শ্ৰী মহাবীৰ আৰতি

এই গীতটো জৈন ধৰ্মৰ চতুৰ্বিংশ তীৰ্থংকৰ মহাবীৰ স্বামীৰ স্তুতিৰে ৰচিত এখন ভক্তিগীত। ইয়াত তেওঁৰ জন্ম, তপস্যা, জ্ঞানলাভ আৰু দয়াৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে পাঠকক শান্তি আৰু সুখ প্ৰদান কৰে।

এই প্ৰাৰ্থনাটি জৈন ধৰ্মৰ এটি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মংগল স্তোত্ৰ। ইয়াত চাৰি বস্তুক মংগল, লোকোত্তম আৰু শৰণ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে: অৰিহন্ত, সিদ্ধ, সাধু আৰু কেৱলী প্ৰণীত ধৰ্ম।

এই অংশটো জৈন ধৰ্মৰ সামায়িক নামৰ এক ধ্যান-প্ৰাৰ্থনাৰ অংশ, য'ত ভক্তই কিছু সময়ৰ বাবে সকলো পাপ কাৰ্য ত্যাগ কৰি আত্মশুদ্ধিৰ বাবে প্ৰতিজ্ঞা কৰে।

এই মন্ত্ৰটো জৈন ধৰ্মৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু পৱিত্ৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত পাঁচজন পৰম পূজ্য ব্যক্তি অৰ্থাৎ অৰিহন্ত, সিদ্ধ, আচাৰ্য, উপাধ্যায় আৰু সাধুক নমস্কাৰ জনোৱা হয়।

এই ৰচনাখনত জৈন পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰভু জিনেশ্বৰৰ মূৰ্তিৰ স্নাত্ৰ (অভিষেক) পূজাৰ বাবে প্ৰাথমিক প্ৰস্তুতি, মন্ত্ৰ আৰু স্তোত্ৰসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত পূজা কৰোঁতাৰ ব্যৱস্থা, পঞ্চামৃতৰ ব্যৱহাৰ, আৰু কুশুমাঞ্জলি অৰ্পণৰ দৰে পদক্ষেপসমূহ স্পষ্টভাৱে উল্লেখ আছে।

এই জৈন স্তোত্রটো (স্তুতি)ত ২৪ গৰাকী তীৰ্থংকৰৰ নাম আৰু গুণগান কৰা হৈছে, যিসকলে জীৱনৰ পৰা সংসাৰৰ বন্ধন কাটি মুক্তি লাভ কৰিছিল। এই স্তোত্র পাঠ কৰিলে তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ পোৱা যায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইদৰে এটা পবিত্ৰ জৈন পূজা, য’ত অক্ষত (চাউল) আৰু নৈবেদ্য (ভোগ্য বস্তু) অৰ্পণ কৰি জিনেন্দ্ৰ (পৰম পুৰুষ) আৰু সিদ্ধশিলাৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য জন্ম-জৰা-মৃত্যুৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰা আৰু অষ্টকৰ্ম নাশ কৰা।

এই শ্লোকটো বৰ্ধমান (মহাবীৰ) ভগৱানৰ উদ্দেশ্যে এটা স্তুতি। ইয়াত তেওঁৰ প্ৰতি নমস্কাৰ জ্ঞাপন কৰি কোৱা হৈছে যে তেওঁ অনাসক্তিৰ পোহৰ প্ৰকাশ কৰিছে আৰু সংসাৰ সাগৰ পাৰ হোৱাৰ বাবে এই শাস্ত্ৰ প্ৰদান কৰিছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্ৰটো জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিক্ৰমণ (পাপ স্বীকাৰ আৰু ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা) অনুষ্ঠানৰ এক অংশ, য'ত ভক্তই ভ্ৰমণৰ সময়ত অনিচ্ছাকৃতভাৱে সৰু সৰু জীৱ-জন্তুৰ ক্ষতি কৰাৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰে।

এই ভজনখন হৈছে এনে এজন জ্ঞানী সন্তৰ আদৰ্শ জীৱনৰ বৰ্ণনা, যিয়ে সকলো আসক্তি আৰু কামনা ত্যাগ কৰি জগতৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰে। ইয়াৰ লগতে ইয়াত নিজৰ জীৱনত সৎগুণ, সহানুভূতি, আৰু ন্যায়পৰায়ণতা অৱলম্বন কৰি সকলো জীৱৰ মংগল কামনা কৰা হৈছে।