ভজন

এই অংশটো হৰে কৃষ্ণ মহামন্ত্ৰ, যিটো ভগৱান কৃষ্ণ আৰু ৰামৰ নামৰ পৱিত্ৰ উচ্চাৰণ। ইয়াক ভক্তই ধ্যান আৰু কীৰ্তনত ব্যৱহাৰ কৰে।

এইটো ভগৱান গণেশৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক আৰতী (পূজাৰ সময়ত গোৱা ভক্তিমূলক গীত), য'ত তেওঁৰ ৰূপ, গুণ আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি কৃপা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই স্তোত্ৰখন শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যৰ ভয়ংকৰ আৰু মনোমোহা ৰূপ, তেওঁৰ জটা, গলৰ সাপ, ললাটৰ অগ্নি, আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ওপৰত তেওঁৰ কৰ্তৃত্বৰ বৰ্ণনা কৰা এটি প্ৰাচীন সংস্কৃত স্তুতিগীত। ইয়াত শিৱৰ লীলা আৰু তেওঁৰ ভক্তিক প্ৰাৰ্থনাৰে শিৱৰ শান্তি আৰু ঐশ্বৰ্য লাভৰ কামনা কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানসৰ পৰা লোৱা শ্লোকবোৰ গোৱা হৈছে, যিয়ে ধৈৰ্য, ধৰ্ম, সত্য আৰু ভগৱানৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ কথা শিকায়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, বিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ নাম আৰু গুণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

এইটো গোস্বামী তুলসীদাসে ৰচনা কৰা ভগৱান শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক ভজন। ইয়াত ৰামৰ ৰূপ, গুণ, আৰু পৰাক্ৰমৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তসকলে তেওঁক নিজৰ হৃদয়ত স্থান দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে।

এই গ্ৰন্থখন দেৱী লক্ষ্মীক উদ্দেশ্যি কৰা এক স্তুতি আৰু আৰ্টি, য'ত তেওঁৰ মহিমা, গুণাৱলী আৰু ভক্তৰ জীৱনত তেওঁৰ আশীৰ্বাদৰ প্ৰভাৱ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইটো এটা সৰল ভক্তিমূলক নাম-কীৰ্তন, য'ত ভগৱান কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম—গোবিন্দ, গোপাল, ৰাধাৰমণ—বাৰে বাৰে উচ্চাৰণ কৰা হৈছে।

এই স্তোত্রটিত হনুমানৰ আঠটা পৰাক্ৰমৰ বৰ্ণনা আছে, য’ত তেওঁ বিভিন্ন সংকটৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। ই হনুমানক সংকট মোচন (সংকট দূৰ কৰোঁতা) হিচাপে প্ৰশংসা কৰে।

এই আঠ শাৰীৰ ভক্তিমূলক স্তোত্রটোত শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতিটো দিশ – তেওঁৰ মুখ, হাত, বাঁহী, নৃত্য, গীত আদি – মধুৰ (মিঠা) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই স্তোত্র পঢ়িলে ভক্তই কৃষ্ণৰ মাধুৰ্য অনুভৱ কৰিব পাৰে।

এই গীতটো এটা হিন্দী ভজন যি ভগৱানৰ ওচৰত শক্তি, জ্ঞান, আৰু ভাল জীৱনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে।

এই ভজনটো ভক্তই ভগৱানক মাতৃ, পিতৃ, বিশ্বৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু সকলোৰে অন্তৰ্যামী হিচাপে প্ৰাৰ্থনা কৰি তেওঁৰ চৰণত চাৰি ধামৰ গুৰুত্ব স্বীকাৰ কৰিছে।

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ দুটা অতি প্ৰিয় নাম—ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ লীলা আৰু নাম জপ কৰাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম যেনে হৰি, কেশৱ, গোৱিন্দ, নন্দ মুকুন্দ আদি উচ্চাৰণ কৰি তেওঁৰ স্তুতি কৰা এক পৱিত্ৰ ভজন। ইয়াত কৃষ্ণৰ বাল্যকালৰ ক্ৰীড়া, যেনে মাখন চুৰি, গোপীসকলৰ সৈতে ৰাসলীলা, গোবৰ্ধন পৰ্বত ধাৰণ আদিৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।

এই ৰচনাখন শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি ভক্তৰ গভীৰ অনুৰক্তি আৰু মীৰা বাইৰ অটল ভক্তিৰ কাহিনী সন্নিৱিষ্ট কৰা এক ভক্তিমূলক ভজন। ইয়াত ভক্তিৰ বলিদান আৰু প্ৰেমৰ মহিমা ব্যক্ত কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ শৈশৱৰ গোৱাল-লীলাৰ বৰ্ণনা। ইয়াত সৰু সৰু গাই, সৰু সৰু গোৱাল আৰু মাজত মদন গোপাল (কৃষ্ণ)ৰ মনোৰম চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰশংসাত ৰচিত, য'ত তেওঁক কানহাইয়া লাল আৰু যশোদা লাল বুলি সম্বোধন কৰা হৈছে। ই আনন্দ আৰু উলাহেৰে ভৰা এক সাধাৰণ ভজন।

এই ভজনটো হৈছে এটা পৱিত্ৰ গীত, য'ত ভক্তসকলে সীতা আৰু ৰাম নাম জপ কৰি প্ৰভু ৰামৰ ইচ্ছাত নিজকে সমৰ্পণ কৰিবলৈ শিকোৱা হয়।

এই ভজনটোৱে জীৱনৰ সুখ-দুখৰ কথা কয়। ইয়াত কোৱা হৈছে যে সুখৰ সময়ত বহুতো লগৰী থাকে, কিন্তু দুখত কেৱল ৰামৰ নামেই সঁচা সহায়।

এইটো মীৰাবাঈ ৰচিত এখন ভজন, য’ত তেওঁ কৃষ্ণক তেওঁৰ চকুত বাস কৰিবলৈ কৈছে আৰু কৃষ্ণৰ ৰূপ আৰু অলংকাৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে।

এই ভজনখনত ভক্তসকলে সৌভাগ্যৰ দেৱী লক্ষ্মীক নিজৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছে, তেওঁৰ আগমনে যাতে ধন-সম্পদ, সুখ-শান্তি আৰু মঙ্গল কঢ়িয়াই আনে।

এইটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশু ৰূপৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ। ইয়াত তেওঁৰ সৌন্দৰ্য, নৃত্য আৰু লীলাৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা আছে।

এই ভজনটো কবীৰে দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্কক চাদৰ (কাপোৰ) ৰূপক হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে, য’ত জীৱনৰ অস্থায়ীতা আৰু ভগৱানৰ নামৰ গুৰুত্ব বুজোৱা হৈছে।

এই ভজনটোৱে মানুহক জ্যোতি বিস্তাৰ কৰিবলৈ, প্ৰেমৰ গংগা বৈ যাবলৈ, আৰু সকলোকে সমান দৃষ্টিৰে চাবলৈ উৎসাহিত কৰে। ইয়াত ঈশ্বৰ সকলোতে আছে বুলি কোৱা হৈছে আৰু ভেদাভেদ ভুল বুলি বুজোৱা হৈছে।

এই ভজনটো হৈছে প্ৰভুৰ ওচৰত বিভিন্ন ৰূপত অহাৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত ৰাম, কৃষ্ণ (শ্যাম), শিৱ, বিষ্ণু আৰু গণপতিৰ ৰূপত প্ৰভুক আহিবলৈ কৈছে।

এই ভজনত কবীৰে ভক্তক কৈছে যে ঈশ্বৰ দেৱালয়, মছজিদ বা কাবা-কৈলাশত নাই, বৰং তেওঁ প্ৰতি উশাহত উপস্থিত। খোজকাৰীয়ে মুহূৰ্তৰ তালাশত তেওঁক লগ পাব পাৰে।

এই ভজনটো ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত শিৱক এজন যোগী হিচাপে চহৰলৈ অহা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু তেওঁৰ ঐশ্বৰিক লীলাৰ ৰহস্যক বুজাবলৈ অসুবিধা হোৱা কথাটো কোৱা হৈছে।

এইটো এক ভক্তিমূলক ৰচনা য’ত শ্ৰীৰাধা-কৃষ্ণৰ নাম লৈ ব্ৰজমণ্ডলৰ বিভিন্ন পৱিত্ৰ স্থানৰ (যেনে বৃন্দাবন, মথুৰা, গোবৰ্ধন, বৰসানা আদি) মানসিক যাত্ৰা কৰা হয়। শ্ৰোতাই তালি বজাই আৰু ‘শ্ৰী ৰাধে ৰাধে’ বুলি উচ্চাৰণ কৰি এই যাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান ৰামৰ ১০৮টা নামৰ সংকলন, যাৰ লগত ৰাম, সীতা, লক্ষ্মণ আৰু হনুমানৰ প্ৰশংসা আৰু ৰামায়ণৰ মূল ঘটনাসমূহৰ উল্লেখ আছে। ইয়াক ভক্তসকলে প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যানৰ বাবে পঢ়ে।

এইটো এটা ভজন—হিন্দু ভক্তি গীত—যিয়ে কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ দ্বাৰা প্ৰতীকিত দিব্য প্ৰেম সকলোৰে বাবে বুলি উদযাপন কৰে। ই বিশেষকৈ সন্ত মীৰাক ৰক্ষা কৰে, কয় যে কৃষ্ণৰ প্ৰতি তাইৰ ভক্তি ৰাধাৰ ভক্তিৰ পৰা পৃথক নহয়, আৰু লোকসকলে তাইক ভুলকৈ সমালোচনা কৰে।

এই ভজনটোত ভক্তই ভগৱান ৰামৰ শৰণ লৈ জীৱনৰ দুখ-কষ্টৰ পৰা পোৱা শান্তি আৰু সুখৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।

এই ৰচনাখনিত তুকারামে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য, একান্ত নিৰ্জনতাৰ আনন্দ আৰু হৰিকথা ভোজনৰূপে উপভোগ কৰাৰ কথা কৈছে। মন আৰু প্ৰকৃতিৰ সংযোগত ভক্তিৰ সৰল সুখৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

তাল্লাপাক অন্নমাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত প্ৰসিদ্ধ সংকীৰ্তন, য'ত তিৰুমালাৰ সপ্তগিৰি পৰ্বতমালাক ভগৱান শ্ৰীহৰিৰ চিৰন্তন বাসস্থান হিচাপে বন্দনা কৰা হৈছে।

১৭শ শতিকাৰ প্ৰসিদ্ধ ওড়িয়া সন্ত-কবি শালবেগে ৰচনা কৰা অমৰ জগন্নাথ বন্দনা, য'ত তেওঁ নীলাচলপতি জগন্নাথৰ ওচৰত নিজৰ দুখ মোচনৰ বাবে ব্যাকুল প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

১৫শ শতিকাৰ মহান তেলুগু সন্ত-কবি তাল্লাপাক অন্নমাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত অমৰ সংকীৰ্তন, যিয়ে সকলো জীৱৰ মাজত শ্ৰীহৰিৰ উপস্থিতি আৰু মানৱ সমতাৰ মহত্ত্ব ঘোষণা কৰে।

১৫শ শতিকাৰ গুজৰাটী সন্ত-কবি নৰসিংহ মেহতাৰ দ্বাৰা ৰচিত অমৰ ভজন, যি মহাত্মা গান্ধীৰ পৰম প্ৰিয় প্ৰাৰ্থনা আৰু মানৱীয় সহমৰ্মিতাৰ বিশ্বজনীন প্ৰতীক।

এই ভজনখন হৈছে এনে এজন জ্ঞানী সন্তৰ আদৰ্শ জীৱনৰ বৰ্ণনা, যিয়ে সকলো আসক্তি আৰু কামনা ত্যাগ কৰি জগতৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰে। ইয়াৰ লগতে ইয়াত নিজৰ জীৱনত সৎগুণ, সহানুভূতি, আৰু ন্যায়পৰায়ণতা অৱলম্বন কৰি সকলো জীৱৰ মংগল কামনা কৰা হৈছে।