ဥရဂဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူပြီး ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၁၅၄ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ ကောသလမင်းထံတွင် အမြင့်ဆုံး အရာရှိနှစ်ဦး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အမြဲ ရန်ဖြစ်နေကြပြီး မင်းကလည်းကောင်း၊ မိတ်ဆွေနှင့် ဆွေမျိုးတို့ကလည်းကောင်း ၎င်းတို့ကို စုစည်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဘုရားရှင်က နှစ်ဦးစလုံး မဂ်ကို ရောက်ရှိနိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သိတော်မူသည်။ တစ်နေ့တွင် ပထမဦးဆုံး အရာရှိ၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူပြီး နောက်တစ်နေ့ ဒုတိယအရာရှိ၏ အိမ်သို့ သွားတော်မူသည်။

အိမ်တိုင်းတွင် ဘုရားရှင်က မေတ္တာတရား၏ ကောင်းကျိုးများကို ဟောကြားတော်မူသည်။ နှစ်ဦးစလုံး နားထောင်ကြပြီး တစ်ဦးစီသည် ပထမမဂ်၏ အသီး (ဝိညာဉ်အဆင့်ဆင့်၏ ပထမအဆင့်) ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ ပြန်လည်ငြိမ်းချမ်းကြပြီး အပြစ်များကို အချင်းချင်း ဝန်ခံကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ကြသည်။ ထိုနေ့ပင် ဆရာတော်ရှေ့တွင် အတူ ထိုင်ပြီး စားကြသည်။ နောက်ပိုင်း ပန်း၊ ရနံ့ပစ္စည်းနှင့် အစားအစာများကို ပူဇော်ရန် ယူဆောင်ကာ ဘုရားရှင်နှင့်အတူ ကျောင်းသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ရဟန်းများက အံ့သြကြသည်။ ၎င်းတို့အချင်းချင်း ဘုရင်တောင် မစည်းရုံးနိုင်သော အရာရှိနှစ်ဦးကို ဘုရားရှင်က တစ်နေ့တည်းတွင် စည်းလုံးစေခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ ဆရာတော် တရားခန်းမသို့ ဝင်လာသောအခါ ရဟန်းများက ထိုအကြောင်းကို ပြောပြကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဤနှစ်ဦးကို ပြန်လည်စည်းလုံးစေခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ဖြေပြီး ရှေးဘဝအကြောင်း ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်စိုးစဉ်တွင် ကြီးမားသော ပွဲတော်တစ်ခုသည် လူများ၊ နတ်များ၊ မြွေများနှင့် ဂဠုန်များစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ပွဲကြည့်ပရိသတ်ထဲတွင် မြွေတစ်ကောင်နှင့် ဂဠုန်တစ်ကောင် ဘေးချင်းကပ်၍ ရပ်နေကြသည်။ မြွေက သူ့အနီးရှိသူ ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ ဂဠုန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ လှည့်ကြည့်ပြီး တစ်ဦးကို တစ်ဦး မှတ်မိကြပြီး ၎င်းတို့ကြား သဘာဝအတိုင်း ရန်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။ နှစ်ကောင်စလုံး ကြောက်ရွံ့ပြီး ပြေးကြသည်။

မြွေက ပြေးလွတ်ပြီး ဂဠုန်က ပျံလိုက်သည်။ လိုက်ခြင်းသည် မြစ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ မြစ်ကမ်းနားတွင် ဗောဓိသတ်သည် ရဟန်းအဖြစ် နေထိုင်သော သစ်ရွက်ကျောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေ့ ဗောဓိသတ်သည် သစ်ခေါက်အဝတ်ကို ချွတ်ပြီး ရေထဲသို့ ဆင်းကာ ရေချိုးပြီး အေးစေခဲ့သည်။

ဖိစီးခံရသော မြွေသည် ကမ်းစပ်တွင် ချထားသော ရဟန်း၏ သစ်ခေါက်အဝတ်ထဲတွင် ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ပုန်းအောင်းခဲ့သည်။ ဂဠုန်သည် အနီးတွင် ဆင်းသက်ပြီး မြွေ၏ ပြုမူမှုကို မြင်သည်။ ရဟန်း၏ ပစ္စည်းများကို မထိခိုက်ရန် ဂဠုန်သည် လေးစားစွာ အကွာအဝေးတွင် ရပ်နေပြီး ကဗျာဖြင့် ရဟန်းအား ပြောသည်။ ဆင်းရဲသော မြွေသည် သစ်ခေါက်အင်္ကျီအတွင်းတွင် ခိုလှုံခဲ့ပြီး ရဟန်း၏ သန့်ရှင်းမှုအပေါ် ရိုသေမှုကြောင့် ဆာလောင်နေသော်လည်း ဖမ်းဆုပ်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။

ရေထဲတွင် ရပ်နေသော ဗောဓိသတ်သည် ဂဠုန်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ချီးမွမ်းသည်။ ဗြဟ္မာ့အကာအကွယ်ဖြင့် သက်တမ်းရှည်ရန် ဆုတောင်းပေးပြီး နတ်စားစရာ မပြတ်လပ်ရန် ဆုတောင်းသည်။ ဆာလောင်နေသော်လည်း ရဟန်း၏ သန့်ရှင်းမှုအပေါ် ရိုသေမှုကြောင့် မြွေကို မစားရန် တောင်းဆိုသည်။ ဂဠုန်က နားထောင်ပြီး ရပ်ထားလိုက်သည်။

ရဟန်းသည် ရေထဲမှ ထွက်ပြီး အဝတ်ကို ယူလိုက်သည်။ သတ္တဝါနှစ်ကောင်စလုံးကို စုဆောင်းပြီး သစ်ရွက်ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မေတ္တာတရား၏ ကောင်းကျိုးများကို သင်ကြားပေးသည်။ ၎င်းတို့ နားထောင်ကြပြီး ၎င်းတို့အကြား ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဆာလောင်မှု ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ၎င်းတို့ ညီညွတ်စွာ အတူ နေထိုင်ကြသည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်နှစ်ပုဒ်ကို ချိတ်ဆက်ပြတော်မူသည်။ ရန်ဖြစ်ခဲ့သော အရာရှိနှစ်ဦးသည် ရှေးကာလက မြွေနှင့် ဂဠုန် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သော ရဟန်းသည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးဘဝတွင် မေတ္တာတရားကို သင်ကြားခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို စည်းလုံးစေခဲ့ပြီး ယခုဘဝတွင်လည်း တူညီစွာ ပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဇာတကဋ္ဌကထာသည် ဤဇာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမှာ အာဏာသည် ဘာကို မလုပ်နိုင်သည်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်သည် စိတ်ဆိုးသော လူနှစ်ဦးကို ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ၊ ဂဠုန်သည်လည်း မြွေနှင့်အတူ ငြိမ်သက်စွာ နေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် စီရင်ချက် မပေးဘဲ လုပ်နိုင်သော သန့်ရှင်းသူတစ်ဦးက ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ မေတ္တာတရားသည် တစ်ဘက်ဘက်ကို ငြင်းခုံခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ နှစ်ဦးစလုံး ၎င်းတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ချထားနိုင်ရန် နေရာကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ယနေ့ ကိုးကွယ်သူအတွက် ဤဇာတ်သည် ပြေလည်မှုသည် တစ်စုံတစ်ဦးက ရန်ငြိုးကြားတွင် ကောင်းကျိုး ရှိသော စိတ်ထားကို သင်ကြားရန် သဘောဆန္ဒ ရှိသည့်အခါ စတင်သည်ဟု အကြံပြုသည်။