ဝါရုဏီဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေစဉ် ဤဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။ ဂိုဏ်းဝင် ဒကာကြီး အနာထပိဏ္ဍိကသည် ကိုယ်တော်၏ အဓိက ဒကာဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းတည်ရှိသော ဥယျာဉ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်ဖြင့် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲရှိ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံမှ တိုင်ကြားချက် တစ်ခုကို ဘုရားရှင်ထံ ယူဆောင်လာသည်။ ထိုသူငယ်ချင်းသည် အရက်ဆိုင် ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်ပြီး ထိုဆိုင်တွင် ဘာအမှားတစ်ခုရှိခဲ့ကြောင်း ဘုရားရှင်က ယခင်တစ်ကြိမ်လည်း ကိုယ်တော် တိတိကျကျ မြင်ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သာဝတ္ထိတစ်မြို့လုံးတွင် ဝါရုဏီ ဟုခေါ်သော ဟင်းခတ်ဆေးနှင့် ပြင်ဆင်ထားသော ကောင်းမွန်သည့် အရက်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ထိုအရက်ကို ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ပြီး ဖောက်သည် အမြဲတမ်းရှိသော လူများထံ ဈေးကောင်းဖြင့် ရောင်းချသည်။ ရောင်းချမှု စည်ကားပြီး အများစုသော နေ့များတွင် ဆိုင်သည် မနက်မှ ညနေအထိ ပြည့်ကျပ်နေသည်။

တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပိုင်ရှင်သည် မြစ်တွင် ရေချိုးရန်နှင့် အခြားကိစ္စများကို ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သော တပည့်ကို ဆိုင်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ရှင်းလင်းသော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့သည်။ ငွေသား ချက်ချင်းပေးချေသူများကိုသာ ရောင်းရန်၊ ပြန်လာသည်အထိ ဘူးများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်သည်။ သူထွက်သွားပြီး မကြာမီ ဖောက်သည်များ ပုံမှန်အတိုင်း ခွက်များ ရှာယူကာ စုဝေးလာကြသည်။

တပည့်က ဖောက်သည်များကို ဝန်ဆောင်နေစဉ် ဖောက်သည်များစွာက အရက်နှင့်အတူ ဝါးစားရန် ဆားတစ်ဆုပ် သို့မဟုတ် ထန်းလျက်တစ်ခဲ တောင်းဆိုကြကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ထိုအခါ အရက်ဆိုင်၏ ထုံးစံအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို ထပ်ခါတလဲလဲ မြင်ရသဖြင့် မိုက်မဲသော တပည့်သည် မှားယွင်းသော နိဂုံးချုပ်ချက် ချမှတ်ခဲ့သည်။ ဖောက်သည်များက အရက်ကိုယ်တိုင် ဆားလိုအပ်သောကြောင့် တောင်းဆိုကြသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ အရက်နှင့်အတူ ပါလာမည့် အရာ မဟုတ်ဘဲ အရက်ထဲတွင် ပျောက်နေသော အရာ ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ပစ္စည်းကို တိုးတက်စေနိုင်သည်ဟု တစ်ဦးတည်း ယုံကြည်ပြီး တပည့်သည် တစ်ဦးကိုမျှ မမေးဘဲ ဆားအချို့ကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဆိုင်ရှင်အတွက် ကောင်းမှုပြုနေသည်ဟု ယုံကြည်ကာ အရက်ဘူးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

နောက်ဖောက်သည်များက ခွက်ဖြင့် ခပ်ယူသောအခါ ပျက်စီးနေသော အရက်ကို ချက်ချင်း ထွေးထုတ်ကြပြီး အသံကျယ်စွာ ကဲ့ရဲ့ကာ စက်ဆုပ်ခြင်းဖြင့် ထွက်သွားကြသည်၊ အခြားသူများကိုလည်း သတိပေးကြသည်။ ဆိုင်ရှင် ရေချိုးပြီး ပြန်ရောက်သောအခါ ဆိုင်သည် ဗလာဖြစ်နေပြီး သူ၏ အကောင်းဆုံး ဝါရုဏီ အသုတ်သည် အဘယ်အရာမှ မသုံးနိုင်တော့ပေ။ မေးမြန်းသောအခါ တပည့်က သူ ပြုခဲ့သည်ကို မာန်ဖြင့် ရှင်းပြပြီး ကောင်းသည်ကိုသာ ပြုခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် စကားမပြောနိုင်အောင် စိတ်ပျက်ပြီး တိုင်ကြားချက်ကို အနာထပိဏ္ဍိက ထံ ယူသွားကာ ထိုကိစ္စကို ဘုရားရှင်ရှေ့ တင်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဤငယ်ရွယ်သူသည် ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သိမ်ငယ်မှုကြောင့် ကောင်းမွန်သော အရက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် မင်း၏ ဘဏ္ဍာစိုးအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ပြီး၊ ထိုရှေးကာလက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုလည်း ဘုရားရှင်က ပြောပြတော်မူသည်။ ထိုဆိုင်တွင်လည်း ပိုင်ရှင် ရေချိုးသွားစဉ် ဆိုင်ကို စောင့်ရန် ထားခဲ့သော တပည့်တစ်ဦးက ဘူးထဲသို့ ဆားထည့်ခဲ့ပြီး၊ ဒေါသထွက်နေသော ဖောက်သည်များက တူညီစွာ မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

ပျက်စီးသော ဘူးအကြောင်း ဘဏ္ဍာစိုးထံ ရောက်သောအခါ၊ ပညာမရှိသူသည် ရည်ရွယ်ချက် ဘယ်လောက် ဝိုင်းဝန်းသော်လည်း ပျက်စီးမှုကိုသာ ဖြစ်စေတတ်ပြီး၊ ပညာသာ အောင်မြင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ကြောင်း သတိပြုခဲ့သည်။ သူသည် ညွှန်ကြားချက် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုပြီး ထိုဖြစ်ရပ်ကို “ကောဏ္ဍည၏ ဆားထည့်ထားသော အရက်ခွက်” ဟု နောက်ပိုင်းတွင် အမှတ်ရခဲ့ကြသည်။ ကောဏ္ဍည်သည် ဘဏ္ဍာစိုး၏ ကိုယ်ပိုင်အမည် ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမွန်သော စေတနာကို ပညာ မရှိမှုကြောင့် ပျက်စီးစေသော စကားပုံ ဖြစ်လာသည်။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ယခု ဘဝတွင် ဘူးထဲ ဆားထည့်ခဲ့သော တပည့်သည် ရှေးဘဝ တူညီစွာ အမှားကို ပြုခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤဘဝတွင် ရှေးဘဝ၏ အမှားကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကား အဆင့်ကြီးကာလတစ်ခုဖြင့် ခွဲခြားထားသော ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ထိုမိုက်မဲမှုကို မြင်ခဲ့သော ဗာရာဏသီ၏ ပညာရှိ ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဝါရုဏီဇာတ်ကို ပါဠိဇာတကျမ်း၏ ဧကနိပါတ်၊ ဇာတ်အမှတ် ၄၇ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပညာပါရမီ၏ ဥပမာများထဲတွင် ထည့်သွင်း ရေတွက်ကြသည်။ ၎င်း၏ သင်ခန်းစာသည် ပျက်စီးခဲ့သော ဘူးထက် ပိုမို ရှည်ကြာသည်။ နှလုံးသား၏ ရိုးသားမှုသည် ပညာနှင့် ပေါင်းစပ်မပေါင်းစပ်ဘဲ၊ သတိမဲ့သော ပြုမူမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် ဂရုတစိုက် တည်ဆောက်ထားသော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကြိုးစားမှုတို့ကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။ ဗောဓိသတ်၏ ကဗျာက ပညာမဲ့သူ၏ ကောင်းသော ဆန္ဒသည် ရန်သူ၏ ပွင့်လင်းသော ရန်ငြိုးထက် မိတ်ဆွေကို ပိုမို ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဧကနိပါတ်တစ်ခုလုံးတွင် ဇာတ်တိုင်းသည် ဘုရားရှင်၏ ကာလတစ်ခု၏ အဖြစ်အပျက်ကို ရှေးကာလ ထပ်တူ အကြောင်းအရာနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပုံစံများ၊ ပညာရှိ သို့မဟုတ် မိုက်မဲ၊ ဘဝတိုင်းတွင် လိုက်ပါလာပြီး နောက်ဆုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်လာကာ ပြင်ဆင်ခံရသည်အထိ ဆက်လက်ရှိနေကြောင်း နားထောင်သူအား သိမြင်စေသည်။