শ্ৰীৰাম

এই অংশটো হৰে কৃষ্ণ মহামন্ত্ৰ, যিটো ভগৱান কৃষ্ণ আৰু ৰামৰ নামৰ পৱিত্ৰ উচ্চাৰণ। ইয়াক ভক্তই ধ্যান আৰু কীৰ্তনত ব্যৱহাৰ কৰে।

হনুমান চালীছা হৈছে ভগৱান হনুমানৰ স্তুতিৰ এটি প্ৰাৰ্থনামূলক কবিতা, য’ত তেওঁৰ শক্তি, জ্ঞান আৰু ৰামৰ প্ৰতি সেৱাৰ গুণাগৰ্ণ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই আৰতিটো হনুমান দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটি ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত তেওঁৰ শক্তি, সাহস, আৰু ৰামৰ কাৰ্যত তেওঁৰ অৱদানৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্রটোত আঠটা শ্লোকৰ জৰিয়তে ভগৱান বিষ্ণুৰ অৰ্থাৎ কৃষ্ণ-ৰামাদি অৱতাৰৰ গুণগান কৰা হৈছে। যি কোনো ব্যক্তিয়ে ভক্তিৰে এই স্তোত্র প্ৰতিদিন পঢ়িলে তেওঁৰ মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় আৰু হৰি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ বৰ দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই ভজনটো ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানসৰ পৰা লোৱা শ্লোকবোৰ গোৱা হৈছে, যিয়ে ধৈৰ্য, ধৰ্ম, সত্য আৰু ভগৱানৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ কথা শিকায়।

এই এটি এটা ভক্তিৰ গীত, যাক আৰতী বোলা হয়, যি হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰিয় দেৱতা ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই ৰামৰ শক্তি, ভক্তৰ ৰক্ষা আৰু তেওঁৰ দিব্য মহিমা উদযাপন কৰে, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে পূজাৰ সময়ত তেওঁৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত বন্তি জ্বলাই গোৱা হয়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, বিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ নাম আৰু গুণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

এই এটি ভক্তিপূৰ্ণ আৰতী যিয়ে পবিত্ৰ গ্ৰন্থ ৰামায়ণক সন্মান জনায়, ইয়াক সকলো জ্ঞানৰ উৎস আৰু ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ প্ৰেমৰ আটাইতকৈ মধুৰ অভিব্যক্তি বুলি প্ৰশংসা কৰে। ই বৰ্ণনা কৰে যে কেনেকৈ দেৱতা, ঋষি আৰু সন্তসকলে ইয়াৰ মহিমা গায়, আৰু ই কেনেকৈ কলিযুগৰ অশুদ্ধিবোৰ দূৰ কৰি মোক্ষ প্ৰদান কৰে।

এই শ্লোকসমূহ ভগৱান হনুমান (আঞ্জনেয়)ৰ প্ৰতি উছৰ্গিত এক সংস্কৃত স্তোত্ৰ। ইয়াত তেওঁক ৰামৰ পৰম ভক্ত, ৰামনামৰ গায়ক আৰু ভক্তৰ ৰক্ষক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই স্তোত্ৰখন মহান সন্ত ত্যাগৰাজৰ এগৰাকী শিষ্যা পুষ্পাই ৰচনা কৰিছিল।

এইটো গোস্বামী তুলসীদাসে ৰচনা কৰা ভগৱান শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক ভজন। ইয়াত ৰামৰ ৰূপ, গুণ, আৰু পৰাক্ৰমৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তসকলে তেওঁক নিজৰ হৃদয়ত স্থান দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে।

এইটো এটা সৰল ভক্তিমূলক নাম-কীৰ্তন, য'ত ভগৱান কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম—গোবিন্দ, গোপাল, ৰাধাৰমণ—বাৰে বাৰে উচ্চাৰণ কৰা হৈছে।

এই স্তোত্রটিত হনুমানৰ আঠটা পৰাক্ৰমৰ বৰ্ণনা আছে, য’ত তেওঁ বিভিন্ন সংকটৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। ই হনুমানক সংকট মোচন (সংকট দূৰ কৰোঁতা) হিচাপে প্ৰশংসা কৰে।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান শ্ৰীৰামক সমৰ্পিত এক শক্তিশালী স্তুতি, যি তেওঁৰ ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু বিপদ-আপদৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ পঢ়া হয়।

এই ভজনটো ভক্তই ভগৱানক মাতৃ, পিতৃ, বিশ্বৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু সকলোৰে অন্তৰ্যামী হিচাপে প্ৰাৰ্থনা কৰি তেওঁৰ চৰণত চাৰি ধামৰ গুৰুত্ব স্বীকাৰ কৰিছে।

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ দুটা অতি প্ৰিয় নাম—ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ লীলা আৰু নাম জপ কৰাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইটো হনুমান দেৱতাৰ এক শক্তিশালী ৰক্ষাকবচ স্তোত্ৰ। ইয়াত হনুমানৰ বিভিন্ন নামেৰে শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগৰ সুৰক্ষা বিচৰা হৈছে। এই স্তোত্ৰ পঢ়িলে দীৰ্ঘায়ু, শক্তি, বুদ্ধি আৰু সুখ লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইটো হৈছে ভগৱান ভেঙ্কটেশ্বৰ (তিম্পতিৰ অধিষ্ঠাতা)ৰ প্ৰাতঃকালীন প্ৰাৰ্থনাৰ সংকলন। ইয়াত সুপ্ৰভাতম্ (জাগৰণৰ স্তুতি), স্তোত্ৰম্ (স্তুতি), প্ৰপত্তি (শৰণাগতি) আৰু মঙ্গলাশাসন (মঙ্গল কামনা) অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।

এই ভজনটো হৈছে এটা পৱিত্ৰ গীত, য'ত ভক্তসকলে সীতা আৰু ৰাম নাম জপ কৰি প্ৰভু ৰামৰ ইচ্ছাত নিজকে সমৰ্পণ কৰিবলৈ শিকোৱা হয়।

এই পবিত্ৰ স্তোত্ৰটো বাল্মীকি ৰামায়ণৰ অন্তৰ্গত, য’ত মহৰ্ষি অগস্ত্যই ৰামক ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধৰ আগত সূৰ্য দেৱতাৰ স্তুতি কৰিবলৈ শিকাইছিল। ই যুদ্ধত বিজয় আৰু মনৰ শান্তি প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই ভজনটোৱে জীৱনৰ সুখ-দুখৰ কথা কয়। ইয়াত কোৱা হৈছে যে সুখৰ সময়ত বহুতো লগৰী থাকে, কিন্তু দুখত কেৱল ৰামৰ নামেই সঁচা সহায়।

এই ভজনটো কবীৰে দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্কক চাদৰ (কাপোৰ) ৰূপক হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে, য’ত জীৱনৰ অস্থায়ীতা আৰু ভগৱানৰ নামৰ গুৰুত্ব বুজোৱা হৈছে।

এই ভজনটো হৈছে প্ৰভুৰ ওচৰত বিভিন্ন ৰূপত অহাৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত ৰাম, কৃষ্ণ (শ্যাম), শিৱ, বিষ্ণু আৰু গণপতিৰ ৰূপত প্ৰভুক আহিবলৈ কৈছে।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান ৰামৰ ১০৮টা নামৰ সংকলন, যাৰ লগত ৰাম, সীতা, লক্ষ্মণ আৰু হনুমানৰ প্ৰশংসা আৰু ৰামায়ণৰ মূল ঘটনাসমূহৰ উল্লেখ আছে। ইয়াক ভক্তসকলে প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যানৰ বাবে পঢ়ে।

এই ভজনটোত ভক্তই ভগৱান ৰামৰ শৰণ লৈ জীৱনৰ দুখ-কষ্টৰ পৰা পোৱা শান্তি আৰু সুখৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।

বাল্মীকি ৰামায়ণৰ যুদ্ধকাণ্ডৰ ৩১টা শ্লোকৰ এই সূৰ্যস্তোত্ৰত মহৰ্ষি অগস্ত্যই ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধৰ আগতে শ্ৰীৰামক সূৰ্যৰ স্তুতি কৰাৰ উপদেশ দিয়ে।

এইটো হনুমানজীৰ উদ্দেশ্যে ৰচিত 'বজৰং বাণ' নামৰ এক শক্তিশালী স্তোত্ৰ। ইয়াত ভক্তই হনুমানজীক নিজৰ কষ্ট দূৰ কৰিবলৈ, শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সকলো কামত সফলতা দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে।

এইখন হনুমান দেৱতাৰ স্তুতিৰে ভৰা এখন ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ। ইয়াত হনুমানৰ বিভিন্ন গুণ, যেনে বীৰত্ব, জ্ঞান, সংগীতপ্ৰিয়তা, আৰু ৰামৰ প্ৰতি থকা ভক্তিৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

সন্ত নৰহৰি সোণাৰৰ এই আটাইতকৈ বিখ্যাত অভংগত নিজৰ সোণাৰী পেশাৰ প্ৰতীকৰ জৰিয়তে শৰীৰক কৰ্মশালা, বিবেকক হাতুৰী আৰু ৰামনামক শুদ্ধ সোণ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইখন ভগৱান ৰামৰ স্তুতিৰ এক ভক্তিমূলক পদ্য, য'ত ৪০টা চৌপাই আৰু দুটা দোহা আছে। ইয়াক পঢ়িলে মনোকামনা পূৰ্ণ হয় আৰু ভক্তি লাভ হয়।

এই স্তোত্ৰটোত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ ১০৮টা নাম উল্লেখ কৰা হৈছে। প্ৰতিটো নামৰ আগত 'ওঁ' আৰু শেষত 'নমঃ' যোগ কৰি উচ্চাৰণ কৰা হয়। এই স্তোত্ৰটো ভক্তসকলে ৰামৰ ধ্যান আৰু পূজাৰ সময়ত পঢ়ে।

বুধকৌশিকে ৰচনা কৰা ৩৮ শ্লোকৰ ৰক্ষা-স্তোত্ৰ, যিয়ে সমগ্ৰ দেহক ৰামৰ ৰক্ষণাবেক্ষণত সমৰ্পণ কৰে আৰু ৰামনামক সহস্ৰনামৰ সমতুল্য বুলি ঘোষণা কৰি সমাপ্ত হয়।

সন্ত টুকাৰামৰ এই বিখ্যাত মাৰাঠী অভংগই প্ৰকৃতি আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ একতাৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে। গছ-লতা আৰু চৰাইবোৰেই আমাৰ প্ৰকৃত আত্মীয় বুলি টুকাৰাম মহাৰাজে কৈছে।

এই স্তোত্রটো বাল্মীকি ৰামায়ণৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত কৌশল্যা দেৱীয়ে ৰামক প্ৰাতঃকালত জগাইছে। এই শ্লোকটো পুৱা জাগি উঠি প্ৰাৰ্থনা হিচাপে পঢ়া হয়।