আচাৰ্য ভদ্ৰবাহু আৰু জৈন ধৰ্মৰ শাস্ত্ৰ সংকলনৰ ইতিহাস

জৈন ধৰ্মৰ ইতিহাসত আচাৰ্য ভদ্ৰবাহু এগৰাকী অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু শ্ৰদ্ধাৰ ব্যক্তি আছিল। তেওঁক 'শ্ৰুতকেৱলী' বুলি কোৱা হয়, যাৰ অৰ্থ হ'ল যিজনে সকলোবোৰ পৱিত্ৰ গ্ৰন্থ মৌখিকভাৱে মুখস্থ ৰাখিছিল। তেৱেঁই আছিল এই উপাধি লাভ কৰা অন্তিমগৰাকী সাধু। জৈন ঐতিহ্য অনুসৰি, তেওঁৰ সময়তে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰাচীন জ্ঞান আৰু শিক্ষা সংকলন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছিল। পৰৱৰ্তী কালত হ'বলগীয়া পৰিৱৰ্তনৰ আগতে ধৰ্মীয় জ্ঞান সুৰক্ষিত কৰাত তেওঁ গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ভদ্ৰবাহুৰ জীৱনকালত সমগ্ৰ অঞ্চলটোত এক দীঘলীয়া দুৰ্ভিক্ষ বা খাদ্য সংকটৰ সৃষ্টি হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই কঠিন পৰিস্থিতিৰ সময়ছোৱাত জৈন ধৰ্মীয় গুৰুসকলৰ মাজত হোৱা চিন্তা-চৰ্চা আৰু পৰিস্থিতিৰ তাগিদাত ধৰ্মীয়াচৰণ আৰু গ্ৰন্থসমূহ সংৰক্ষণৰ ধাৰণাত কিছু ভিন্নতা আহি পৰিছিল। এই দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ছোৱাতেই জৈন সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এক ঐতিহাসিক বিভাজনৰ পথ মুকলি হৈছিল বুলি জনা যায়। এই পৰিৱৰ্তনৰ ফলস্বৰূপে জৈন ধৰ্মটো মূলতঃ দুটা প্ৰধান ভাগত বিভক্ত হৈ পৰিল— দিগম্বৰ আৰু শ্বেতাম্বৰ। দিগম্বৰ সম্প্ৰদায়ৰ সাধুসকলে পুৰণি কঠোৰ নিয়ম অনুসৰি সম্পূৰ্ণ বস্ত্ৰহীন হৈ থাকিবলৈ ল'লে, আনহাতে শ্বেতাম্বৰ সম্প্ৰদায়ৰ সাধুসকলে বগা কাপোৰ পৰিধান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এই দুই সম্প্ৰদায়ৰ মাজত পৰম্পৰা, আচাৰ-নিয়ম আৰু পৱিত্ৰ গ্ৰন্থৰ তালিকাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু পাৰ্থক্য দেখা গ'ল যদিও দুয়োটা দলেই মহাবীৰ আৰু আন তীৰ্থংকৰসকলৰ অহিংসা আৰু সত্যৰ আদৰ্শকে সাৱটি চলি আহিছে। ইতিহাসৰ এই জটিল অধ্যায়টোৱে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্যক বৰ্তমানলৈকে জীয়াই ৰখাত আৰু তাক বিভিন্ন ৰূপত বিকশিত কৰাত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে।