চন্দনবালা

অতি পুৰণি কালত, ভাৰতবৰ্ষৰ এখন ৰাজ্যত চন্দনবালা নামেৰে এগৰাকী ৰাজকুমাৰী আছিল। তেওঁ আছিল অতি ধুনীয়া আৰু ৰজাৰ অতি মৰমৰ জীয়ৰী। কিন্তু ভাগ্যৰ চক্ৰত তেওঁৰ জীৱনত এনে এক মোৰ ঘটি গ’ল যে তেওঁ ৰাজকীয় সুখ-সম্পদৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল। কোনো এক ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰ বা শত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ ফলত তেওঁৰ ৰাজ্য ধ্বংস হ’ল আৰু চন্দনবালা বন্দী হৈ পৰিল। তেওঁক দাসী হিচাপে বিক্ৰী কৰা হ’ল। এইদৰে এগৰাকী ৰাজকুমাৰীৰ পৰা তেওঁ এগৰাকী দাসীলৈ পৰিণত হ’ল আৰু তেওঁৰ জীৱন আৰম্ভ হ’ল অমানৱীয় কষ্ট আৰু যন্ত্ৰণাৰ মাজেৰে।

দাসী হিচাপে চন্দনবালাই বহু কষ্ট সহ্য কৰিব লগীয়া হ’ল। তেওঁক বহু কঠোৰ কাম কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল আৰু বহু সময়ত তেওঁক অমানৱীয় ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু এই সকলো দুখ-কষ্টৰ মাজতো চন্দনবালাই নিজৰ ধৈৰ্য্য আৰু সততা হেৰুৱা নাছিল। তেওঁৰ মনত সদায় এটা প্ৰশ্ন আছিল — এই দুখ-কষ্টৰ কাৰণ কি? জীৱনত সুখ পাবলৈ কি কৰিব লাগে? এই প্ৰশ্নবোৰে তেওঁক আধ্যাত্মিক চিন্তালৈ ধাৱিত কৰিছিল।

এদিনাখন, তেওঁৰ গৰাকীয়ে তেওঁক মহাবীৰ স্বামীৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে। মহাবীৰ স্বামী আছিল জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু তেওঁ সেই সময়ত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি আছিল। চন্দনবালাই মহাবীৰ স্বামীৰ উপদেশ শুনি অতি প্ৰভাৱিত হ’ল। মহাবীৰ স্বামীয়ে তেওঁক কৈছিল যে সকলো দুখ-কষ্টৰ মূল কাৰণ হৈছে মোহ আৰু আসক্তি। এই মোহ আৰু আসক্তি ত্যাগ কৰিলেই মানুহে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰে। চন্দনবালাই এই উপদেশ শুনি নিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিলে — তেওঁ আধ্যাত্মিক জীৱনত নিজকে উৎসৰ্গা কৰিব।

চন্দনবালাই মহাবীৰ স্বামীৰ ওচৰত দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিলে আৰু তেওঁ মহাবীৰ স্বামীৰ প্ৰথম মহিলা শিষ্যা হৈ পৰিল। তেওঁৰ সততা, ধৈৰ্য্য আৰু আধ্যাত্মিক সাধনাৰ বাবে তেওঁ শীঘ্ৰেই মহাবীৰ স্বামীৰ প্ৰিয় শিষ্যা হৈ পৰিল। মহাবীৰ স্বামীয়ে তেওঁক জৈন সন্ন্যাসিনী সংঘৰ (নানী সংঘ) প্ৰধান হিচাপে নিযুক্ত কৰিলে। এইদৰে এগৰাকী দাসীৰ পৰা চন্দনবালা হৈ পৰিল জৈন ধৰ্মৰ সৰ্বোচ্চ মহিলা ধৰ্মগুৰু।

চন্দনবালাৰ জীৱন কাহিনী হৈছে এক প্ৰেৰণাদায়ক কাহিনী। তেওঁৰ জীৱনে দেখুৱাইছে যে দুখ-কষ্টই মানুহক ভাঙি নেপেলায়, বৰং তাক আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ বাট দেখুৱাব পাৰে। তেওঁৰ সততা, ধৈৰ্য্য আৰু ভক্তিৰ বাবে তেওঁ জৈন ধৰ্মত সদায় স্মৰণীয় হৈ থাকিব। তেওঁৰ কাহিনীয়ে আজিও বহু লোকক আধ্যাত্মিক জীৱনৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়।