सन्तजनाबायीमहोदयायाः अयम् अभङ्गः: प्रेमरज्ज्वा सा पण्डरीचोरं बन्धयति, विट्ठलं स्वहृदयकारागारे निरुणद्धि, कदापि च तं न मोचयति।
सन्त जनाबाई विट्ठलं मातृरूपेण मृदु-आर्त्या आह्वयति: पण्डरपुरस्य नद्यः समीपम् आगत्य मम प्राङ्गणे नृत्य; मम आनन्दः तव गुणेषु अस्ति।