လူတစ်ထောင်ကို သေစေသော ရတနာမိုးရွာ မန္တန်

ပါဠိတော်ပါ ဇာတက အမှတ် ၄၈ကို ဘုရားရှင်က ကိုယ်ဆန္ဒအတိုင်းသာ နေလိုသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပညာရှိတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်မခံခဲ့ပေ။ ထိုခေါင်းမာမှု အဆုံး၌ မည်သို့ ရောက်တတ်သည်ကို ပြရန် ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝတစ်ခုကို သတိရတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘဝ၌လည်း ထိုနည်းတူ နားမထောင်ခြင်းကြောင့် တစ်ညတာ ဥစ္စာအတွက် လူတစ်ထောင် သေဆုံးရသော လောဘကွင်းဆက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိသားစုတွင် ဖွားမြင်ပြီး ကျေးရွာတစ်ရွာတွင် နေထိုင်သော ပညာရှိ ပုဏ္ဏားကြီးတစ်ဦး၏ အကြီးဆုံး တပည့် ဖြစ်လာသည်။ ထိုပုဏ္ဏားကြီးသည် ဝေဒဗ္ဘမန္တန်ဟု ခေါ်သော ရှေးဟောင်းနှင့် အံ့ဖွယ်ရာ ဂါထာကို တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဂြိုဟ်အစည်းအဝေးတစ်ခုသည် လပြည့်ညနှင့် တိုက်ဆိုင်သော တိကျသည့် နက္ခတ်အချိန်၌ ဤမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်သည် ဗေဒူရီ၊ ပတ္တမြား၊ ပုလဲ၊ စိန်၊ သန္တာ၊ ငွေနှင့် ကြည်သော ရွှေ ဟူသည့် ကောင်းကင်ရတနာ ခုနစ်မျိုးကို မိုးရွာသွန်းစေသည်။

တစ်နေ့တွင် ပုဏ္ဏားကြီးသည် ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စဖြင့် ဘုရားလောင်းနှင့်အတူ စေတိယပြည်သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ တောအုပ်ကြီးထဲရှိ ဆိတ်ညံသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် 'စေတမန်ဓားပြ' ဟု ခေါ်သော ဓားပြငါးရာ၏ လက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထိုဓားပြတို့၏ ဓလေ့မှာ ခရီးသည်နှစ်ဦးကို ဖမ်းမိလျှင် တစ်ဦးကို အာမခံအဖြစ် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကို ငွေကြေးရွေးရန် စေလွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားပြတို့သည် ပုဏ္ဏားကြီးကို ကြိုးချည်ထားပြီး ဘုရားလောင်းကို ရွာသို့ ပြန်သွားကာ ဥစ္စာယူလာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီ ဘုရားလောင်းသည် ညနေမိုးချုပ်ချိန် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုရာ ရှားပါးသော နက္ခတ်ဆက်စပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ အန္တရာယ်ကို ချက်ချင်း သိမြင်သဖြင့် ဆရာအား တိုးတိုးကပ်၍ ဝေဒဗ္ဘနက္ခတ်တာရာများ ထိုည၌ စုဝေးပေါ်လာမည်ဟု ပြောကြားသည်။ ဆရာအား ဒေါသမထွက်ဘဲ၊ ကိုယ့်လွတ်မြောက်ရန်အတွက် မန္တန်ကို မရွတ်ဆိုရန် ဆုတောင်းပန်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ ရတနာများ ကျလာပါက ထိုနေရာရှိ လူအပေါင်းတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ပုဏ္ဏားကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ နေမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

သို့သော် ညနက်လာသောအခါ ပုဏ္ဏားကြီးသည် ကြိုးချည်ခံရခြင်းကြောင့် ညည်းညူလာကာ၊ တပည့်က သတိပေးထားသော အန္တရာယ် ကိုယ်ဘာသာ ကင်းပျောက်သွားမည်ထက် အလွန်စောစွာပင် သူ၏ စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူသည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ယူ၍ ကိုယ့်ကို ဖြေလွှတ်ပြီး ရေမွှေးဖြင့် ချိုးပေးပါက ကောင်းကင်မှ အဆုံးမရှိသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရွာသွန်းပေးမည်ဟု ကြွားဝါခဲ့သည်။ ဓားပြတို့ သဘောတူစွာ လက်ခံကာ၊ ပုဏ္ဏားကြီးသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဝေဒဗ္ဘ ကဗျာများကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် တိမ်တိုက်မရှိသော ကောင်းကင်တွင် မိုးသံ ဟိန်းဟောက်ပြီး ရွှေနှင့် ရတနာများ၏ တောက်ပသော ရေအလျှံသည် ကောင်းကင်မှ ဖြိုဖြိုကျလာသည်။ မစဉ်းစားနိုင်လောက်သော ဥစ္စာများဖြင့် အိတ်များ ပြည့်သွားသော ပထမဓားပြအုပ်စုသည် ပုဏ္ဏားကြီးကို လွှတ်ပေးပြီး၊ ကံကောင်းခြင်းသည် ထိုနေရာ၌သာ ကုန်ဆုံးပြီဟု ယုံကြည်ကာ အောင်ပွဲခံ၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မကြာမီ ဓားပြငါးရာ၏ အခြားအုပ်စုတစ်ခုက ထိုအဖွဲ့ကို ဝင်ထိန်းလိုက်ပြီး၊ ရတနာများ ဝန်ပိနေသည်ကို တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ပထမဓားပြတို့က မိမိတို့ အသက်ရှင်ရန် ရတနာများ ကျစေသည်မှာ ထိုပုဏ္ဏားကြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့ကို ဖမ်းမိပါက ပိုမိုရရှိမည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယအုပ်စုသည် ပုဏ္ဏားကြီးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးပြီး ဥစ္စာမိုးကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ ရွာသွန်းစေရန် တောင်းဆိုကြသည်။

တုန်ယင်နေသော ပုဏ္ဏားကြီးက ဂြိုဟ်တို့ စုဝေးမှု ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ တာရာများ ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်ရန် အပြည့်အဝ တစ်နှစ်စောင့်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ စိတ်ထဲ ကြိုမြင်ထားပြီးသော ဥစ္စာကို ဆုံးရှုံးရခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသော ဓားပြတို့သည် တစ်ဖန် တစ်ဝက်မျှ မစဉ်းစားဘဲ ဓားကြီးဖြင့် ပုဏ္ဏားကြီးကို နှစ်ပိုင်း ခုတ်လှဲခဲ့ကြသည်။

အနိုင်ရသော ဓားပြတို့သည် ပထမအုပ်စုကို လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကြီးတွင် သတ်ဖြတ်ကာ ရွှေကို မိမိတို့ဘာသာ ယူခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ သေးငယ်သော အုပ်စုများအဖြစ် ခွဲခွာကာ ထိုလုယက်ရရှိသော ပစ္စည်းအတွက်သာ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြသဖြင့်၊ တစ်ထောင်၏ ပျက်စီးမှုကြား၌ လူနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဥစ္စာကို တောအုပ်ထဲ၌ ဝှက်ထားပြီး၊ တစ်ဦးက စားစရာဝယ်ရန် ရွာသို့ သွားကာ၊ အခြားတစ်ဦးက ဓားကိုင်ထားပြီး စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးက နောက်တစ်ဦးကို အခွင့်အလမ်းကောင်းလာသည့်အခါ သတ်ရန် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ထားကြသည်။ စောင့်သူက ပြန်လာသော စားစရာသယ်ဆောင်သူကို ချောင်းမြောင်းကာ သတ်ဖြတ်ပြီး၊ ဆာလောင်သဖြင့် ထိုင်ချကာ၊ ထွက်ခွာမီ ၎င်း၏ အဖော်က လျှို့ဝှက်စွာ အဆိပ်ခတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်ကို စားသုံးမိသည်။ သူ သတ်ခဲ့သော လူ၏ ဘေးနား၌ ပြင်းထန်သော ဆတ်ဆတ်ကျိန်းခြင်းဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။

ရယူရန် စေလွှတ်ခံထားရသော ငွေကြေးနှင့် ပြန်လာသော ဘုရားလောင်းသည် ဆရာကို ခုတ်လှဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သွေးကြောင်းအတိုင်း တောအုပ်ထဲ၌ လိုက်ရှာပြီး သတ်ဖြတ်ခံရသော လူသေအလောင်း တစ်ထောင်ကို ရေတွက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး၌ ထိခိုက်မှုမရှိသေးသော ရွှေပုံနှင့် ၎င်းနားတွင် သေနေသော ဓားပြ နှစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ထိုရွှေကို ယူရန် အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မကျန်တော့ပေ။

ဇာတ်ပုံပြင်၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်က ကိုယ်ဆန္ဒအလိုက် ပုဏ္ဏားကြီးကို အကြံဉာဏ်အားလုံးကို ငြင်းပယ်သော ခေါင်းမာသည့် ရဟန်းနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တစ်ညတာ ဥစ္စာကို လူတစ်ထောင်၏ အလောင်းကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ထိုအလျင်စလို စိတ်ပြင်းထန်မှုသည်ပင် ထိုရဟန်းအား မိမိအတွက် ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ကို ပယ်ရန် ဆက်လက် တွန်းအားပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘုရားလောင်း၏ သတိပေးချက်က တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခိုးယူမှု တစ်ခုမျှ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ထိတွေ့သော လူတိုင်းကို နောက်ဆုံး၌ ဖျက်ဆီးမည့် ပြည့်ဝကြီးမားသော လောဘကို လွှတ်ထုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနိုင်ရပြီဟု ထင်နေသူတို့ပင်လျှင်။ ကတိတစ်ခု ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးမှုကို ဆင်ခြင်ကာ၊ ဘုရားလောင်းက ရွှေကို အလှူကုသိုလ်အတွက် စုဆောင်းစေပြီး၊ ဓမ္မကျင့်ကြံရန် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ မတရားသော အမြတ်အစွန်းသည် ပထမတွင် မည်သို့ ပေါ်လာစေကာမူ၊ ၎င်းကို ယူရန် လာသူ အပေါင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်သူကိုလည်း ဖျက်ဆီးတတ်သည်ဟု ဘုရားလောင်းသည် ကိုယ်တိုင် ပြုမူသိမြင်ခဲ့သည်။