பர்யுஷணமும் மன்னிப்பு நாளும்

பர்யுஷணம் சமண ஆண்டில் மிகவும் புனிதமானதும் மிகத் தீவிரமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவதுமான காலம். இதன் பெயர் பொதுவாக “தங்கியிருத்தல்” மற்றும் “ஒன்றுகூடுதல்” என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. சில ஆசிரியர்கள் இதை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கர்மங்கள் எரிந்து அழிதல் என்றும் விளக்குவர். இது பாத்ரபத மாதத்தில், பொதுவாக ஆகஸ்ட் அல்லது செப்டம்பரில் வருகிறது. இது ஒரே நாள் கொண்டாட்டம் அல்ல. சாதாரண வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நீண்ட இடைவேளை; இது கேட்டல், உபவாசம், சுயபரிசோதனை, மற்றும் அகிம்சை, சத்தியம், திருடாமை, பிரம்மச்சரியம், பற்றின்மை ஆகிய ஐந்து மகாவிரதங்களின் புதுப்பிப்புக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.

“பர்யுஷண பர்வம்: ஜைன மன்னிப்பின் மகாபர்வம்” என்ற துணைக் கட்டுரை பத்து அறங்களையும் மன்னிப்பின் சொற்களையும் ஆழ்ந்து ஆராய்கிறது. இந்தக் கட்டுரை முழுப் பருவத்தையும் பார்க்கிறது; மழைக்காலப் பின்னணியிலிருந்து நல்லிணக்கத்தின் இறுதி நாள் வரை.

பர்யுஷணம் மழைக்காலத்திற்குரியது; அப்போது ஜைன துறவிகளும் துறவியரும் பயணம் செய்வதில்லை. மழையில் எண்ணற்ற சிறு உயிர்கள் பூமியின் மேற்பரப்புக்கு வரும்; ஊர் ஊராக நடந்தால் அவை நசுங்கிவிடும். ஆகவே ஜைன துறவிகள் பருவமழை மாதங்களில் ஒரே இடத்தில் தங்குகின்றனர். இல்லறத்தார் அதே காலத்தை அவர்களுக்கு அருகில் செல்லவும், அவர்களின் உபதேசத்தைக் கேட்கவும், பரபரப்பான பருவங்களில் கடைப்பிடிக்க இயலாத விரதங்களை ஏற்கவும் பயன்படுத்துகின்றனர். இவ்வாறு அகிம்சையிலிருந்து பிறந்த விதி ஆன்மீக நெருக்கத்தின் காலமாக மாறுகிறது.

ஸ்வேதாம்பர ஜைனர்களிடையே இந்நாட்களின் மையநூல் கல்பசூத்திரம்; இது பாரம்பரியமாக ஆசார்ய பத்ரபாகுவின் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இதில் தீர்த்தங்கரர்களின் வாழ்க்கை, குறிப்பாக பார்ஷ்வநாதர் மற்றும் மகாவீரரின் வாழ்க்கை, மேலும் அவர்களைத் தொடர்ந்து வந்த ஆசிரியர்களின் வம்சாவளிகள் உள்ளன. ஸ்வேதாம்பர மரபில் வாசிப்பு நான்காம் நாளில் தொடங்கி, ஐந்தாம் நாளில் மகாவீரரின் பிறப்பு வரலாறு ஓதப்படுகிறது. சில குழுக்கள் அதற்குப் பதிலாக அந்தகட சூத்திரத்தை வாசிக்கின்றன. அந்நூல் வீடுபேறு அடைந்த தொண்ணூறு பேரைப் பற்றிக் கூறுகிறது.

கல்பசூத்திரத்தின் சொற்களின் பொருள் புரியாவிட்டாலும் அவற்றைக் கேட்பதே கேட்பவரை மாற்றக்கூடும் என்று மரபு நம்புகிறது. இன்றும் கிடைக்கும் பழமையான ஏட்டுப் பிரதிகள் பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை; மேற்கிந்தியாவில் பல பிரதிகள் நுட்பமான சிறு ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. சமூகம் ஒன்றாக அமர்ந்து கேட்கிறது; இந்த வாசிப்பு உபதேசத்தைப் போலவே வழிபாட்டுச் செயலாகவும் கருதப்படுகிறது.

இரண்டு முக்கிய ஜைன மரபுகளும் இக்காலத்தை வேறுவேறு வடிவங்களில் அனுசரிக்கின்றன. ஸ்வேதாம்பரர்கள் எட்டு நாட்கள் அனுசரிக்கின்றனர்; அவை சம்வத்சரியில் நிறைவடைகின்றன. திகம்பரர்கள் தசலக்ஷண பர்வம் என்று அழைக்கப்படும் பத்து நாட்களை அனுசரிக்கின்றனர்; அது பாத்ரபத சுக்ல பஞ்சமியில் தொடங்குகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் தத்வார்த்த சூத்திரம் 9.6-இல் பட்டியலிடப்பட்ட பத்து அறங்களில் ஒன்றைப் பற்றி சிந்திக்கின்றனர். அவை: க்ஷமா, மார்தவம், ஆர்ஜவம், சௌசம், சத்தியம், சம்யமம், தவம், தியாகம், ஆகிஞ்சன்யம், பிரம்மச்சரியம்.

இரு வழிகளின் நோக்கமும் ஒன்றே. இந்நாட்களை துறவு வாழ்க்கையின் பயிற்சியாகக் கருதுமாறு அவை இல்லறத்தாரைக் கேட்கின்றன: குறைந்த உணவு, குறைந்த பேச்சு, குறைந்த வணிகம், ஆன்மாவின் மீது அதிக கவனம்.

பர்யுஷணத்தில் உபவாசம் பல நிலைகளில் அமைகிறது. பல இல்லறத்தார் ஜைனர்கள் சூரிய உதயம் முதல் அஸ்தமனம் வரை வெறும் கொதிநீர் மட்டும் அருந்துகின்றனர்; சிலர் பல நாட்கள் தொடர்ந்து உபவாசம் இருக்கின்றனர். வேறு சிலர் ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை உணவு உண்கின்றனர், அல்லது எண்ணெய், மசாலா, உப்பு இல்லாத எளிய ஆயம்பில உணவை உண்கின்றனர். உபவாசத்தின் நீளத்தை வைத்து யாரும் மதிப்பிடப்படுவதில்லை. ஒவ்வொருவரும் தம் உடல்நலம் அனுமதிக்கும் அளவை நிர்ணயித்துக்கொள்கின்றனர்.

ஆண்டு முழுவதும் கடைப்பிடிக்கப்படும் வர்ஷிதப உபவாசம் வேறு தவம்; அது பர்யுஷணத்தின் பகுதியல்ல. அதை இத்தளத்தின் தனிக் கட்டுரையில் விவரித்துள்ளோம்.

ஒவ்வொரு மாலையும் பிரதிக்ரமணம் நடைபெறுகிறது; இது அன்றைய எண்ணங்கள், சொற்கள், செயல்கள் பற்றிய முறையான மறுபரிசீலனை; அதில் குறைகள் அடையாளம் காணப்பட்டு விடுவிக்கப்படுகின்றன. நாட்கள் சாஸ்திர வாசிப்பு, தியானம், கோயில் வழிபாடு, தானம் ஆகியவற்றால் நிறைகின்றன. குடும்பங்கள் உணவை எளிமையாக்கி, வணிகம், பொழுதுபோக்கு, ஆடம்பரக் காட்சி ஆகியவற்றை ஒதுக்கி வைக்கின்றன.

இக்காலம் மன்னிப்புடன் நிறைவடைகிறது. ஸ்வேதாம்பரர்கள் பாத்ரபத சுக்ல சதுர்த்தியில் சம்வத்சரியை அனுசரிக்கின்றனர்; அது அவர்களின் எட்டு நாட்களில் கடைசி நாள். சம்வத்சரி என்பது ஆண்டு நாள். அந்நாளில் ஆண்டு முழுவதன் பாவங்களுக்காக பிரதிக்ரமணம் செய்யப்படுகிறது. திகம்பரர்கள் தம் பத்து நாட்கள் முடிந்த பின், அடுத்த பக்ஷத்தின் முதல் நாளில் க்ஷமாவணி அனுசரிக்கின்றனர்.

பிரதிக்ரமணத்தில் சாதகர் “காமேமி சவ்வே ஜீவே” எனத் தொடங்கும் பிராகிருத பாடலை ஓதுகிறார். அதன் பொருள்: “நான் எல்லா உயிர்களையும் மன்னிக்கிறேன்; எல்லா உயிர்களும் என்னை மன்னிக்கட்டும்; எல்லாரோடும் எனக்கு நட்பு உண்டு; எவரோடும் பகை இல்லை.” பின்னர் மக்கள் ஒருவரையொருவர் “மிச்சாமி துக்கடம்” என்ற சொற்களுடன் அணுகுகின்றனர்; அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த தவறு பயனற்றுப் போகட்டும் என்பதே அதன் பொருள். இச்சொற்கள் இளையோரிடமிருந்து பெரியோருக்கும், பெரியோரிடமிருந்து இளையோருக்கும் சொல்லப்படுகின்றன. நண்பர்கள், உறவினர்கள், அந்நியர்கள் அனைவருக்கும், நேரில், கடிதம் அல்லது செய்தி வழியாக இவை கூறப்படுகின்றன. உண்மையான அகிம்சை பகையற்ற இதயத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதை இப்பண்டிகை கற்பிக்கிறது.