শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ জীৰ আৰতী
এই এটি এটা ভক্তিৰ গীত, যাক আৰতী বোলা হয়, যি হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰিয় দেৱতা ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই ৰামৰ শক্তি, ভক্তৰ ৰক্ষা আৰু তেওঁৰ দিব্য মহিমা উদযাপন কৰে, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে পূজাৰ সময়ত তেওঁৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত বন্তি জ্বলাই গোৱা হয়।
পদসমূহ
ৰামচন্দ্ৰ জীৰ আৰতি কৰোঁ। হৰি হৰি, দুষ্ট দলনকাৰী, সীতাপতি জীৰ আৰতি কৰোঁ।
শ্লোক 1
প্ৰথম আৰতি পুষ্পৰ মালা। কালী নাগৰ নাথে গোপালক লৈ আহে।
শ্লোক 2
দ্বিতীয় আৰতি দেৱকী নন্দনৰ। ভক্ত উদ্ধাৰকাৰী, কংস নিকন্দন।
শ্লোক 3
তৃতীয়াৰতিৰ গুণে ত্রিভুবন মোহিত হয়। ৰত্নময় সিংহাসনত সীতা-ৰামজী শোভিত।
শ্লোক 4
চতুৰ্থী আৰতি চাৰিও যুগত পূজিত। প্ৰভু নিষ্কলঙ্ক, তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো নাই।
শ্লোক 5
পঞ্চমী আৰতি ৰামজীক অতি প্ৰিয়। নামদেৱজীয়ে ৰামজীৰ যশ গায়।
শ্লোক 6
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই আৰতীটো এটি হিন্দু ভক্তিৰ গীত, যি বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাৰ এজন প্ৰধান দেৱতা ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই আৰতীৰ ব্যাপক পৰম্পৰাৰ অংশ, য’ত দেৱতাৰ সন্মুখত বন্তি জোকাৰি থকা আৰু স্তুতিগীত গোৱাৰ ৰীতি অন্তৰ্ভুক্ত, যি সাধাৰণতে মন্দিৰ আৰু ঘৰত কৰা হয়। এই গীত পৰম্পৰাগতভাৱে ১৩শ শতিকাৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ সন্ত-কবি নামদেৱক শ্ৰেয় দিয়া হয়, যদিও এই শ্ৰেয় ঐতিহাসিকভাৱে নিশ্চিত নহয়, বৰং ভক্তি পৰম্পৰাৰ অংশ। ই প্ৰায়ে সন্ধ্যা পূজা বা ৰাম নৱমীৰ দৰে ৰামলৈ উৎসৰ্গিত অনুষ্ঠানত গোৱা হয়, আৰু উত্তৰ ভাৰত আৰু ৰাম পৰম্পৰাৰ ভক্তসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়। শ্লোকবোৰে আৰতীৰ ৰীতি বৰ্ণনা কৰে, ৰাম আৰু তেওঁৰ পত্নী সীতাৰ প্ৰশংসা কৰে, আৰু ৰাক্ষসসকলক ধ্বংস কৰা আৰু ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰাৰ দৰে তেওঁৰ দিব্য কাৰ্য বৰ্ণনা কৰে, প্ৰতিটো শ্লোকে ৰীতিৰ এটি পৰ্যায় চিহ্নিত কৰে।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Sant Namdev
আপুনি জানেনে?
আৰতি কি?
আৰতি হৈছে হিন্দু পূজাৰ এক পৰম্পৰাগত পদ্ধতি, য'ত দেৱতাৰ সন্মুখত ঘিউৰ চাকি বা ধূপ জ্বলাই ঘূৰাই ঘূৰাই গীত গোৱা হয়। এই আৰতি গীতটো ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ সন্মুখত পৰিৱেশন কৰা হয়, আৰু ইয়াত তেওঁলোকৰ মহিমা, শক্তি আৰু ভক্তৰ প্ৰতি কৃপা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
পুষ্পৰ মালা
প্ৰথম আৰতিত কোৱা হৈছে যে ভগৱান ৰামক পুষ্পৰ মালাৰে পূজা কৰা হয়। ইয়াত 'কালী নাগ' (কৃষ্ণ সাপ)ৰ উল্লেখ আছে, যিটো কৃষ্ণৰ লীলাৰ সৈতে জড়িত — কৃষ্ণই কালীয় নামৰ সাপক দমন কৰিছিল। এই শাৰীটোৱে ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ ঐক্য দেখুৱাইছে, কিয়নো দুয়োকে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
দেৱকী নন্দন
দ্বিতীয় আৰতিত ৰামক 'দেৱকী নন্দন' (দেৱকীৰ পুত্ৰ) বুলি কোৱা হৈছে, যিটো কৃষ্ণৰ নাম। ইয়াত কৃষ্ণই ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰা আৰু ৰজা কংসক বধ কৰা কাহিনী স্মৰণ কৰা হৈছে। এই শাৰীটোৱে বুজাইছে যে ৰাম আৰু কৃষ্ণ একেই ঈশ্বৰ, কেৱল বেলেগ বেলেগ যুগত অৱতাৰ লৈছিল।
তিনি ভুৱন মোহন
তৃতীয় আৰতিত কোৱা হৈছে যে ৰাম-সীতাৰ ৰূপ তিনিও লোক (স্বৰ্গ, পৃথিৱী, পাতাল) মোহিত কৰে। তেওঁলোক ৰত্নখচিত সিংহাসনত বহি আছে, যিটো তেওঁলোকৰ ঐশ্বৰিক আৰু ৰাজকীয় মহিমাৰ প্ৰতীক। এই শাৰীটোৱে ৰামৰ ৰাজ্য (ৰামৰাজ্য)ৰ আদৰ্শ চিত্ৰও প্ৰতিফলিত কৰে।
চাৰি যুগৰ পূজা
চতুৰ্থ আৰতিত কোৱা হৈছে যে ৰামক চাৰিও যুগত (সত্য, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ, কলি) পূজা কৰা হয়। ইয়াত 'দেৱ নিৰঞ্জন' (নিৰ্মল, পাপমুক্ত দেৱতা) বুলি কোৱা হৈছে, আৰু ঘোষণা কৰা হৈছে যে তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই। এই শাৰীটোৱে ৰামক সৰ্বোচ্চ সত্য আৰু একমাত্ৰ উপাস্য বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
নামদেৱৰ গুণগান
পঞ্চম আৰতিত উল্লেখ আছে যে নামদেৱ (১৩ শতিকাৰ মহাৰাষ্ট্ৰীয় সন্ত) ৰামৰ যশ গাইছিল। নামদেৱ ভক্তি আন্দোলনৰ এজন প্ৰধান সন্ত আছিল, আৰু তেওঁৰ গীতবোৰত ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ ভক্তি প্ৰকাশ পাইছিল। এই শাৰীটোৱে এই আৰতি গীতটোৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্বও দেখুৱাইছে, কিয়নো ইয়াক নামদেৱৰ ৰচনা বুলি বহুতে বিশ্বাস কৰে।
Rama
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
