আৰতি

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ এটি জনপ্ৰিয় স্তোত্র, য'ত ভগৱান বিষ্ণুক জগদীশ (জগতৰ ঈশ্বৰ) হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হয়। ই ভক্তসকলৰ কষ্ট দূৰ কৰিবলৈ আৰু সুখ-শান্তি প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনাৰূপে গোৱা হয়।

এই আৰতিটো হনুমান দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটি ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত তেওঁৰ শক্তি, সাহস, আৰু ৰামৰ কাৰ্যত তেওঁৰ অৱদানৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই আৰতীটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপ, সৌন্দৰ্য্য আৰু লীলাৰ বৰ্ণনা কৰা এক ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত কৃষ্ণৰ মূৰ্তিৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন চিহ্ন, যেনে ময়ূৰপুচ্ছ, বেণু, আৰু ফুলৰ মালা আদিৰ উল্লেখ আছে, লগতে তেওঁৰ ভক্তসকলৰ প্ৰতি থকা কৰুণা আৰু দয়াৰ কথাও কোৱা হৈছে।

এই এটি এটা ভক্তিৰ গীত, যাক আৰতী বোলা হয়, যি হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰিয় দেৱতা ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই ৰামৰ শক্তি, ভক্তৰ ৰক্ষা আৰু তেওঁৰ দিব্য মহিমা উদযাপন কৰে, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে পূজাৰ সময়ত তেওঁৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত বন্তি জ্বলাই গোৱা হয়।

এই এটি ভক্তিপূৰ্ণ আৰতী যিয়ে পবিত্ৰ গ্ৰন্থ ৰামায়ণক সন্মান জনায়, ইয়াক সকলো জ্ঞানৰ উৎস আৰু ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ প্ৰেমৰ আটাইতকৈ মধুৰ অভিব্যক্তি বুলি প্ৰশংসা কৰে। ই বৰ্ণনা কৰে যে কেনেকৈ দেৱতা, ঋষি আৰু সন্তসকলে ইয়াৰ মহিমা গায়, আৰু ই কেনেকৈ কলিযুগৰ অশুদ্ধিবোৰ দূৰ কৰি মোক্ষ প্ৰদান কৰে।

দেৱী দুৰ্গাৰ প্ৰশংসাত এটি আন্তৰিক মাৰাঠী স্তোত্ৰ, যি দুৰ্ভগীয়াৰ ৰক্ষাকৰ্তা, মহিষাসুৰ বধক আৰু মৰমিয়াল মাতৃ হিচাপে বন্দিত, যিয়ে নিজৰ ভক্তসকলক প্ৰতিটো দুৰ্দশাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। গায়কে তেওঁক জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰ অন্ত পেলাবলৈ আৰু দৈনিক জীৱনৰ বোজা পাতল কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

এই আৰতী শিৰডীৰ সাই বাবাক স্তুতি কৰা এক ভক্তিমূলক গীত, য'ত তেওঁৰ কৃপা, দয়া আৰু ভক্তৰ দুখ দূৰ কৰাৰ শক্তিৰ বৰ্ণনা আছে। ই সাই বাবাৰ ভক্তসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় আৰু তেওঁৰ চৰণত শৰণাগতিৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে।

এই আৰতীটো শ্ৰী শ্যাম জী (খাটু শ্যাম)ৰ স্তুতি। এই আৰতী গোৱাৰ দ্বাৰা ভক্তসকলে মনোকাঙ্ক্ষিত ফল লাভ কৰে আৰু সকলো দুখৰ পৰা মুক্তি পায়।

এইটি হৈছে ভগৱান সত্যানাৰায়ণৰ স্তুতি আৰু পূজাৰ ভক্তিমূলক গীত, যিজন হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ এটি ৰূপ। সত্যানাৰায়ণ পূজা নামৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত এই গীত পাঠ কৰা হয়। ইয়াত ভগৱানৰ কৃপা আৰু আশীৰ্বাদৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তি প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰু ক্ষমা আৰু সমৃদ্ধি বিচাৰিবলৈ এই গীত গোৱা হয়।

এইটো এটা ভক্তিমূলক গীত (আৰতী) যি ভগৱান কৃষ্ণৰ বাংকে বিহাৰী ৰূপৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তেওঁৰ সুন্দৰ ৰূপ, মোহনীয় বাঁশী, আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ কৃপাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই আৰটিত শ্ৰী ৰাধাৰ দিব্য সৌন্দৰ্য্য, গুণ আৰু কৃষ্ণৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেমৰ স্তুতি কৰা হৈছে।

এই সংকলনটো হৈছে বিভিন্ন হিন্দু ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ এক সমষ্টি। ইয়াত নামদেৱৰ অভঙ্গ, ভগৱদ্গীতাৰ শ্লোক, শান্তি মন্ত্ৰ, বিষ্ণুৰ নাম, হৰেকৃষ্ণ মন্ত্ৰ আৰু গণপতি স্তুতি সন্নিৱিষ্ট হৈছে।

এইটো চিত্ৰগুপ্ত দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা ভক্তিমূলক গীত (আৰতি), য'ত তেওঁৰ ন্যায়াধীশৰূপে প্ৰশংসা কৰা হৈছে।

এই এটি ভক্তি মূলক স্তোত্র (আৰতি) হিন্দী ভাষাত, হিন্দু পৰম্পৰাত ঐশ্বৰিক স্থপতি আৰু কাৰিগৰ বিশ্বকৰ্মাৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই সাধাৰণতে বিশ্বকৰ্মা পূজাৰ সময়ত আবৃত্তি কৰা হয়, যি উৎসৱ কাৰিকৰ, অভিযন্তা আৰু শ্ৰমিকসকলে উদযাপন কৰে, বিশেষকৈ ছেপ্টেম্বৰ মাহত। স্তোত্রই বিশ্বকৰ্মাৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু ৰক্ষক হিচাপে ভূমিকা বৰ্ণনা কৰে, আৰু ই প্ৰায়শ ঘৰ, মন্দিৰ আৰু কাৰ্যশালাত গোৱা হয় তেওঁৰ দক্ষতা আৰু সমৃদ্ধিৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰিবলৈ।

এই স্তুতিৰ ৰচনা শৃংগেৰী পৰম্পৰাৰ জগদগুৰু শ্ৰী শচীদানন্দ শিৱাভিনৱ নৃসিংহ ভাৰতী স্বামীয়ে কৰিছিল। ইয়াত দেৱী অখিলাণ্ড (পাৰ্বতী) আৰু ভগৱান জম্বুকেশ্বৰ (শিৱ)ৰ স্তৱ কৰা হৈছে।

এইখন দেৱী অম্বে গৌৰীৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভক্তিমূলক গীত, যি তেওঁৰ ৰূপ, শক্তি আৰু কাৰ্যৰ বৰ্ণনা কৰে।

এই আৰতিটো হৈছে দেৱী অম্বে (দুৰ্গা)ৰ স্তুতি। ইয়াত দেৱীৰ ৰূপ, অস্ত্ৰ, আৰু ভক্তসকলৰ দুখ দূৰ কৰাৰ ক্ষমতাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

সন্ত নামদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'যুগে অঠ্ঠাৱীস' ভগৱান বিঠলৰ প্ৰধান মংগল আৰতি। ২৮টা মহাযুগ ধৰি ভক্ত পুণ্ডলীকে দিয়া ইটাৰ ওপৰত থিয় হৈ ভক্তক কৃপা কৰা ভগৱান বিঠল আৰু ৰুক্মিণী দেৱীৰ বন্দনা ইয়াত কৰা হৈছে।

পণ্ডৰপুৰৰ শ্ৰী বিঠল মন্দিৰত প্ৰতিদিনে পুৱা ৩:০০ বজাত গোৱা পৱিত্ৰ 'কাকড আৰতি'। সন্ত তুকাৰামৰ ৰচিত এই আৰতিত প্ৰভাতৰ সময়ত পাণ্ডুৰংগক জাগ্ৰত হ'বলৈ প্ৰাৰ্থনা জনোৱা হৈছে।

এই আৰতি ভগৱান মহাবীৰৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভজন। ই জৈন ধৰ্মৰ ২৪তম তীৰ্থংকৰ মহাবীৰৰ জীৱন, পৰোপকাৰীতা আৰু দয়াধৰ্মৰ কথা কৈছে।

ই হৈছে এজন শ্রদ্ধিত জৈন আধ্যাত্মিক গুৰু পাৰ্শ্বনাথৰ প্ৰশংসাত গোৱা এটা ভক্তিভৰা আৰতি। ই তেওঁৰ জীৱন, ভক্তসকলক সুৰক্ষা প্ৰদান আৰু তেওঁ কঢ়িয়াই অনা জ্ঞানৰ পোহৰক উদযাপন কৰে, লগতে তেওঁৰ আশীৰ্বাদ কামনা কৰে।

এই ভজনটো জৈন ধৰ্মৰ ২২তম তীৰ্থংকৰ নেমিনাথ স্বামীৰ স্তুতি। ভক্তসকলে তেওঁৰ মহিমা, জ্ঞান আৰু শান্তিৰ বন্দনা কৰি প্ৰাৰ্থনা কৰে।

এই ৰচনাখন জৈন ধৰ্মৰ প্ৰথম তীৰ্থংকৰ আদেশ্বৰ (ঋষভদেৱ)ৰ মহিমা গুণি গাইছে। ই সিদ্ধাচল (শত্ৰুঞ্জয়) পৰ্বতত জ্বলোৱা দীপৰ সৈতে আদেশ্বৰৰ শোভাক তুলনা কৰি ভক্তসকলক দৰ্শনৰ অমৃত পান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।

এই এটি জৈন ভক্তিমূলক ভজন (ভজন) যি জৈন ধৰ্মৰ ১৬তম তীৰ্থংকৰ শান্তিনাথ প্ৰভুৰ প্ৰশংসা কৰে। ই তেওঁৰ জন্ম, ন্যায়পৰায়ণ শাসন, ত্যাগ আৰু জ্ঞানলাভ উদযাপন কৰে, আৰু তেওঁৰ শান্তি আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰে।