श्री रामचन्द्र कृपालु भज मन
एतत् षोडशशताब्दीयस्य तुलसीदासकवेः भक्तिमयं स्तोत्रम्, यत् श्रीरामचन्द्रस्य गुणगानं कृत्वा मनः तस्मै भजितुम् आह्वयति। अस्मिन् रामस्य दिव्यसौन्दर्यम्, रक्षकत्वं च वर्णितम्, तस्य कृपा च प्रार्थिता।
पद्यानि
हे मनः, श्रीरामचन्द्रं भज, यः कारुण्यमूर्तिः, संसारभयहरः। तस्य नेत्रे नवविकसितकमलसमाने, मुखं कमलमिव, पादौ रक्तकमलवद्रूपौ।
श्लोकः 1
तस्य सौन्दर्यम् अनन्तं, कामदेवादपि अधिकम्, तनुः नीलकान्त्या विराजते। पीताम्बरं विद्युत्समम्, अहं तं नमामि, यः जनकराजपुत्र्याः सीतायाः निर्दोषरक्षकः।
श्लोकः 2
भज तं प्रभुम्, यः दीनबन्धुः, तमोहरसूर्यः। दैत्यवंशनाशकः, आनन्दकरः, रघुकुलचन्द्रः, दशरथनृपप्रियपुत्रः।
श्लोकः 3
शिरसि मुकुटं, कुण्डले, ललाटे तिलकं, अङ्गेषु सुन्दरालङ्काराः। तस्य भुजौ जानुपर्यन्तम्, धनुर्धारी, युद्धे खरादीन् राक्षसान् निहतवान्।
श्लोकः 4
इति तुलसीदासः वदति— शङ्करशेषादिमुनिहृदयानन्दकरः, कामादिदोषशैवालशोधनाञ्जनः प्रभुः मम हृदयकमले नित्यवासं करोतु।
श्लोकः 5
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
प्रतिदिनं अथवा शुभतिथौ
ब्राह्मे मुहूर्ते सन्ध्याकाले च
घृतदीपः, धूपः, शुद्धपुष्पं, जलं च
- मानसिकशान्तिः, आत्मोन्नतिः, मङ्गलमयवातावरणम्
पृष्ठभूमिः
इदं स्तोत्रं श्रीरामकेन्द्रितहिन्दुभक्तिपरम्परायाः अङ्गम्, विशेषतः उत्तरभारते रामभक्तिआन्दोलनेन सम्बद्धम्। प्रातःसायम्प्रार्थनासु पारम्पर्येण गीयते, रामभक्तैः बहुधा पठ्यते च। तुलसीदासकविः स्वस्य रामचरितमानसाख्यमहाकाव्येन प्रसिद्धः, अयं भजनः तस्य प्रियतमेषु गण्यते।
अस्य पाठस्य विषये
रचयिता: Goswami Tulsidas · Medieval Bhakti Poet-Saint · 16th century, Awadh & Varanasi (North India)
A Sanskrit and Awadhi poet-saint best known for the Ramcharitmanas, his Awadhi retelling of the Ramayana. Tradition holds he faced years of hardship and wandering before settling in Varanasi, where he composed most of his other major works, including the Hanuman Chalisa and Vinaya Patrika, as devotional offerings to Rama and Hanuman.
ज्ञातव्य-विशेषः
कर्ता युगश्च
इदं स्तोत्रं षोडशशताब्दीयेन कवि-सन्तेन तुलसीदासेन अवधीभाषायां हिन्दीभाषायाः प्रादेशिकभाषायां रचितम्। तुलसीदासः स्वकीयेन रामचरितमानसेन महाकाव्येन अतिप्रसिद्धः, यद्रामायणस्य पुनराख्यानम् उत्तरभारतीयभक्तिपद्धतिं निर्मितवान्।
काव्यरचनाः
श्लोकाः “छन्दः” (विशेषतः “मञ्जरी” छन्दः) इति शास्त्रीयच्छन्दसि नियतयमकलययुक्ताः रचिताः। एषा रचना स्तोत्रं मधुरपाठाय सामूहिकगानाय च आदर्शं करोति।
दिव्यसौन्दर्यप्रतिमाः
प्रथमौ द्वौ श्लोकौ रामस्य नेत्रे, मुखम्, करौ, पादौ च वर्णयितुं पद्मोपमानं प्रयुञ्जते। द्वितीयश्लोके कथ्यते यत् तस्य सौन्दर्यं कन्दर्पादपि (प्रेमदेवात्) अतिश्रेष्ठम्, रामस्य आकर्षणम् अनन्तं सामान्यतुलनातीतम् इति।
वीरकर्माणि
चतुर्थः श्लोकः रामस्य खरदूषणयोः राक्षसयोः विजयम् उल्लिखति, यद्रामायणस्य प्रमुखप्रसङ्गः यत्र सः एकाकी विशालराक्षससेनां पराजितवान्। “आजानुभुज” (जानुपर्यन्तप्राप्तभुजः) इति पदं भारतीयप्रतिमाशास्त्रे असाधारणवीरस्य पारम्परिकलक्षणम्।
भक्तिप्रार्थना
अन्तिमे श्लोके तुलसीदासस्य साक्षाद् याचना वर्तते - स रामं प्रार्थयते यत् सः “हृदयपद्मे” निवसेत् कामादीन् आन्तरिकशत्रून् अन्यदुर्गुणांश्च विनाशयेत्। इदं भक्तिपरम्परायाः वैयक्तिकहार्दिकसमर्पणे आध्यात्मिकशुद्धौ च केन्द्रीभावं प्रतिबिम्बयति।
Rama
हिन्दूधर्मःतः अधिकम्
सर्वं पश्यतसम्बद्धशिक्षाः
सैव शिक्षा, विविधपरम्परासु प्रतिध्वनिता
