ဝိနီလကဇာတ် - ရွှေဟင်္သာတို့၏ ထမ်းတင်ခြင်းကိုခံရ၍ မာနထောင်လွှားသော ကျီးမိုက်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၁၆၀ တွင် ဝိနီလက ဟုခေါ်သော ငှက်အကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ထိုခေတ်တွင်ပင် ဘုရားလောင်းသည် ရွှေငန်း တစ်သောင်းကိုးထောင်ကို အုပ်စိုးသော အချုပ်အခြာ မင်း ဓတရဋ္ဌ အဖြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုငန်းများသည် ဟိမာလယ တောင်တန်းရှိ စိတ္တကူဋ် ဟုခေါ်သော အဆန်းကြယ် တောင်ထိပ်ကို ၎င်းတို့၏ နေရပ်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဗာရာဏသီ ရေကန်များတွင် တောကျီးတစ်ကောင်က လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နေသော ငန်းတစ်ကောင်နှင့် တွဲဖက်ကာ ဝိနီလက (ပြာမှောင်သူ) ဟု အမည်ရသော ရောမွှေမှု ငှက်ငယ်တစ်ကောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတွင် ကျီး၏ ပြောင်ချောသော ပြာညို အတောင်ပန်းများ ရှိသော်လည်း ငန်း၏ ကွက်ပါသော ခြေချောင်းများနှင့် နှုတ်သီး ရှိသည်။ နန်းတော်ကျွတ်ရေကန်အနီးတွင် နေထိုင်သော ဤငှက်သည် စင်ကြယ်သော ငန်းများက အထင်သေးကာ တောကျီးများက ရှောင်ရှားသဖြင့်၊ ၎င်း မွေးဖွားလာသော နှစ်ပြည်အနက် မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မျှ အပြည့်အဝ မပါဝင်နိုင်သော ပယ်ထုတ်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဘုရားလောင်း၏ မင်းသားငန်းသား နှစ်ကောင်သည် ဗာရာဏသီသို့ ပျံဆင်းလာပြီး၊ မြို့ရိုးနားတွင် တစ်ကောင်တည်း အစာရှာနေသော ၎င်းတို့၏ ဝေးကွာသော ဆွေမျိုး ဝိနီလကကို သတိပြုမိကြသည်။ သူ၏ အထီးကျန်ခြင်း အခြေအနေကို သနားကြကာ ၎င်းတို့၏ မြင့်မြတ်သော စိတ္တကူဋ် တောင်ထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်နှစ်ခုလုံးတွင် အခြားသူ မည်သူမျှ မပေးခဲ့ဖူးသော ကရုဏာကို ပြသလိုကြသည်။

ဝိနီလက၏ အတောင်များသည် တစ်ဆက်တည်း အမြင့်ပျံသန်းရန် အားမရှိသဖြင့်၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ကောင်က အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့က နှုတ်သီးနှစ်ခုကြားတွင် သစ်တုတ်ခိုင်ခံ့တစ်ချောင်းကို ထည့်ကာ၊ ဝိနီလကအား ခြေသည်းများဖြင့် တုတ်၏ အလယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားရန် ညွှန်ကြားကြသည်။ ထို့နောက် မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင် အတောင်များ၏ အားဖြင့်သာ ဟိမာလယဘက်သို့ ပျံသန်းကာ ဝိနီလကကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဗာရာဏသီ၏ ပင်မလမ်းမကြီးအထက်တွင် ပျံသန်းနေစဉ် ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် အရောင် ဖြူစင်သော သိန္ဓုမြင်းလေးကောင် ဆွဲသော ကြီးကျယ်သည့် နန်းတော်ရထားဖြင့် စီးနင်းလာသည်။ သိန္ဓုဒေသမှ တန်ဖိုးကြီး မြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ အမြင့်ပျံ နေရာမှ အောက်သို့ ကြည့်ရင်း၊ ဝိနီလကသည် အောက်ရှိ မင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် မာနဖြင့် ယစ်မူးသွားသည်။

မာနဖြင့် ဖောင်းကားနေသော ဝိနီလကသည် မင်းကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ မင်း၏ ရထားကို အဖြူရောင် မြန်ဆန်သော မြင်းများက ဆွဲသည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပျံသန်းသော ပလ္လင်ကို စင်ကြယ်သော ရွှေငန်းနှစ်ကောင်က ဆွဲနေသည်ဟု ကြွားဝါပြီး၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြေနှင့် ကောင်းကင်ရှိ တန်းတူ မင်းကြီးများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

မင်းသားငန်းနှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏ ခရီးသည်၏ ရမ်းကားမှုနှင့် ကျေးဇူးမဲ့မှုကြောင့် အလွန် ဒေါသထွက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ ဒေါသကြောင့် မိုက်မဲသော ငှက်အား ဆုပ်ကိုင်မှု လွတ်ကျစေခြင်းကို ရှောင်ရှားကာ၊ ၎င်းတို့ စတင်ခဲ့သော ကရုဏာ အလုပ်ကို မပြီးမီ သေဆုံးစေမည် မဟုတ်ရန် ထိန်းသိမ်းကြသည်။

စိတ္တကူဋ် တောင်သို့ ခရီးပြီးစီးသည်နှင့် မင်းသားနှစ်ပါးသည် ၎င်းတို့၏ အဖ ဘုရားလောင်း မင်းထံ အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို တင်ပြကြသည်။ မြို့အထက်တွင် ကိုယ်ပိုင် အားဖြင့် ပျံသန်းနေစဉ် ခရီးသည်က ပြောဆိုခဲ့သည်များကို ဘာမျှ မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြကြသည်။

ကြီးမြတ်သော ဓတရဋ္ဌ မင်းသည် မာနကြီးသော ငန်းမျိုးရောကို တည်ကြည်သော အထင်သေးမှုဖြင့် ကြည့်ရှုကာ၊ ၎င်း၏ နှိမ့်ချမှု သဘာဝကို မေ့နေသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ ဤမင်းတော် ငန်းများသည် ညီအစ်ကိုမေတ္တာဖြင့်သာ သူ့ကို သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုငန်းများကို ရထား ဆွဲသော မြင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ မင်းမျိုးနွယ်ကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သန့်စင်သော ကရုဏာ လုပ်ရပ်ကို ကိုယ်ကြွားမှု အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

မင်းက ကျေးဇူးကို ကိုယ်ကြွားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသူသည် မြင့်မားသော ကောင်းကင်ထိပ်များနှင့် နီးကပ်ခွင့် မရှိကြောင်း ကြေညာသည်။ ဝိနီလကကို တုတ်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ကာ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်ပို့ရန်၊ ၎င်း၏ အပြုအမူက ၎င်း အမှန်တကယ် သက်ဆိုင်ရာ နေရာကို ပြသခဲ့သော မြို့ထဲရှိ အမှိုက်ပုံတွင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ချထားရန် အမိန့်ပေးသည်။

ဝိနီလကကို ငန်းများအကြား နေရာမှ ဖယ်ရှားစေခဲ့သည်မှာ သူ၏ မျိုးနွယ်ရောမွှေမှု မဟုတ်ပေ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ကောင်က သူ့ကို မိမိအိမ်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ပထမဆုံး အကြံပြုသည့်အချိန်က ၎င်း၏ မွေးဖွားမှုကို တစ်ကြိမ်မျှ အပြစ်မတင်ခဲ့ကြပေ။ အခမဲ့ ပေးလှူခဲ့သော လက်ဆောင်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင် ရရှိခဲ့သော အဆင့်အတန်းဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်လိုက်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ယခုခံစားနေရသော အမြင့်ပေါ်ရှိ အကွာအဝေး တစ်လက်မစီသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အတောင်များမဟုတ်ဘဲ အောက်ရှိ အတောင်များ ပေးခဲ့သည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ကောင်က ဝိနီလကသည် နှုတ်သီးကြား သစ်တုတ်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ထားနေစဉ် ၎င်းတို့ ဒေါသကို ပြသခဲ့လျှင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု တစ်ချက်တည်းက သူ့ကို ပြုတ်ကျသေဆုံးစေနိုင်သည်။ ဖခင်သည် ခိုင်ခံ့သော မြေပေါ်တွင် သူ့ကို မှန်ကန်စွာ စီရင်ရန် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မျှ မရခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုသည် အနည်းငယ် မသက်သာမှုသာ ကုန်ကျစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိနီလကအတွက် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်သမျှသည် အုပ်စိုးသော မင်း၏ စဉ်းစားထားသော စီရင်ချက်ဖြစ်စေပြီး၊ ကြွားဝါခဲ့သော မြို့အထက်တွင် နားလည်နိုင်သော်လည်း အချိန်မမှန်သော ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော မတော်တဆ ဖြစ်စဉ် မဟုတ်စေခဲ့ပေ။