ဝိရောစနဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၁၄၃ ကို မြတ်စွာဘုရားက ဒေဝဒတ် (မြတ်စွာဘုရား၏ ယှဉ်ပြိုင်ရဟန်းနှင့် ဆွေမျိုးညီ) အကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ မင်း၏ သား မင်းသားအဇာတသတ္တု (နောက်ပိုင်း နန်းတော်ကို သိမ်းယူခဲ့သူ) ၏ လှူဒါန်းမှုများကြောင့် မာနဖောင်းကားလာသော ဒေဝဒတ်သည် မြတ်စွာဘုရားနှင့် ညီမျှကြောင်း ကြေညာပြီး၊ သန့်ရှင်းသော သံဃာ၏ ဦးဆောင်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုမာနကြီးမှုကြောင့် ၎င်း ကိုယ်တိုင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးရှုံးရသော အကျိုးဆက် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတောင်များတွင် ဂူတစ်ခုဝယ် နေထိုင်သော ဂုဏ်ဝင်ကြီးမြတ်သည့် ခြင်္သေ့မင်းအဖြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။ ဆာလောင်မှု ဖြစ်တိုင်း ထွက်ခွာပြီး ကျွဲရိုင်း သို့မဟုတ် သမင်ကို ဖမ်းကာ ကောင်းသော အပိုင်းများကို စားသုံးပြီး ကျန်သည်များကို ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် မည်သည့် အမှိုက်စားသူက တွေ့ရှိမဆို ထားခဲ့သည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ပါးစပ်ချို ချဉ်းကပ်သော ခွေးတောတစ်ကောင်က ခြင်္သေ့၏ စွမ်းရည်ကို လေ့လာပြီး ထိုတိရစ္ဆာန်မင်းကို ချီးမွမ်းပါက မိမိ၏ အစာအတွက် ကိုယ်တိုင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကျွေးမွေးခံရမည်ဟု ကောက်ချက်ချသည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ချဉ်းကပ်ပြီး ခြင်္သေ့ လိုက်ဖမ်းသည့်အခါ ရှေ့မှ ပြေးကာ ကြေညာသော နှိမ့်ချသည့် နှိုးဆော်သူအဖြစ် ဝန်ဆောင်ရန် အဆိုပြုသည်။ ထိုအစား ခြင်္သေ့က ကျန်သည့် အကြွင်းအကျန်များ ပေးသည်။ ကရုဏာနှင့် ရက်ရောသော ဘုရားလောင်းက သဘောတူခဲ့သည်။

လများ ကြာသည်နှင့် နန်းတော်အကြွင်းအကျန် အစားအစာများကို စားသုံးရာမှ ခွေးတောသည် ချောမွေ့ ဝဝလုံးလုံး ဖြစ်လာပြီး အရောင်တောက်သော အမွေးရှိလာသည်။ သို့ရာတွင် ခန္ဓာအဆီ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ ခွန်အား အမှန်တကယ် မပြောင်းလဲဘဲ အဆိပ်ပြင်းသော မာနလည်း ဝင်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် တောင်ကန်ရေထဲ၌ မိမိ၏ ဝဝလုံးလုံး ဝမ်းဗိုက်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ခြင်္သေ့သည် မိမိနှင့်အတူ ခြေလေးချောင်းရှိသော သားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး ခြင်္သေ့က သတ်ဖြတ်ကာ အသားစားသည့်နည်းတူ မိမိလည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ဆင်ခြင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်တစ်ကောင်ကို မိမိကိုယ်တိုင် သတ်နိုင်သောအခါ အခြားသူအား ဆက်လက် ဝန်ဆောင်ရန် အကြောင်းမရှိဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤကိုယ်ပုံအသစ်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်သွားသော ခွေးတောသည် မိမိကိုယ်ကို ဝိရောစန (တောက်ပသူ) ဟုခေါ်သော ကြီးကျယ်သည့် ဘွဲ့ကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုအမည်သည် ၎င်း အမှန်တကယ် အမြဲတမ်း ထိုက်တန်သည်ဟု မြင်ယောင်သော ကြီးမြတ်မှုကို ကမ္ဘာသို့ ကြေညာရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခွေးတောသည် ရင်ဘတ် ဖောင်းကာ ဘုရားလောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကြာမြင့်စွာ သားကောင်များကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၍ ယနေ့ ဂူတွင် နားနေနိုင်ပြီဟု ပြောသည်။ ဝိရောစန ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာပြီး ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ကြိမ်မျှ ခြင်္သေ့ ကိုယ်တိုင်က မိမိ၏ အကြွင်းအကျန်ကို မျှဝေရန် ရက်ရောစွာ ဖိတ်ခေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းက ပြုံးပြီး ထိုကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော စကားကို မပြောရန် ရိုးရိုးသားသား သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်သည် ကြွက်များနှင့် အကြွင်းအကျန်များဖြင့်သာ အသက်ရှင်ကြပြီး၊ သုံးဘုံအတွင်း မည်သည့် ခွေးတောမျှ ဆင်ကို လဲကျစေနိုင်သော ခေါင်းခွံနှင့် အကြောများ မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ မာနက အသက်ကို မကုန်စေမီ ရပ်တန့်ရန် ဝိရောစနကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မာနဖြင့် ဖောင်းကားနေပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပုံအသစ်နှင့် ဆန့်ကျင်သည့် မည်သည့် စကားကိုမျှ နားမထောင်လိုသော ခွေးတောသည် သတိပေးချက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုပြီး၊ အောက်ရှိ တောကွင်းတွင် ကြီးမားသော ဆင်တစ်ကောင် ငြိမ်သက်စွာ စားနေသော တောင်ထိပ် ကျောက်ဆောင်မြင့်သို့ လျှောက်သွားသည်။

နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် ရပ်ကာ တိုက်ခိုက်မည့်အရင် ခြင်္သေ့၏ ဟစ်ကြွေးသံကို ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ မိမိ ပြုနိုင်သည်ဟု မြင်ယောင်ခဲ့သော ကျယ်လောင်သည့် မိုးကြိုးသံနှင့် လုံးဝ မတူသော၊ ကဲ့ရဲ့ဖွယ် ကွဲအက်သော အော်သံတစ်ခုသာ ထွက်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ အောင်မြင်မှု မရှိခြင်းကြောင့် မတုန်လှုပ်ဘဲ ကမ်းပါးမှ ဆင်၏ နဖူးဆီသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

ပစ်မှတ်ကို လုံးဝ လွဲသွားသော ခွေးတောသည် ဦးခေါင်းနားတွင် ကျရန် မဟုတ်ဘဲ ဆင်၏ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကြား ကျရောက်ခဲ့သည်။ ခြေအောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သေးငယ်သော သတ္တဝါကြောင့် အံ့ဩသွားသော ဆင်သည် ကြီးမားသော ရှေ့ခြေကို မြှင့်ကာ ဂရုမစိုက်သော အထင်သေးမှုဖြင့် နင်းချလိုက်ပြီး၊ ဝိရောစန ဟုခေါ်သော ခွေးတော၏ တိုတောင်းသော ဘဝကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ကမ်းပါးမှ ကြည့်ရှုနေသော ဘုရားလောင်းက အား မရှိဘဲ အားကြီးသူကို တုပသူသည် ၎င်းနှစ်ခုကြား ကွာဟချက်ကြောင့် မြေမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းခံရမည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ဆိုသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤခွေးတောကို ဒေဝဒတ်နှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြ၍ ဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မှန်းဆထားသော စွမ်းရည်နှင့် အမှန်တကယ် စွမ်းရည်ကြား ထိုကွာဟချက်သည် ရာစုနှစ်များ ကြာပြီးနောက် ဒေဝဒတ်သည် တစ်ခါမျှ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိသော ကြီးမြတ်မှုကို တုပရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဆုံးရှုံးစေခဲ့ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ခွေးတောကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ဆင်၏ အားတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ဆင်သည် ခြေအောက်ရှိ အရာတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခြင်္သေ့၏ အကြွင်းအကျန် စားခြင်းဖြင့် ၎င်းသည် ခြင်္သေ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ခွေးတောက လက်မခံခဲ့ခြင်းသည် အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူ၏ ကြိုးစားမှုမှ ငှားရမ်းရသော အဆင်ပြေမှုသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြာရှည်စွာ ကျွေးမွေးနိုင်သော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါက မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသော စွမ်းရည်၏ သက်သေ ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နှစ်ခုကို ရောထွေးထားခြင်းသည် ချီးမွမ်း၍ မရ၊ ပြေးလွတ်၍ မရသော အရာနှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့သည့် အချိန်တွင်ပင် ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။