আদিত্য হৃদয়ম

তেতিয়া ৰামে ৰণত ক্লান্ত হৈ চিন্তাত মগ্ন হৈ থকা আৰু সন্মুখত যুদ্ধাৰ্থে উপস্থিত ৰাৱণক দেখিলে।

দেৱতাসকলৰ সৈতে একেলগে আহি যুদ্ধ দৰ্শন কৰিবলৈ অহা ভগৱান ঋষি অগস্ত্যই ওচৰ চাপি ৰামক ক’লে।

হে ৰাম, হে মহাবাহো, শুনা এই সনাতন গুহ্য মন্ত্ৰ, যাৰ দ্বাৰা তুমি বৎস, যুদ্ধত সকলো শত্ৰুক জয় কৰিবা।

আদিত্যহৃদয় নামৰ এই পবিত্ৰ মন্ত্ৰ সকলো শত্ৰু বিনাশক, জয়দায়ক, অক্ষয় আৰু পৰম শুভ; ইয়াক নিত্য জপ কৰা।

ই সকলো মঙ্গলৰ ভিতৰতো মঙ্গলময়, সকলো পাপ ধ্বংসকাৰী, চিন্তা আৰু শোক প্ৰশমিত কৰা, আৰু আয়ু বৃদ্ধি কৰা উত্তম মন্ত্ৰ।

সূৰ্যকীৰণেৰে উজ্জ্বল, উদিত, দেৱ-অসুৰ দ্বাৰা পূজিত, বিবস্বান, ভাস্কৰ, ভুৱনেশ্বৰক পূজা কৰা।

কাৰণ এই আদিত্য সকলো দেৱতাৰ আত্মাস্বৰূপ, তেজস্বী, ৰশ্মিৰ দ্বাৰা পোহাৰ সৃষ্টিকৰ্তা; তেৱেঁই দেৱ-অসুৰ গণ আৰু লোকসমূহ নিজ কীৰণেৰে ৰক্ষা কৰে।

তেৱেঁই ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শিৱ, স্কন্দ, প্ৰজাপতি, মহেন্দ্ৰ, ধনদ, কাল, যম, সোম আৰু অপাংপতি।

তেৱেঁই পিতৃ, বসু, সাধ্য, অশ্বিনীকুমাৰ, মৰুত, মনু, বায়ু, অগ্নি, প্ৰজাৰ প্ৰাণ, ঋতুকৰ্তা আৰু প্ৰভাকৰ।

তেওঁ আদিত্য, সৱিতা, সূৰ্য, খগ, পূষা, গভস্তিমান, সুবৰ্ণসদৃশ, ভানু, হিৰণ্যৰেতা, দিবাকৰ।

তেওঁ হৰিদশ্ব, সহস্ৰাৰ্চি, সপ্তসপ্তি, মৰীচিমান, তিমিৰোন্মথন, শম্ভু, ত্বষ্টা, মাৰ্তণ্ড, অংশুমান।

তেওঁ হিৰণ্যগৰ্ভ, শিশিৰ, তপন, ভাস্কৰ, ৰবি, অগ্নিগৰ্ভ, অদিতিৰ পুত্ৰ, শংখ, শিশিৰনাশন।

তেওঁ ব্যোমনাথ, তমোভেদী, ঋগ্-যজুঃ-সামপাৰগ, ঘনবৃষ্টি, অপাং মিত্ৰ, বিন্ধ্যবীথীপ্লৱঙ্গম।

তেওঁ আতপী, মণ্ডলী, মৃত্যু, পিঙ্গল, সৰ্বতাপন, কবি, বিশ্ব, মহাতেজা, ৰক্ত, সৰ্বভৱোদ্ভৱ।

হে নক্ষত্ৰ, গ্ৰহ আৰু তাৰাসকলৰ অধিপতি, বিশ্বভাৱন, তেজসামৰো তেজস্বী, দ্বাদশাত্মন্, তোমাক নমস্কাৰ।

পূৰ্ব দিশৰ পৰ্বতক নমস্কাৰ, পশ্চিম দিশৰ পৰ্বতক নমস্কাৰ, জ্যোতিৰ্গণৰ পতি আৰু দিনৰ অধিপতিক নমস্কাৰ।

জয়, জয়ভদ্ৰ, হৰ্যশ্ব, সহস্ৰাংশু, আদিত্য— তোমাক বাৰম্বাৰ নমস্কাৰ।

উগ্ৰ, বীৰ, সাৰঙ্গ, পদ্মপ্ৰবোধক, মাৰ্তণ্ড— তোমাক বাৰম্বাৰ নমস্কাৰ।

ব্ৰহ্মা, ঈশান, অচ্যুত, সূৰ্যাদিত্যবৰ্চা, ভাস্বান্, সৰ্বভক্ষ, ৰৌদ্ৰ, বপুঃ— তোমাক নমস্কাৰ।

তমোঘ্ন, হিমঘ্ন, শত্ৰুঘ্ন, অমিতাত্মা, কৃতঘ্নঘ্ন, দেৱ, জ্যোতিষাংপতি— তোমাক নমস্কাৰ।

তপ্তচামীকৰাভ, অগ্নি, বিশ্বকৰ্মা, তমোভিনিঘ্ন, ৰুচি, লোকসাক্ষী— তোমাক নমস্কাৰ।

এই প্ৰভুৱে ভূতক বিনাশ কৰে, আকৌ সৃষ্টি কৰে, ৰক্ষা কৰে, তাপ দিয়ে আৰু কীৰণেৰে বৰষুণ দিয়ে।

তেৱেঁই সৰ্বভূতৰ অন্তৰত নিষ্ঠ হৈ থকা অৱস্থাত সুপ্তসকলৰ মাজত জাগ্ৰত থাকে; তেৱেঁই অগ্নিহোত্ৰ আৰু অগ্নিহোত্ৰীসকলৰ ফল।

বেদ, যজ্ঞ আৰু যজ্ঞৰ ফল; পৃথিৱীত যিমান কাৰ্য আছে, সেই সকলো এই ৰবি প্ৰভুৱেই।

হে ৰাঘৱ, যি ব্যক্তিয়ে বিপদ, সংকট, দুৰ্গম বন আৰু ভয়ৰ সময়ত ইয়াক কীৰ্তন কৰে, তেওঁ কেতিয়াও দুঃখ পায় না।

হে ৰাম, তুমি একাগ্ৰ চিত্তে দেৱদেৱ, জগত্পতি আদিত্যক পূজা কৰা; এই মন্ত্ৰ তিনিবাৰ জপ কৰিলে যুদ্ধত তুমি জয়ী হ’বা।

হে মহাবাহো, এই মুহূৰ্ততে তুমি ৰাৱণক বধ কৰিবা। এইদৰে কৈ অগস্ত্য ঋষি যেনে আহিছিল তেনেকৈ গুচি গ’ল।

এই কথা শুনি মহাতেজা ৰাঘৱৰ তৎক্ষণাৎ শোক নষ্ট হ’ল আৰু তেওঁ অতি সন্তুষ্ট হৈ আত্মসংযতভাৱে মন্ত্ৰ ধাৰণ কৰিলে।

আদিত্যক দৰ্শন কৰি জপ কৰি পৰম হৰ্ষ লাভ কৰিলে; তাৰ পিছত তিনি বাৰ আচমণ কৰি শুচি হৈ পৰাক্ৰমী ৰামে ধনু তুলি ল’লে।

ৰাৱণক দেখি আনন্দিত চিত্তে তেওঁ যুদ্ধলৈ আগবাঢ়িল আৰু অত্যন্ত প্ৰচেষ্টাৰে তেওঁক বধ কৰিবলৈ সঙ্কল্পিত হ’ল।

সেই সময়ত সূৰ্যদেৱে ৰামক হৃষ্টমনেৰে দেখি অতি আনন্দিত হৈ, নিশাচৰপতি ৰাৱণৰ বিনাশ বুজি দেৱগণৰ মাজত থাকি বুলিলে— "সাৱধান, বেগ কৰা" ।