আদেশ্বৰ অলবেলো

সিদ্ধাচল শিখৰত দীপ জ্বলোৱা, হে আদেশ্বৰ, তুমি অনিৰ্বচনীয়। তোৰ দৰ্শন অমৃত পান কৰোঁ, হে আদেশ্বৰ, তুমি অনিৰ্বচনীয়। অনিৰ্বচনীয়, অনিৰ্বচনীয়, হে আদেশ্বৰ, তুমি অনিৰ্বচনীয়।

শিৱ সোমযশাৰ পুত্ৰ নহয়, হে আদেশ্বৰ। তেৰ কোটি মুনিৰ পৰিবাৰ, হে আদেশ্বৰ।

শিৱসুন্দৰী আনিছে, হে আদেশ্বৰ। নাৰদজী এক লক্ষ, হে আদেশ্বৰ।

বসুদেৱৰ নাৰী প্ৰসিদ্ধ, হে আদেশ্বৰ। পঁয়ত্ৰিচ হাজাৰ সেই সিদ্ধি, হে আদেশ্বৰ।

বাৱন্ন লক্ষৰ এক কোটি, হে আদেশ্বৰ। পঞ্চাশ হাজাৰৰ জোড়া, হে আদেশ্বৰ।

সপ্তম সত্য যুগৰ সাধু, হে আদেশ্বৰ। চৌদ্ধ সহস্ৰ মুনি দমিতাৰ, হে আদেশ্বৰ।

তেওঁৰ বৰিয়া শিৱনাৰী, হে আদেশ্বৰ। চৌদ্ধ সহস্ৰ মুনি দমিতাৰ, হে আদেশ্বৰ।

প্ৰদ্যুম্নপ্ৰিয়া বিস্ময়, হে আদেশ্বৰ। চৌৱালিছত বৈদৰ্ভী, হে আদেশ্বৰ।

থাৱচ্ছা পুত্ৰ হাজাৰ, হে আদেশ্বৰ। শুক্ৰ পৰিব্ৰাজক এই ধাৰ, হে আদেশ্বৰ।

ছেলগ পনস বিখ্যাত, হে আদেশ্বৰ। সুভদ্ৰ মুনি সমান সাত, হে আদেশ্বৰ।

ভৱতৰীয়া তেঁৱে ভৱতাৰণ, হে আদেশ্বৰ। ৰাজচন্দ্ৰ মহোদয় কাৰণ, হে আদেশ্বৰ।

সুৰকান্ত অচল অভিনন্দ, হে আদেশ্বৰ। সুমতি শ্ৰেষ্ঠ ভয় কন্দৰ, হে আদেশ্বৰ।

ইয়াত মোক্ষ যায় কেৱল কোটি, হে আদেশ্বৰ। কিন্তু মোৰ পণত আশা মাটি, হে আদেশ্বৰ।

শ্ৰদ্ধা সংবেগেৰে ভৰিছো, হে আদেশ্বৰ। মই মাটি দৰিয়াত তৰিছো, হে আদেশ্বৰ।

শ্ৰদ্ধা অবিহনে ইয়াত নাহে, হে আদেশ্বৰ। লঘু জালত কেনেকৈ তৰে, হে আদেশ্বৰ।

তেঁৱে হাত হৈ প্ৰভু হ’ল, হে আদেশ্বৰ। শুভবীৰক হাতত ধৰি পেলালে, হে আদেশ্বৰ।

সিদ্ধাচল, বিমলাচল, শ্বেত্ৰুঞ্জয়ৰ শিখৰত দীপ জ্বলোৱা, হে আদেশ্বৰ, তুমি অনিৰ্বচনীয়। তোৰ দৰ্শন অমৃত পান কৰোঁ, হে আদেশ্বৰ। অনিৰ্বচনীয়, অনিৰ্বচনীয়, হে আদেশ্বৰ, তুমি অনিৰ্বচনীয়।