শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ কৃপালু ভজু মনা
এইটো গোস্বামী তুলসীদাসে ৰচনা কৰা ভগৱান শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক ভজন। ইয়াত ৰামৰ ৰূপ, গুণ, আৰু পৰাক্ৰমৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তসকলে তেওঁক নিজৰ হৃদয়ত স্থান দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে।
পদসমূহ
হে মন! শ্ৰীৰামচন্দ্ৰক ভজা কৰা, যি সংসাৰৰ ভয়ংকৰ ভয় নাশ কৰে। তেওঁৰ নৱকমল সদৃশ চকু, কমলৰ নিচিনা মুখ, কমলৰ নিচিনা হাত, আৰু কমলৰ নিচিনা ৰক্তিম চৰণ।
শ্লোক 1
তেওঁৰ সৌন্দৰ্য অগণন কামদেৱতকৈও অপৰিমেয়, তেওঁ নৱীন নীল পদ্মৰ নিচিনা সুন্দৰ। তেওঁ পীত বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিছে, যেন বিদ্যুতৰ দীপ্তি, তেওঁ পবিত্ৰ। মই জনকীৰ পতি (ৰাম)ক প্ৰণাম কৰোঁ।
শ্লোক 2
ভজা কৰা দীনবন্ধু, দিবাকৰ, দানৱ-দৈত্য বংশ নিধনকাৰী, ৰঘুনন্দন, আনন্দৰ খনি, কোশলৰ চন্দ্ৰ, দশৰথ নন্দন (শ্ৰীৰাম)ক।
শ্লোক 3
তেওঁৰ মূৰত মুকুট, কাণত কুণ্ডল, কপালত তিলক, আৰু সুন্দৰ-উদাৰ অঙ্গত অলংকাৰ। তেওঁৰ বাহু আঁঠুলৈকে, তেওঁ ধনু-বাণ ধাৰণ কৰি খৰ-দূষণক যুদ্ধত জয় কৰিছিল।
শ্লোক 4
এইদৰে তুলসীদাসে কয়: হে প্ৰভু! যি শংকৰ, শেষ আৰু মুনি সকলৰ মন আনন্দিত কৰে, মোৰ হৃদয়-কমলত বাস কৰা, আৰু কামাদি দুষ্ট দলক ধ্বংস কৰা।
শ্লোক 5
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই শ্লোককেইটি গোস্বামী তুলসীদাসে ৰচনা কৰা ‘শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ কৃপালু ভজু মনা’ নামৰ ভজনৰ অংশ। ই ৰামচৰিতমানসৰ পৰা লোৱা হৈছে, যি ভগৱান ৰামৰ জীৱনক লৈ ৰচিত এক মহাকাব্য। সাধাৰণতে ভক্তসকলে প্ৰাতঃকাল বা সন্ধিয়াত এই ভজন গাই ভগৱান ৰামৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰে। ইয়াক কেৱল নামজপ বা কীৰ্তনৰ সময়তো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Goswami Tulsidas · Medieval Bhakti Poet-Saint · 16th century, Awadh & Varanasi (North India)
A Sanskrit and Awadhi poet-saint best known for the Ramcharitmanas, his Awadhi retelling of the Ramayana. Tradition holds he faced years of hardship and wandering before settling in Varanasi, where he composed most of his other major works, including the Hanuman Chalisa and Vinaya Patrika, as devotional offerings to Rama and Hanuman.
আপুনি জানেনে?
লেখক আৰু প্ৰসঙ্গ
শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ কৃপালু ভজনটি ষোড়শ শতাব্দীৰ প্ৰখ্যাত ৰামানন্দী সন্ত তুলসীদাসৰ ৰচনা। ই ৰামচৰিতমানসৰ অংশ নহয়, কিন্তু তেওঁৰ এটি স্বতন্ত্ৰ স্তোত্ৰ য’ত ভক্তই ৰামৰ কৃপা ভিক্ষা কৰি মনক উপদেশ দিছে।
ছন্দ
এই স্তৱককেইটা ‘সাৱৈয়া’ ছন্দত ৰচিত, যিটো হিন্দী ভক্তিমূলক কবিতাৰ এটি জনপ্ৰিয় মাত্ৰা-ছন্দ। প্ৰতিটো শাৰীৰ মাত্ৰা সমান (প্ৰায় ১৬ মাত্ৰা) আৰু ই গীতৰ সুমধুৰতাৰ বাবে উপযুক্ত।
বৰ্ণনাৰ বৈশিষ্ট্য
প্ৰথম স্তৱকত ৰামৰ চকু, মুখ, হাত আৰু ভৰিক ‘কঞ্জ’ (কমল) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দ্বিতীয় স্তৱকত তেওঁৰ ৰূপ কন্দৰ্প (কামদেৱ)তকৈও অধিক সুন্দৰ বুলি কোৱা হৈছে, আৰু তেওঁৰ শৰীৰৰ বৰ্ণ নীল পদ্মৰ নিচিনা।
ৰামায়ণৰ উল্লেখ
চতুৰ্থ স্তৱকত ৰামে খৰ আৰু দূষণ নামৰ ৰাক্ষসক বধ কৰাৰ কথা উল্লেখ আছে। এই ঘটনা ৰামায়ণৰ অৰণ্যকাণ্ডত সংঘটিত হয়, য’ত ৰামে সীতাৰ সন্ধানত যাওঁতে এই দুৰ্দান্ত ৰাক্ষসক বিনাশ কৰে।
আধ্যাত্মিক তাত্পৰ্য
পঞ্চম স্তৱকত তুলসীদাসে ৰামক নিজৰ হৃদয়ত বাস কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। তেওঁ কাম, ক্ৰোধ আদি দোষক ‘খলদল’ (আগাছা) বুলি কৈছে, যিবোৰ নাশ কৰি ৰামে হৃদয়ক পৱিত্ৰ কৰে। এইটো ভক্তিযোগৰ এক গভীৰ উপদেশ।
Rama
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
