ဝရဏဇာတ် - ပျင်းရိသော လုလင်နှင့် ဝရဏပင်

ဆရာတော်ဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးစဉ် အိမ်ထောင်သည်၏ သားတော် ဖြစ်သော သိဿမထေရ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤအကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြသော သာဝတ္ထိမြို့သား ငယ်ရွယ်သူ သုံးဆယ်သည် အတူတကွ ရဟန်းဝင်ကြပြီး၊ ငါးနှစ်ကြာ ပညာသင်ကြားခဲ့ကြပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံရန် တရားထူးတစ်ပါးကို ခံယူခဲ့ကြသည်။ စိတ်အားနည်း၍ စားကောင်းသောက်ကောင်းကို နှစ်သက်သော သိဿသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြန်လှည့်ခဲ့ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ တောရကျောင်းသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်ခဲ့ပေ။ ကျန်ရဟန်းများသည် ဆက်လက်သွားခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာ၌ ဝါတွင်းတွင် ရဟန္တာဖြစ်ကြကာ၊ ဆရာတော်ဘုရားအား ရှိခိုးရန် ပြန်လာကြပြီးနောက် ထိုတောရနေရာသို့ပြန်သွားရန် ခွင့်ပန်ကြသည်။ ထိုည၌ မိမိ၏ ယခင်မအောင်မြင်မှုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ချက်ချင်း မိမိ၏ အလုပ်ကို စတင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော သိဿသည် အနားမယူဘဲ မိမိ၏ ဖျာပြားနေရာအနီး ဒူးငင်ထိုင်ခဲ့ပြီး၊ သန်းခေါင်ယံလွန်ချိန်တွင် လဲကျကာ ပေါင်ရိုးကျိုးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားရဟန်းများသည် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ထွက်ခွာမည့်အစား နေရစ်၍ သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။ ဆရာတော်ဘုရားသည် သူ့တပည့်များ အဘယ်ကြောင့် နောက်ကျခဲ့ကြောင်း ကြားသိသောအခါ ဤသည် သိဿ၏ မိမိကိုယ်တိုင် အလျင်စလိုမှုကြောင့် တစ်စုတစ်ဖွဲ့လုံး ကြီးကျယ်စွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့် ပထမအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့ပြီး၊ ဤအလေ့အကျင့် အဘယ်မျှ ရှေးကျသည်ကို ပြသရန် ရှေးဘဝမှ ဤအကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။

ဤဇာတ်သည် ပါဠိတော်ထဲမှ ဖြစ်ပြီး ဗောဓိသတ်သည် တက္ကသီလာမြို့ရှိ ကြီးမားသော ပညာကျောင်း၏ ထင်ရှားသော ဆရာဖြစ်သည့် အချိန်ကို ပြောပြသည်။ နိုင်ငံအနှံ့မှ ငါးရာသော ငယ်ရွယ်သူများသည် ကျမ်းစာနှင့် လောကီပညာ နှစ်မျိုးလုံးကို သင်ကြားခံရန် ဆရာ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။

ထိုငါးရာတွင် ကျောင်းတစ်ခုလုံး၌ ပျင်းရိမှုဖြင့် နာမည်ကြီးသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလုပ်တိုင်းအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုစီ ရှာတတ်သော်လည်း ထမင်းကျွေးသည့်အခါ တစ်ကြိမ်မျှ မလွတ်ခဲ့ပေ။

မီးဖိုဆောင် တာဝန်ရှိသူက ဧည့်ဝတ်ပြုရန် ပွဲကြီးတစ်ခု မကြာမီ ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး မီးဖိုဆောင်တွင် ရှိသော ထင်းထက် ပိုများများ လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဗောဓိသတ်က ကျောင်းသားငါးရာလုံးကို ကြိုးနှင့် ဓားတံမြက်ရှည်များ ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်သို့ ပို့လွှတ်ပြီး မီးအတွက် ခြောက်သွေ့သော ထင်းများ စုဆောင်းစေသည်။

ပျင်းရိသော ကျောင်းသားသည် အကွာအဝေးတိုတိုသာ လျှောက်ပြီးနောက် ဝရဏပင်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အဝတ်ကို အေးမြသော ဖျာပေါ်တွင် ခင်းပြီး အလုပ်မစမီ ခဏတစ်ဖြုတ် အနားယူရန် ကိုယ်ကိုယ်ကို ပြောသည်။ ထို ခဏတစ်ဖြုတ်သည် နာရီများစွာ မပြတ် အိပ်စက်ခြင်းအဖြစ် ဆန့်ထွက်သွားသည်။

ကျောင်းသား လေးရာ ကိုးဆယ့်ကိုးဦး ထင်းစည်းများ ချည်ပြီး ပြန်လာနေသော အသံကြောင့် နိုးလာသော ကျောင်းသားသည် ကိုင်ထားနိုင်သော အပိုင်းအတွင်း ကြွေကျနေသော ခြောက်သွေ့သည့် ကိုင်းတစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။ လက်လွတ်ပြန်ရောက်ရန် မလိုလားသဖြင့် ဝရဏပင်ပေါ် ကိုယ်တိုင် တက်ကာ အသက်ရှိသော ကိုင်းများကို အတင်းဆွဲဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ခိုင်မာသော စိမ်းလန်းသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုသည် ထိတ်လန့်စွာ ဆွဲနေသော လက်ထဲမှ ပြန်ခုန်ထွက်ပြီး ထိပ်ထက်မြက်သော ဆူးတစ်ချောင်းကို မျက်လုံးထဲ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်စေသည်။ သွေးယိုနေပြီး နာကျင်မှု ကြီးမားသော်လည်း ၎င်းသည် ဆွဲဖြဲလိုက်သော စိုစွတ်သော အရွက်ပါ ထင်းများကို တစ်ဆွဲလုံး စုဆောင်းပြီး ညှပ်ညှပ်ကြပ်ကြပ် စည်းကာ အခြား ကျောင်းသားများကို လိုက်ရန် ပြေးသည်။ ၎င်းသည် စိုစွတ်သော ထင်းစည်းကို မီးဖိုဆောင်တွင် စောင့်နေသော ခြောက်သွေ့သော ထင်းပုံ အပေါ်တွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ချက်ပြုတ်သူများက ထင်းပုံ အထက်ဆုံးမှ ထင်းများကို ယူကြသည်။ ထိုနေရာသည် ကျောင်းသား ပျင်းရိသူက ယမန်ည သစ်ကိုင်းစိမ်းများကို ထားခဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။ မီးခဲများကို မှုတ်ရင်း နာရီများစွာ ကုန်ဆုံးသော်လည်း မီးကို မလောင်စေဘဲ အငွေ့သာ ထွက်နေသည်။ နေမြင့်လာသောအခါ ဧည့်ဝတ်အတွက် ထမင်းများ မချက်ရသေးဘဲ ဧည့်သည်ဂုဏ်ပြုခံများ ဆာလောင်စွာ ထွက်သွားကြသည်။

ပွဲ ပျက်သွားခြင်း၏ အကြောင်းကို ဗောဓိသတ်က စုံစမ်းသောအခါ အစဉ်အတိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလုပ်အစား အိပ်စက်ခြင်း ရှိခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်မှုက မှားသော ထင်းကို လှမ်းယူခဲ့သည်။ မျက်နှာအနီး ရောက်ရန် မလိုအပ်သော ဆူးတစ်ချောင်းဖြင့် မျက်လုံး ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ မီးဖိုဆောင် မီးသည် မစတင်နိုင်မီ ပျက်စီးခဲ့သည်။

ကျောင်းအပေါင်း စုဝေးနေချိန်တွင် ဗောဓိသတ်က ဇာတ်ကို ရေရှည် ပုံသဏ္ဌာန် ပေးသော ကဗျာကို ရွတ်ဆိုသည်။ စောစောပိုင်းတွင် လုပ်ရမည့်အလုပ်ကို နောက်ကျစေပြီး နောက်ဆုံးအချိန်မှသာ လိုက်လုပ်သူသည် ဤလူငယ်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤလူငယ်သည် အသက်ရှိသော သစ်ပင်မှ စိမ်းလန်းသော ကိုင်းများကို ဆွဲဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ပွဲကို မကျွေးနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ထိတ်လန့်စွာ ရုန်းကန်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့် ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ် ထိခိုက်ခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာရခဲ့သော ကျောင်းသားသည် ထိုနေ့မှစ၍ ပျင်းရိမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ကျောင်းအသီးသီးက ဤသင်ခန်းစာကို ၎င်းတို့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ နေ့လည်တစ်ချိန်တည်းရှိ နောက်ကျမှုတစ်ခုက လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးနှင့် ငါးရာသော အိမ်ထောင်စုများ၏ ကတိပြုထားသော ပွဲကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ ထိုကုန်ကျစရိတ်သည် အကျိုးဆက်အကုန်လုံး မစတင်မီ တားဆီးနိုင်ခဲ့သော ခြောက်သွေ့သော ထင်းတစ်ဆွဲ၏ စျေးနှုန်းထက် များစွာ ပိုကြီးခဲ့သည်။

နံနက်ကထိုကဲ့သို့ ထင်းစုဆောင်းခဲ့သော ကျောင်းသားတိုင်းသည် တူညီသော တောအုပ်၊ တူညီသော အပူနှင့် တူညီသော အလုပ်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးသာ မျက်လုံးဒဏ်ရာနှင့် ပျက်စီးသော ပွဲဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ဝေစုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ ကျောင်းသား လေးရာ ကိုးဆယ့်ကိုးဦးနှင့် သူ့ကို ခွဲခြားခဲ့သည်မှာ အလုပ်ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ သူ စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်၏ ရေရှည် အဓိပ္ပာယ်မှာ အချိန်ကိုက်ညီမှုတွင် ဤကွဲပြားချက်တစ်ခုတည်းသည် အခြားအခြေအနေအားလုံး ပေါင်းသည်ထက် ပိုအရေးကြီးခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ဘုရားသည် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဇာတ်ထဲရှိ ပါဝင်သူတိုင်း မည်သူဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းသော အကိုင်းများကို ဆွဲဖြတ်၍ မိမိမျက်လုံးကို ထိခိုက်စေသော ပျင်းရိသော ကျောင်းသားသည် ရှေးဘဝ၌ ဤတူညီသော သိဿပင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိမိတို့၏ ထင်းကို အချိန်မီ စုဆောင်းခဲ့သော ကျောင်းသား လေးရာ ကိုးဆယ့်ကိုးဦးသည် ယခု ဆရာတော်ဘုရား၏ တရားစကားကို ကြားနာနေသော ရဟန်းများပင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ပျက်စီးသွားသော ပွဲကို တစ်နံနက်တည်း ကျန်ခဲ့သော အကြောင်းအရင်းအထိ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော တက္ကသီလာ ကျောင်း၏ ဆရာကြီးသည် ဆရာတော်ဘုရားကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ယခုဘဝ၌ တူညီသော အချိန်မလည်သည့် အလျင်စလိုမှုဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပေါင်ရိုးကျိုးခဲ့သော သိဿသည် ဤသင်ခန်းစာကို တစ်ဖန် နှလုံးသွင်းခဲ့သည်။