ஆச்சார்யா பத்ரபாகு மற்றும் சமண நூல்களின் தொகுப்பு

மகாவீரரின் நிர்வாணத்திற்குப் பின் பல நூற்றாண்டுகளாக, ஜைன சாஸ்திரம் எந்தப் பக்கத்திலும் அல்ல, நினைவிலேயே பாதுகாக்கப்பட்டது; குருவிடமிருந்து சீடருக்கு மிகுந்த கவனத்துடன் ஓதப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டு, கைமாற்றப்பட்டு வந்தது. அந்த வம்சவரிசையில் ஆச்சார்யா பத்ரபாகுவுக்கு தனித்துவமான இடம் உண்டு. அவரை மரபு கடைசி ஸ்ருதகேவலியாகக் குறிப்பிடுகிறது: முழு ஆகமத்தையும், பதினான்கு பூர்வங்கள் அனைத்தையும், மனதில் முழுமையாக ஏந்திய கடைசி ஆசிரியர். அவருக்குப் பின், எந்த ஒரு நினைவும் மீண்டும் அதன் முழுமையைக் கொண்டிருக்கவில்லை. கல்ப சூத்திரத்தின் ஆறாம் அத்தியாயம், ஸ்தவிராவளி அல்லது “மூப்பர்களின் மாலை” (அத்தியாயம் 6), மகாவீரரின் பதினொரு கணதரர்களே பன்னிரண்டு அங்கங்கள், பதினான்கு பூர்வங்கள், முழு சித்தாந்தம் ஆகியவற்றை அறிந்திருந்தனர் என்று பதிவு செய்கிறது. அந்த முழுமையே, பத்ரபாகு உட்பட அவருக்குப் பின் வந்த ஒவ்வோர் ஆசிரியரும் அளக்கப்பட்ட அளவுகோலாக இருந்தது; இறுதியில் அவர்கள் அதற்குக் குறைந்தவர்களாகவே கருதப்பட்டனர்.

மகாவீரருக்குப் பின் ஏறத்தாழ மூன்று நூற்றாண்டுகளில், மகத நாட்டை சுமார் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த கடும் பஞ்சம் தாக்கியதாக மரபு கூறுகிறது. நாள்தோறும் பிச்சையை நம்பி வாழ்ந்த துறவிகள் இனி பெரும் எண்ணிக்கையில் பாதுகாப்பாக ஒன்றுகூட முடியவில்லை. வாய்மொழிப் பரம்பரையின் ஒழுங்கு, அதாவது ஓதுதல், திருத்தம், நிலையான சமூகத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்தல், சிதறிய, பசியுற்ற சபைகளின் அழுத்தத்தில் உடைந்தது. ஜைன சங்கம் சிதறியது; அதனுடன் சாஸ்திரங்களின் கூட்டு நினைவும் சுலோகம் சுலோகமாக, ஆசிரியர் ஆசிரியராகத் தேயத் தொடங்கியது. அதன் பின் நடந்தவற்றை திகம்பர, சுவேதாம்பர மரபுகள் வெவ்வேறு விதமாக நினைவு கூர்கின்றன; அவர்களின் இரு விவரணங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடே ஜைன வரலாற்றின் ஒரு பகுதி; அதைச் சீர்செய்து மென்மையாக்க வேண்டிய இடைவெளி அல்ல.

வரவிருந்த பஞ்சத்தை முன்னறிந்த பத்ரபாகு, துறவிகளின் ஒரு குழுவை, பின்னைய விவரணங்களின்படி ஏறத்தாழ பன்னிரண்டாயிரம் பேரை, மகதத்திலிருந்து தெற்கு நோக்கி, இன்றைய கர்நாடகத்தை நோக்கி வழிநடத்தினார் என்று திகம்பர மரபு கூறுகிறது; இறுதியில் சிராவணபெலகொளா மலையில் குடியேறினர். அந்த இடத்திலுள்ள கல் கல்வெட்டுகள், அவற்றில் ஆரம்பமானவை ஏறத்தாழ கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை, பேரரசர் சந்திரகுப்த மௌரியருடன் சேர்ந்து பத்ரபாகுவை நினைவுகூர்கின்றன. இந்த மரபின்படி, சந்திரகுப்தர் பத்ரபாகுவின் சீடராவதற்காக தனது அரியணையைத் துறந்தார்; அங்கேயே, முழு விழிப்புணர்வுடன் உண்ணாநோன்பால் மரணத்தை ஏற்கும் ஜைன சல்லேகனை முறையில் தனது வாழ்வை முடித்தார். இந்த விவரணத்தில் தெற்கு சென்றவர்கள், உலக உடைமைகளிலிருந்து முழு பற்றின்மையின் உச்ச வெளிப்பாடாக, துறவு நிர்வாணத்தை, அதாவது “ஆகாயத்தை ஆடையாகக் கொண்டவர்கள்” என்ற பொருளுடைய திகம்பரத்தை, பேணினர். வடக்கில் பின்தங்கிய துறவிகள் தூரத்தாலும் சூழ்நிலையாலும் தென் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, படிப்படியாக அதற்கு பதிலாக வெள்ளை ஆடைகளை ஏற்றனர். பின்னர் வந்த திகம்பர-சுவேதாம்பர பிளவின் விதையாக இந்த வேறுபாட்டை இம்மரபு கருதுகிறது.

கல்ப சூத்திரத்தின் சொந்த ஸ்தவிராவளியில், அதாவது ஆசிரியர்களின் வாரிசுப் பட்டியலில் பதிவான சுவேதாம்பர மரபு, பத்ரபாகுவை தெற்கில் அல்ல, நேபாளத்தில் வைக்கிறது; அதே பஞ்ச ஆண்டுகளில் அவர் தனக்கென பன்னிரண்டு ஆண்டு மகாபிராண தியான விரதத்தை மேற்கொண்டார். பஞ்சம் கடந்ததும், மகதத்தில் தங்கியிருந்த துறவிகள் பாடலிபுத்திரத்தில் ஒரு மாநாட்டில் மீண்டும் கூடினர். தங்களில் எவர் இன்னும் ஓதக்கூடியதை நினைவிலிருந்து ஒன்று சேர்த்து, அந்தத் துண்டுகளிலிருந்து பதினொரு அங்கங்களைத் தொகுத்தனர். தனது விரதத்தில் மூழ்கியிருந்த பத்ரபாகுவால் சபைக்கு நேரில் வரமுடியவில்லை; எனவே, எஞ்சிய பூர்வ அறிவை முற்றிலும் இழக்காமல் இருக்க, ஐநூறு துறவிகளை நேபாளத்திற்கு அனுப்பினர்; அவர்கள் அதை அவரிடமிருந்து நேரடியாகக் கற்க வேண்டும். அந்த ஐநூறு பேரில், கடினமான கற்றல் பாடத்திட்டத்தை முடிக்கும் பொறுமையும் ஒழுக்கமும் கொண்டவர் ஸ்தூலபத்திரர் மட்டுமே. அவருக்கும் பதினான்கு பூர்வங்களில் பத்து மட்டுமே முழுமையாகக் கிடைத்தன. ஸ்தவிராவளி அவரை பத்ரபாகுவின் நேரடி வாரிசுகளில் ஒருவராகப் பெயரிடுகிறது; ஆனால் மரபின்படி, மீதமுள்ள நான்கு பூர்வங்களின் ரகசியத்தன்மையைக் காரணம் காட்டி, பத்ரபாகு அவற்றை முழுமையாகப் போதிக்க மறுத்தார்; ஒரு விவரணப்படி, அவற்றின் சொற்களை ஆழ்ந்த பொருளின்றி போதித்தார்.

தெற்கு இடப்பெயர்வும் பாடலிபுத்திர மாநாடும் பத்ரபாகுவின் வாழ்வின் ஒரே காலகட்டத்தை இரு வேறு கோணங்களில் சொல்கின்றனவா, அல்லது நூற்றாண்டுகளாக அடுக்கடுக்காகப் படிந்த இரு தனி நினைவுப் பாதைகளா என்பதை நவீன ஆய்வு இன்னும் தீர்மானிக்கவில்லை. திகம்பர-சுவேதாம்பரப் பிளவே துல்லியமாக இந்தப் பஞ்சத்திலிருந்து தொடங்கியது என்ற கூற்று, நிலையான வரலாற்று உண்மையாக அல்லாமல், ஒரு பாரம்பரியமான விவரணமாகவே உள்ளது. ஆயினும், கதையின் மையத்திலுள்ள இழப்பை இரு மரபுகளும் ஒப்புக்கொள்கின்றன. பத்ரபாகு ஒருவர் மட்டுமே இன்னும் சுமந்திருந்த, முழு ஆகம நினைவு எந்த ஒரு வாரிசுக்கும் முழுமையாகக் கைமாறவில்லை. ஸ்தூலபத்திரரின் பத்து பூர்வங்களும் அவருக்குப் பின் வந்த ஆசிரியர்களுக்கு ஓரளவே கடத்தப்பட்டன; ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் அவை மெலிந்தன. பத்ரபாகுவின் மரணத்திற்கு சில நூற்றாண்டுகளுக்குள், முழுமையான பதினான்கு பூர்வங்கள் உயிருள்ள நினைவிலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துவிட்டன; அவருக்குப் பின் எவரும் உரிமை கோர முடியாத முழுமையின் புகழில் மட்டுமே அவை எஞ்சின.

இந்த இழப்பிலிருந்து, ஜைன சமயம் தனது போதனையை எவ்வாறு முன்னெடுத்துச் செல்லும் என்பதில், இரு மரபுகளும் ஒரே நடைமுறை விளைவைக் காண்கின்றன. முந்தைய தலைமுறை ஆசிரியர்களுக்கு பயிற்சி பெற்ற நினைவும் தகுதியான ஒரு சீடரும் மட்டுமே தேவைப்பட்டன. பத்ரபாகுவுக்குப் பின் வந்த தலைமுறைகளோ, மாறாக, எழுத்துத் தொகுப்பு, பிராந்திய சமூகம், முழுமையிலிருந்தல்லாமல் துண்டுகளிலிருந்து பணியாற்றும் ஆசாரியர்களின் குவிந்த உரைவிளக்கங்கள் ஆகியவற்றை அதிகம் சார்ந்திருந்தன. பாடலிபுத்திர மாநாட்டின் பதினொரு அங்கங்கள், பத்ரபாகு ஒருகாலத்தில் கொண்டிருந்த நினைவுடன் ஒப்பிடுகையில் முழுமையற்றவையாக இருந்தாலும், பின்னைய சுவேதாம்பர ஆகம உருவாக்கம் தொடர்ந்த அடித்தளமாக மாறின. தெற்கில், பத்ரபாகுவின் இடப்பெயர்வின் வழியாக தனது வம்சாவளியைக் கண்டுபிடித்த சமூகம், சிராவணபெலகொளாவிலும் அதற்கு அப்பாலும் ஆசாரியர்களின் தடையற்ற வரிசை வழியாக தனது ஆசார மற்றும் நூல் பரம்பரையைப் பாதுகாத்தது. இந்த இரு வம்சங்களும், கடைசி ஸ்ருதகேவலியுடன் இழந்ததை மீட்டெடுத்ததாக உரிமை கோருவதில்லை. மாறாக, அவருக்குப் பின் எஞ்சியதிலிருந்தே, இன்றும் திகம்பர மற்றும் சுவேதாம்பர ஜைனர்கள் முன்னெடுத்துச் செல்லும் சாஸ்திரத்தையும் உயிருள்ள ஆசாரத்தையும் கட்டியெழுப்பின; ஒவ்வொன்றும் பத்ரபாகுவை, தங்கள் வரலாறு திரும்பிய கீலாக மதித்து.