அபரிக்ரகம்

அபரிக்ரகம், அதாவது உடைமையின்மை, மகாவீரர் தம் துறவிச் சீடர்களுக்கு உபதேசித்த ஐந்து பெரிய விரதங்களில் ஐந்தாவது; அகிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியத்துடன் சேர்ந்து ஜைன நெறி வாழ்வின் அடித்தளமாக நிற்கிறது. துறவிகளுக்கு இது மகாவிரதமாக, அதாவது சொத்து, பணம், நிலையான வசிப்பிடம் உட்பட அனைத்தையும் முழுமையாகத் துறப்பதாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது. சாதாரண வாழ்வை விட்டு விலக முடியாத இல்லறத்தாருக்கு, இது அணுவிரதமாக, அதாவது பரிக்ரக பரிமாணத்தின் வழியாக மேற்கொள்ளப்படும் சிறிய விரதமாக, அதாவது தன் சொத்து மற்றும் உடைமைகளைத் தானே தேர்ந்த ஓர் எல்லைக்குள் தன்னார்வமாக வரையறுப்பதாகப் பயிற்சி செய்யப்படுகிறது. இரு வடிவங்களிலும், உடைமையின் கட்டுப்பாடு ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான நிபந்தனையாக இவ்விரதம் கருதுகிறது; வெறுமனே சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய இழப்பாக அல்ல.

இப்போதனையின் தத்துவ மையம், ஆசார்ய உமாஸ்வாதி இயற்றிய தத்துவார்த்த சூத்திரத்திலிருந்து வருகிறது; அதன் அதிகாரம் 7, ஸ்லோகம் 17, "மூர்ச்சா பரிக்ரகஃ", அதாவது "பற்றே உடைமை" என்ற சுருக்கமான வரையறையை அளிக்கிறது. இந்த ஒரே தொடர் முழு போதனையையும் உள்நோக்கித் திருப்புகிறது. பரிக்ரகம் என்பது நிலமோ தங்கமோ சொந்தமாக வைத்திருக்கும் வெறும் சட்டபூர்வ உண்மை அல்ல; அது மூர்ச்சை, அதாவது ஒரு பொருள் அதைப் பிடித்திருப்பவரை வரையறுக்கிறது அல்லது முழுமைப்படுத்துகிறது என்ற மாயையால் மனம் மயங்கும் நிலை. இலேசாகப் பற்றிக்கொண்டுள்ள செல்வத்தின் நடுவில் வாழும் ஒருவர், கிட்டத்தட்ட எதுவுமே இல்லாமல், அந்தச் சிறிய பொருளையும் கடும் பெருமையுடனும் பதற்றத்துடனும் பிடித்திருப்பவரை விட, இந்த அர்த்தத்தில், விடுதலை பெற்றவராக இருக்கக்கூடும். எனவே அபரிக்ரக விரதம் கையை அடைவதற்கு முன் மனதில் தொடங்குகிறது.

ஜைன நூல்கள் பரிக்ரகத்தை இருபத்து நான்கு பாரம்பரிய வடிவங்களை உள்ளடக்கிய இரு பெரும் பிரிவுகளாக வகைப்படுத்துகின்றன. பாஹ்ய பரிக்ரகம், அதாவது வெளிப்புற உடைமை, பத்து வகைகளைக் கொண்டது; நிலம், வசிப்பிடங்கள், தங்கம், வெள்ளி, தானியம், ஊழியர்கள், கால்நடைகள், வாகனங்கள், வீட்டுப் பொருட்கள், சேமித்த செல்வம் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும். அப்யந்தர பரிக்ரகம், அதாவது உள் உடைமை, பதினான்கு; அவை தவறான நம்பிக்கை, பாலுணர்வு ஆசையுடன் பிணைந்த மூன்று மனநிலைகள், கோபம், பெருமை, வஞ்சகம், பேராசை ஆகிய நான்கு கஷாயங்கள், மேலும் சிரிப்பு, விருப்பம், வெறுப்பு, துயரம், அச்சம், வெறுப்புணர்வு போன்ற ஆறு குறைபாடுகள். வெளிப்பட்டியல் ஒருவர் எதை உடைமையாகக் கொண்டுள்ளார் என்பதைப் பற்றியது; உள்பட்டியல் எது அவரை உடைமையாகக் கொண்டுள்ளது என்பதைப் பற்றியது. இரண்டாவது வகையைத் துறப்பது கடினமானது என்றும், ஆன்மாவின் பந்தத்தில் அது மிக முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது என்றும் ஜைன ஆசிரியர்கள் நீண்ட காலமாகக் கருதி வந்துள்ளனர்; ஏனெனில் தத்துவார்த்த சூத்திரத்தின் வரையறையே பரிக்ரகத்தைப் பொருளில் அல்ல, பற்றில் வைக்கிறது.

ஜைன நியதியின் மிகப் பழமையான நூல்களில் ஒன்றான ஆசாராங்க சூத்திரம், இந்த விரதத்தை முழுமையாக ஏற்ற துறவிகளிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் நடத்தையை விவரிக்கிறது: நிலையான தங்குமிடமோ, சொந்த உணவுச் சேமிப்போ, சொத்தின் மீதான எந்த உரிமையோ இல்லாமல், அன்றாடம் இல்லறச் சமுதாயம் சுதந்திரமாக அளிக்கும் பிக்ஷையை நம்பி வாழ்வது. இந்த தீவிர எளிமை தன்னளவிலேயே முடிவாக அல்ல, உடைமை வேர்விடக்கூடிய ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் அகற்றுவதாக முன்வைக்கப்படுகிறது. எதையும் பாதுகாக்க வேண்டியதில்லாத துறவிக்கு எதைப் பற்றியும் வாதிட வேண்டியதில்லை; ஆன்மீகப் பயிற்சியிலிருந்து கவனத்தைத் திசை திருப்பும் எதுவும் அவருக்கு இல்லை; "என்னுடையது" என்று அழைப்பதைக் காக்கும் கருத்திலிருந்து பிறக்கும் நுட்பமான வன்முறையும் அவருக்கு இல்லை என்று மரபு கருதுகிறது.

ஜைன நெறி அபரிக்ரகத்தை அகிம்சையுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கிறது; ஏனெனில் உடைமைகளைப் பெறுவதும் பாதுகாப்பதும் ஒவ்வொரு நிலையிலும் தீங்கை உருவாக்குவதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது: ஒரு பொருளை உற்பத்தி செய்யத் தேவையான உழைப்பிலும் வளங்களிலும், அது சொந்தமான பின் அதைக் காப்பதன் கவலையிலும், இறுதியில் அதை இழப்பதன் தவிர்க்க முடியாத துயரத்திலும். உண்மையான தேவைக்கு அப்பால் பதுக்குவது வெறும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வாக மட்டுமல்ல, எதுவும் இல்லாமல் இருப்பவர்களுக்கும், எல்லாப் பொருட்களும் இறுதியில் எடுக்கப்படும் இயற்கை உலகத்திற்கும் எதிரான ஒரு மௌனமான வன்முறையாகக் கருதப்படுகிறது. உடைமையின்மைக்கும் அகிம்சைக்கும் இடையிலான இந்தத் தொடர்பு, இரண்டு தனித்தனி விதிகளாக அல்லாமல், ஒரே தொடர்ச்சியான இழையாக ஜைன போதனை முழுவதும் ஓடுகிறது.

இந்தப் பழங்கால போதனை, 1990இல் ஒரு நவீன பொதுவெளி வெளிப்பாட்டைக் கண்டது; அப்போது இந்திய சட்ட வல்லுநர் எல். எம். சிங்வி, ஜைன அறிஞர்களுடன் கலந்தாலோசித்து, இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் ஜைனாலஜியின் கீழ் இயற்கை குறித்த ஜைனப் பிரகடனத்தை வரைந்தார்; அது லண்டனில் உலக வனவிலங்கு நிதியத்திடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. கட்டுப்பாடற்ற நுகர்வும் அது உருவாக்கும் வீணும் தாமே, "பரஸ்பரோபக்ரஹோ ஜீவானாம்", அதாவது "அனைத்து உயிர்களும் பரஸ்பர ஆதரவால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன" என்ற ஜைனப் பழமொழி விவரிக்கும் ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்த வாழ்வின் வலைக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்கள் என்று வாதிட அப்பிரகடனம் அபரிக்ரகத்தை நேரடியாகப் பயன்படுத்தியது. அப்பிரகடனம் ஒரு புதிய நெறியைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை; துறவியின் வெற்றுப் பாத்திரம் என்ற பழங்கால விரதத்தை நவீன சுற்றுச்சூழல் கவலையின் சொல்லாட்சிக்குக் கொண்டு வந்தது.

துறவியின் பாதையை மேற்கொள்ள முடியாத இல்லறத்தாருக்கு, அபரிக்ரகப் பயிற்சி பரிக்ரக பரிமாணத்தை மையமாகக் கொள்கிறது; வருமானம், உடைமைகள், நுகர்வு ஆகியவற்றின் மீது உணர்வுபூர்வமான, தானே தேர்ந்த ஓர் எல்லையை நிர்ணயிப்பது; சேர்ப்பு எல்லையின்றி விரிவடைய அனுமதிக்காமல். இதனுடன் தன் பற்றுகளை வழக்கமாக, நேர்மையாக ஆய்வு செய்வதும் இணைகிறது; சொந்தமாக இருப்பது மட்டுமல்ல, இல்லாதபோது ஏங்குவது, சவாலுக்கு உள்ளாகும்போது பாதுகாப்பது ஆகியவற்றையும் கவனிப்பது. உண்மையான தேவையுள்ளவர்களுக்கு மிகை உடைமைகளை வழங்குவது, வேண்டுமென்றே எளிமையான வசதிகளுக்குள் வாழ்வது, ஏற்கெனவே உள்ளவற்றில் நிறைவைப் பயிரிடுவது ஆகியவை, குடும்பத்தையும் வாழ்வாதாரத்தையும் கைவிடாமல் ஒரு சாதாரண ஜைன இல்லறத்தார் ஐந்தாவது விரதத்தை அன்றாட வாழ்வில் கொண்டு செல்லும் வழக்கமான நெறிகள்.

துறவு மற்றும் இல்லற இரு வடிவங்களிலும், அபரிக்ரகம் வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட விதியாக அல்ல, உள் விடுதலைக்கான நேரடிப் பாதையாகவே போதிக்கப்படுகிறது. உடைமையுணர்வால் அழுத்தப்பட்ட ஆன்மா, எந்த உடல் சுமையையும் விட கனமான ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சுமையைச் சுமக்கிறது என்று மரபு கூறுகிறது; ஏனெனில் அது தனது என்று தீர்மானித்ததை எப்போதும் பராமரித்து, பாதுகாத்து, அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டியுள்ளது. அந்தப் பிடியைத் தளர்த்துவது, படிப்படியாகவும் முழுமையின்றியும் ஆனாலும் கூட, எந்தப் பொருட்குவியலாலும் ஒருபோதும் வழங்க முடியாத இருப்பின் இலேசை மீட்டெடுக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது; மகாவீரரின் போதனையின் ஐந்தாவது விரதம் இறுதியில் வளர்க்க முயல்வது இந்த இலேசையே, வறுமையை அதற்காகவே நாடுவதல்ல.