প্ৰভুৰ বিভিন্ন ৰূপত আগমনৰ প্ৰাৰ্থনা

এই ভজনটোত প্ৰভুক বিভিন্ন ৰূপত আহিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে। প্ৰতিটো আৱৰ্তনত (verse) ভগৱানৰ এটা বিশেষ অৱতাৰ (ৰাম, কৃষ্ণ, শিৱ, বিষ্ণু, গণপতি) তেওঁৰ সঙ্গিনী (সীতা, ৰাধা, গৌৰী, লক্ষ্মী, ঋদ্ধি-সিদ্ধি) আৰু বিশেষ অস্ত্ৰ (ধনু, মূৰলী, ডমৰু, চক্ৰ) সহ আহিবলৈ অনুৰোধ কৰা হৈছে। এই গাঁথনিয়ে হিন্দু ধৰ্মৰ 'একম সত্ বিপ্ৰা বহুধা বদন্তি' (সত্য এক, জ্ঞানীসকলে তাক বহু নামেৰে কয়) এই ধাৰণাটো সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত কৰে।

'কভী ৰাম বনকে কভী শ্যাম বনকে' শাৰীটোৱে প্ৰথমে ৰাম (অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ) আৰু কৃষ্ণ (শ্যাম বৰ্ণৰ) এই দুটা অৱতাৰক একে প্ৰভুৰ দুটা ৰূপ হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে। ৰামক সাধাৰণতে শ্যাম (ক’লা) বৰ্ণৰ বুলি কোৱা হয়, কিন্তু ইয়াত 'শ্যাম' শব্দটো কৃষ্ণৰ বাবেহে ব্যৱহৃত হৈছে। এইটো এক ধাৰণাগত ঐক্য – ভক্তই যি ৰূপতে নেদেখক, সেয়া একেই পৰম সত্য।

প্ৰতিটো ৰূপৰ লগত তেওঁৰ সঙ্গিনী আৰু অস্ত্ৰই তেওঁৰ বিশেষ গুণ আৰু শক্তিৰ প্ৰতীক। উদাহৰণস্বৰূপে, সীতাৰ সৈতে ৰামৰ ধনুষে ধৰ্মৰক্ষা আৰু শৌৰ্য্য; ৰাধাৰ সৈতে কৃষ্ণৰ মূৰলীয়ে প্ৰেম আৰু ভক্তিৰ মাধুৰ্য্য; গৌৰীৰ সৈতে শিৱৰ ডমৰুৱে সৃষ্টি-স্থিতি-প্ৰলয়ৰ চক্ৰ বুজায়। এই প্ৰতীকবোৰ সাধাৰণ ভক্তৰ বাবেও চিনাকি, যাতে তেওঁলোকে সহজে ধ্যান কৰিব পাৰে।

এই ভজন ভাৰতীয় ভক্তিপৰম্পৰাত অতি জনপ্ৰিয়, বিশেষকৈ ভজন-সন্ধ্যা আৰু কৃষ্ণ-ৰাম-ভজন অনুষ্ঠানত গোৱা হয়। ইয়াত কোনো জটিল দাৰ্শনিক তত্ত্ব নাই; বৰঞ্চ সৰল ভাষাত ভগৱানক ঘৰলৈ মাতি অনাৰ ভাব প্ৰকাশ কৰা হৈছে। 'চলে আনা প্ৰভুজী' এই পুনৰাবৃত্ত ভাবটোৱে ভক্তৰ হৃদয়ৰ উদ্বিগ্নতা আৰু প্ৰেম প্ৰকাশ কৰে।

এই ভজনটোৱে বৈষ্ণৱ, শৈৱ আৰু গাণপত্য আদি বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ক একত্ৰিত কৰে। ৰাম-কৃষ্ণ (বৈষ্ণৱ), শিৱ (শৈৱ) আৰু গণেশ (গাণপত্য) – সকলোকে একে প্ৰভুৰ ৰূপ হিচাপে পৰিচয় দি হিন্দু ধৰ্মৰ বহুত্ববাদী দৃষ্টিভংগী সুন্দৰভাৱে ফুটাই তুলিছে। ভক্তই যি ৰূপতে পূজা কৰক, সেই ৰূপে নিজৰ সৈতে আহি তেওঁক কৃপা কৰে বুলি বিশ্বাস।