Acharya Bhadrabahu en het behoud van de Jaïn-geschriften

Binnen de Jaïn-traditie, een oude Indiase godsdienst die vrede en geweldloosheid voor al het levende centraal stelt, spelen heilige teksten een fundamentele rol. Volgens de overlevering werd de oorspronkelijke leer rechtstreeks door de spirituele leraren overgedragen in een tijd dat het onthouden van lange teksten uit het hoofd de norm was. Acharya Bhadrabahu wordt herinnerd als de laatste 'Shrutakevali', een titel die wordt gegeven aan een wijze die de volledige mondelinge en geschreven traditie van de geschriften nog uit zijn hoofd kende voordat deze verloren gingen of werden opgeschreven. De overleveringen over zijn leven en de exacte details van de overdracht verschillen enigszins per stroming, maar zijn historische belang staat buiten kijf. Rond zijn tijd werd Noord-Indië getroffen door een langdurige en ernstige hongersnood van wel twaalf jaar. Deze extreme omstandigheden brachten een grote verandering teweeg in de leefwijze en de verspreiding van de gemeenschap van monniken en volgelingen. Om te overleven en hun strenge geloofsregels te blijven volgen, besloot een deel van de monniken onder leiding van Bhadrabahu naar het zuiden van India te trekken, terwijl een ander deel in het noorden achterbleef. Door deze geografische scheiding en de jaren van ontbering ontstonden er geleidelijk verschillen in gewoonten, organisatie en de interpretatie van de regels. Dit was het begin van een historische splitsing binnen het Jaïnisme in twee grote stromingen die tot op de dag van vandaag bestaan: de Digambara-traditie, waarvan de monniken traditioneel geen kleding dragen als teken van volkomen onthechting, en de Svetambara-traditie, waarvan de monniken witte gewaden dragen. Ondanks deze verschillen in uiterlijke praktijk en de teksten die zij als authentiek beschouwen, delen beide stromingen dezelfde kernwaarden van geweldloosheid, waarheid en zelfbeheersing. Het tijdperk van Acharya Bhadrabahu markeert daardoor een scharniermoment waarin de oude mondelinge traditie transformeerde, en de basis werd gelegd voor de verdere ontwikkeling en verspreiding van het Jaïnisme door heel India.