ဝေရီဇာတ် - ကုန်သည်နှင့် တောတွင်းဓားပြများ

ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၀၃ ကို မြတ်စွာဘုရားက အနာထပိဏ်သူဌေးအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အနာထပိဏ်သူဌေးသည်လည်း ယခု ဖော်ပြမည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် တူသော အန္တရာယ်ကြီးကို တစ်ချိန်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ဘေးအန္တရာယ် ဝိုင်းဝန်းလာမတိုင်မီ ရိပ်မိနိုင်သော ဤဉာဏ်ဆင်ခြင်ပုံသည် မည်မျှ ရှေးကျသည်ကို ပြရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရားသည် ရှေးဘဝတစ်ခုကို ပြန်လည် ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၌ ကုန်သည်တစ်ဦး၏ တောကို ချက်ချင်း ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နေ့လည်ခင်းတစ်ခုတည်းတွင် သူ၏ အသက်နှင့် ဥစ္စာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှေးကာလ၊ ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ဂုဏ်ထူးရှိသော ကုန်သည်မျိုးနွယ်တွင် ဖြစ်တော်မူ၏။ အမြော်အမြင်၊ ဆင်ခြင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကုန်သွယ်ရေးတွင် လက်တွေ့ ဉာဏ်ကောင်းရှိခြင်းတို့ဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ဆင်ခြင်ဖြင့် ကုန်သွယ်ခြင်းအတွက် သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အာရုံစိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအာရုံစိုက်မှုသည် မကြာမီ သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်မည့် အရာဖြစ်သည်။

ဝေးလံသော စျေးရွာတစ်ရွာမှ လယ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးသည် ဘုရားလောင်းထံမှ ရွှေတစ်ထောင် အကြီးအကျယ် ချေးယူထားခဲ့သည်။ အကြွေးပေးဆပ်ရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ ဘုရားလောင်းသည် အမြန်ဆုံး လေ့ကျင့်ထားသော နွားနှစ်ကောင်ကို ပေါ့ပါးပြီး ခိုင်ခံ့သော ခရီးလှည်းတွင် ကာ၍ တစ်ဦးတည်း ငွေကောက်ခံရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ရွှေဒင်္ဂါးဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ရရှိပြီးနောက် လေးလံသော ငွေအိတ်ကို လှည်းထိုင်ခုံအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းတွင် ထည့်သိမ်းကာ နေ့လည်ခင်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လမ်းခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ခရီးလမ်းသည် “ခိုးသူတောအုပ်” ဟု ခေါ်သော ကျော်ကြားသည့် တောအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းရ၏။ ရက်စက်သော ဓားပြအုပ်စုတစ်စုက ထိုတောလမ်းကြပ်တွင် အခြေချနေထိုင်ကာ တစ်ဦးတည်း ခရီးသည်များနှင့် ကုန်သွယ်ရေးကားများကို လုယက်လေ့ရှိသည်။ အိမ်ပြန်ရန် ထိုလမ်းကိုသာ ဖြတ်ရမည့် ခရီးသည်များအတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဘုရားလောင်းသည် တောအုပ်အစွန်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ သိမ်မွေ့ပြီး သဘာဝမကျသော အခြေအနေများကို သတိပြုမိသည်။ လမ်းဘေးချုံများထဲမှ တောချိုင်းငှက်အုပ်များ လန့်ဖြန့်ပျံသွားကြ၏။ လမ်းပေါ်တွင် ကိုင်းလတ်များ ကျိုးကျ ကျဲကျဲနေသည်ကို မြင်ရသည်။ လမ်းဘေးရှိ ဆလ်ပင်များကြားတွင် ကိုယ်ကို ကုန်းကွေးထားသော အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကိုလည်း မြင်ရသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဤအရာများသည် ဓားပြများ ချောင်းမြောင်းနေ၍ သူ့ကဲ့သို့ ခရီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း၏ သေချာသော လက္ခဏာဖြစ်သည်ဟု ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ အခြားခရီးသည် အများစုကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် နွားရေတိုက်ရန် သို့မဟုတ် အေးမြသော အရိပ်တွင် နားနေရန် ရပ်လိုက်ပါက ဓားပြများက လှည်းကို ဝိုင်းရံကာ မြင်ရမည့် အချိန်မတိုင်မီ ဘေးအန္တရာယ် ပေးမည်ကို သိသည်။ သို့သော် မိုးကြိုးပစ်သလို ပြေးဖြတ်သွားပါက ၎င်းတို့၏ ထောင်ချောက်သည် လေကွင်းပေါ်တွင်သာ ပိတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်မျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဘုရားလောင်းသည် သားရေကြိမ်လုံးကို ယူ၍ ခိုင်မာပြီး အားပေးသော အော်ဟစ်သံဖြင့် နွားများကို ရှေ့သို့ တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ အားကောင်းသော နွားများသည် ချိုင့်များကို ခေါင်းနိမ့်ကာ သဲလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးကြ၏။ ဘီးများ လှည့်သွားသည်နှင့်အမျှ ဖုန်မှုန့်တိုက်လေများ နောက်တွင် ထကြွလာသည်။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင် ဝှက်ထားသော ဓားပြများသည် မိုးကြိုးမြည်သံ ကြားရသောအခါ ဓားဆွဲ၍ လမ်းပေါ်သို့ ခုန်ထွက်လာကြ၏။ သို့သော် ဘုရားလောင်း၏ လှည်းမှာ သူတို့ ကောင်းစွာ ချိန်ရွယ်နိုင်မီကတည်းက မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်သွားပြီးဖြစ်သည်။ ဓားပြများ ခြေကျင်ဖြင့် လိုက်လံရန် မစမီ လှည်းသည် မြို့တံခါး၏ ကြည့်မျှော်စင်များအောက်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးသို့ ထွက်ရောက်သွား၍ ၎င်းတို့၏ လက်လှမ်းမမီသော အကွာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီ။

အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘုရားလောင်းသည် ကယ်တင်ခံရမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး နေ့လည်ခင်းတစ်ခုလုံးက သူ့ကို အမှန်တကယ် ဘာသင်ခဲ့သည်ကို ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ရန်သူများ စောင့်ဆိုင်းနေသော နေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းသည် မိမိ၏ ပျက်စီးမှုကို ဖိတ်ခေါ်ရာရောက်၏။ အန္တရာယ်ကို အချိန်မီ သိမြင်ပြီး ခိုင်မာသော အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားသူကမူ၊ တစ်ချက်တည်းသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုတည်းဖြင့် အသက်နှင့် ဥစ္စာကို ကာကွယ်နိုင်သည်။

ကုန်သည်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓားပြများက သူတို့ ချောင်းမြောင်းရာနေရာကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားပြီး သာမန်အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသည့် ခရီးသည်တိုင်းကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ လွယ်လွယ်နှင့် လျစ်လျူရှုနိုင်သော သေးငယ်သည့် လက္ခဏာများကို ယုံကြည်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ လန့်ဖျပ်သွားသော ငှက်များ၊ ကျဲကျဲကျနေသော ကိုင်းလတ်များ၊ လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်ချက်သည် ဘေးအန္တရာယ် တိုက်ရိုက် မပေါ်ပေါက်သေးသည်ဖြစ်စေ သူ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို တစ်ဖန်တစ်ရုံအတွင်း ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ အနာထပိဏ်သူဌေးသည် ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ကို မိမိ၏ မကြာသေးမီက လွတ်မြောက်မှုတွင် အသုံးချ၍ ကြားနာရသောအခါ ရိုးရှင်းသော အချက်တစ်ခုကို နားလည်ခဲ့သည်။ တောအုပ်ကွင်းတွင် ဓားပြအုပ်စုကို တစ်ချိန်က ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည့် ထိုသတိသည် ကိုယ်ပိုင်မျက်စိ ပြောပြပြီးသော အရာကို ကြည့်ရှုရန် အသင့်ရှိသူ မည်သူ့အတွက်မဆို ရရှိနိုင်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အကျင့်အရ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှ တားဆီးခံရမီ ဖြစ်သည်။