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သော ထိုဉာဏ်ပညာသည် ဤဘဝမတိုင်မီ ရှေးကတည်းကပင် မဟာနာမ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ဆုကြေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

တောအုပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ရိုင်းစိုင်းသော အင်အား မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သစ်ပင်ငုတ်တစ်ခုကို ဆွဲကိုင်နေသော မျောက်ရှစ်သောင်းသည် နေ့ရောက်ရန် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်နေသော လက်နက်ကိုင်လူ သုံးထပ်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် စိတ်ထိတ်လန့်မှုက ရှင်းလင်းသော စဉ်းစားမှုကို မဖြစ်နိုင်အောင် ခြိမ်းခြောက်သည့် အချိန်တွင် ရောက်လာသော တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းသော အတွေးဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးသည် ဝိုင်းကွင်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ကိရိယာအဖြစ် အမိုးဝါးအလွတ်ခြံကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ အဆိုးဆုံး အချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်၏ တည်ငြိမ်မှုဖြစ်သည်။ အစီအစဉ်မကြိုးစားမီ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဘာမျှ ဆုံးဖြတ်ခွင့်မပေးခြင်းသည် ထိုအစီအစဉ် အလုပ်ဖြစ်ရန် ရှစ်သောင်းသော အသက်ကို ရှင်သန်စေခဲ့သည်။