ဝီရကဇာတ် - ရေကျီးကို အတုခိုး၍ သေရသော ကုန်းကျီးမိုက်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၂၀၄ ကို မြတ်စွာဘုရားက ဒေဝဒတ် (မြတ်စွာဘုရား၏ ယှဉ်ပြိုင်ရဟန်းနှင့် ဆွေမျိုးညီ) သည် ကိုယ်တော်ကို တုပရန် ကြိုးစားမှုအကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုဘဝအတိတ်တစ်ခုတွင် ကျီးငယ်တစ်ကောင်က ပို၍ စွမ်းရည်ရှိသော ငှက်တစ်ကောင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ကူးယူရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူသည်။

ရှေးဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ကာသီနိုင်ငံကို ပြင်းထန်သော အစာခေါင်ပါးမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အစားအစာ ရှားပါးလာသဖြင့် ကျီး၊ လင်းနို့ နှင့် အမှိုက်စားငှက်များ အများအပြား သေဆုံးကြသည်။ ခြောက်သွေ့သော မြို့များတွင် အမှိုက် သို့မဟုတ် စပါးကို ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် ဆာလောင်နေသော ကုန်းကျီး သဝိတ္ထက နှင့် ၎င်း၏ မယား တို့သည် အတူတကွ နေရပ်များကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမာလယတောင်ခြေရှိ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရေမခန်းသော ရေကန်များဆီသို့ ပျံသန်းခဲ့ကြသည်။

ကြာပန်းရေကန် ဖြူစင်သော တစ်ခုတွင် သဝိတ္ထကသည် ထူးခြားသော ရေကျီးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဗောဓိသတ် ဖြစ်သော ဝိရက ဖြစ်သည်။ ဝိရက သည် တက်ကြွပြီး ကျက်သရေရှိကာ ကြာရွက်များအောက်သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခုန်ဆင်း၍ ငါးလေးများ ဖမ်းဆီးရာတွင် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ကျွမ်းကျင်သည်။ မိမိ ဆာလောင်မှု ပြည့်ဝပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် နေ့စဉ် ဖမ်းမိသော ငါးအသစ်အချို့ကို ကမ်းစပ်တွင် စေတနာဖြင့် ထားခဲ့သည်။

ဤနေ့စဉ် ကျေးဇူးကို ကြည့်ရှုနေသော သဝိတ္ထကသည် နှိမ့်ချမှု ဟန်ဆောင်၍ ဝိရက ထံ ချဉ်းကပ်ကာ၊ ၎င်း၏ ဖမ်းမိသော ငါး၏ အကြွင်းအကျန် စားခွင့်အတွက် နေ့ညမပြတ် ကိုယ်တော်ကို ပြုစုမည့် အစေခံ ဖြစ်ရန် ပေးအပ်သည်။ သနားကရုဏာ ထားတတ်သော ဘုရားလောင်းက သဘောတူခဲ့ပြီး၊ ရက်ပေါင်းများစွာ အတွင်း ကျီးသည် ပြည့်ပြည့်ဝဝ စားသောက်ကာ အရောင်ဝင်းလက်သော အမည်း အတောင်ပန်းနှင့် ခိုင်မာသော အင်အားကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ပြည့်စုံသော အစားအစာဖြင့် ပျော့ပျောင်းလာပြီး ပညာအမှန် မရှိသဖြင့် ကုန်းကျီးသည် မိုက်မဲသော မာနကို အလွယ်တကူ ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖောင်းကာ၊ ဝိရက တွင် မျက်လုံးနှစ်လုံး၊ နှုတ်သီးနှင့် အမည်းရောင် အတောင်များ ရှိသည်မှာ မိမိနှင့် တူညီကြောင်း ယူဆသည်။ ဝိရက ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီး ငါးဖမ်းနိုင်လျှင် မိမိလည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်နိုင်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

ဝိရက က ကုန်းငှက်များသည် လေနှင့် ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းအခက်များနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း၊ သဝိတ္ထက တွင် ရေနက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျံသန်းကူးခတ်နိုင်သော ပုံသဏ္ဍာန် မရှိ၊ အသက်ရှူစွမ်းအားလည်း မရှိကြောင်း ရိုးသားစွာ သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သဘာဝနှင့် ဆန့်ကျင်သော အရာကို မကြိုးစားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုဉာဏ်ရှိသော အကြံဉာဏ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု၍ ကြွားဝါသော ကျီးက မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြမည်ဟု ကြေညာပြီး ရေကန်နက်ထဲသို့ ရှေ့တိုက် ခုန်ဆင်းခဲ့သည်။

ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူမည့်အစား ၎င်း၏ ခြောက်သွေ့သော အတောင်များ ချက်ချင်း ရေစိုသွားပြီး၊ ရေအောက်တွင် ထူထဲသော ရေညှိနှင့် အမြစ်များ ရှုပ်ထွေးနေသော ပိတ်ဆို့မှုတစ်ခုကို တိုက်မိသည်။ ၎င်း၏ လည်ပင်းနှင့် တောင်ပံများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားသည့် ထိုအမြစ်များက ၎င်းကို ရေအောက်တွင် ချုပ်နှောင်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ အသက်ရှူကျပ်လာကာ ၎င်း အတော်ကျွမ်းကျင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော ရေထဲတွင်ပင် ဆိုးဆိုးရွားရွား နစ်မြုပ်သေဆုံးခဲ့သည်။

သဝိတ္ထက ပြန်မလာသောအခါ ၎င်း၏ မယားသည် ရေကန်သို့ ပျံသန်းလာပြီး၊ ခင်ပွန်းအကြောင်းကို ဝိရက အား မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းက ဝမ်းနည်းဖွယ် ကဗျာဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ ရေကျီး၏ သဘာဝ သို့မဟုတ် ရေထဲဝင်နည်းကို မပိုင်ဆိုင်ဘဲ၊ မာနဖြင့် ရေကျီးကို တုပရန် ကြိုးစားသော သူသည် ယခု ရေကန်ရေညှိများအောက်တွင် သေဆုံးလျက် ရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မိုက်မဲသော ကျီး သဝိတ္ထက ကို ဒေဝဒတ်နှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ မပိုင်ဆိုင်သော စွမ်းရည်များကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် တောင်းဆိုလိုသော ဆာလောင်မှုသည်၊ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိသော ရေကန်တွင် ကုန်းကျီးတစ်ကောင်ကို နစ်မြုပ်စေခဲ့သော ပုံစံအတိုင်း၊ ဒေဝဒတ်၏ တစ်ပါးသူ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ပြီး အတုယူရန် ကြိုးစားမှုကို ယခုတိုင် မောင်းနှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သဝိတ္ထက ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ရေ မဟုတ်ပေ။ ရေကန်သည် သူ့ကို နှိုးဆော်ရန် ဘာမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဝိရက၏ နေ့စဉ် အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ၎င်း နေလိုသမျှ အကြာကြီး ကျွေးမွေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်မှုသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ သဘာဝမှ ရရှိသော စွမ်းရည်ဖြစ်ကြောင်း ခြားနားချက်ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခြင်းသည်၊ အခြားသူ အောင်မြင်သည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ရရှိခဲ့သော ယုံကြည်မှုအပေါ် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဆင်တူမှုကို စွမ်းရည်နှင့် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုခြားနားချက်သည် သူ၏ အရာခပ်သိမ်းကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ဝိရက သည် သဝိတ္ထက အား နေ့စဉ် ရက်ရက်ရောရော ပေးသော အကြွင်းအကျန်များအတွက် တစ်ကြိမ်မျှ မနာလိုခဲ့ပေ။ ထိုသဘောတူညီချက်သည် ကုန်းကျီးအား အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မည်သည့်အခါမျှ ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကျေးဇူးတင်စိတ် ပြောင်းလဲကာ အခွင့်အရေး တောင်းဆိုမှုသို့ ပြောင်းသွားသည့်အချိန်၊ သဝိတ္ထကသည် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် အစားအစာ မျှဝေခြင်းသည် ၎င်းအား ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို ကိုယ်တိုင် ရရှိသွားသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင်မှ အန္တရာယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွေးမွေးခြင်း၊ ခိုလှုံခွင့်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ညွှန်ကြားခြင်းသည် အားနည်းသူအား ဆရာ၏ အလားတူ ဖြစ်ရန် ကတိပြုချက် မဟုတ်ပေ။ ရေကန်သည် ထိုခြားနားချက်ကို နားလည်သော ငှက်နှင့် ငြင်းဆန်သော ငှက်ကြား ခွဲခြားမှု ဘာမျှ မပြုခဲ့ပေ။