ଆଦିତ୍ୟ ହୃଦୟ

ସେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ରଣଭୂମିରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ରାବଣକୁ ଦେଖି (ରାମ)।

ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଆଗତ ହୋଇ ଭଗବାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ।

ହେ ରାମ! ହେ ମହାବାହୁ! ତୁମେ ଏହି ସନାତନ ଗୁହ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ହେ ବତ୍ସ! ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିବ।

ଆଦିତ୍ୟହୃଦୟ ପୁଣ୍ୟମୟ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ବିଜୟପ୍ରଦ, ନିତ୍ୟ ଜପ କରିବାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ପରମ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ଅଟେ।

ଏହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ଚିନ୍ତା ଓ ଶୋକକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଶକ୍ତ, ଏବଂ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବାର ଉତ୍ତମ ଉପାୟ।

କିରଣଯୁକ୍ତ, ଉଦୟମାନ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କୃତ, ପ୍ରଭାକର ଭାସ୍କର ଭୁବନେଶ୍ୱର ବିବସ୍ୱାନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କର।

ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ, ତେଜସ୍ୱୀ, କିରଣମାନଙ୍କର ଉତ୍ପାଦକ। ସେ ନିଜ କିରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ଅସୁର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି।

ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ସ୍କନ୍ଦ, ପ୍ରଜାପତି, ମହେନ୍ଦ୍ର, ଧନଦ, କାଳ, ଯମ, ସୋମ ଏବଂ ଜଳର ପତି ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।

ସେ ପିତୃଗଣ, ବସୁଗଣ, ସାଧ୍ୟଗଣ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମରୁତ୍ଗଣ, ମନୁ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଋତୁମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରଭାକର ଅଟନ୍ତି।

ସେ ଆଦିତ୍ୟ, ସବିତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଖଗ, ପୂଷା, ଗଭସ୍ତିମାନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣସଦୃଶ, ଭାନୁ, ହିରଣ୍ୟରେତାଃ, ଦିବାକର ଅଟନ୍ତି।

ସେ ହରିଦଶ୍ୱ, ସହସ୍ରାର୍ଚି, ସପ୍ତସପ୍ତି, ମରୀଚିମାନ୍, ତିମିରୋନ୍ମଥନ, ଶମ୍ଭୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ଅଂଶୁମାନ୍ ଅଟନ୍ତି।

ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଶିଶିର, ତପନ, ଭାସ୍କର, ରବି, ଅଗ୍ନିଗର୍ଭ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶଙ୍ଖ ଏବଂ ଶିଶିରନାଶନ ଅଟନ୍ତି।

ସେ ବ୍ୟୋମନାଥ, ତମୋଭେଦୀ, ଋଗ୍, ଯଜୁଃ ଓ ସାମ ବେଦର ପାରଗ, ଘନବୃଷ୍ଟି, ଅପାଂ ମିତ୍ର, ବିନ୍ଧ୍ୟବୀଥୀପ୍ଲବଙ୍ଗମ ଅଟନ୍ତି।

ସେ ଆତପୀ, ମଣ୍ଡଳୀ, ମୃତ୍ୟୁ, ପିଙ୍ଗଳ, ସର୍ବତାପନ, କବି, ବିଶ୍ୱ, ମହାତେଜାଃ, ରକ୍ତ ଏବଂ ସର୍ବଭବୋଦ୍ଭବ ଅଟନ୍ତି।

ସେ ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ବିଶ୍ୱର ସ୍ରଷ୍ଟା, ତେଜସାମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ। ହେ ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମନ୍! ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର ହେଉ।

ପୂର୍ବ ପର୍ବତ ରୂପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଶ୍ଚିମ ପର୍ବତ ରୂପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜ୍ୟୋତିଷ୍କଗଣଙ୍କର ପତି ଏବଂ ଦିନର ଅଧିପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଜୟସ୍ୱରୂପ, ଜୟମଙ୍ଗଳପ୍ରଦ ଏବଂ ହରିତ୍ ଅଶ୍ୱବାହୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ନମସ୍କାର। ହେ ସହସ୍ର କିରଣଧାରୀ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମକୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଣାମ।

ଭୀଷଣ, ବୀର ଓ ମନୋହର ରୂପଧାରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ କରୁଥିବା ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ନମସ୍କାର।

ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶାନ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଦିତ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଆଲୋକମୟ, ସର୍ବଭକ୍ଷକ ଏବଂ ରୁଦ୍ରମୟ ବିଗ୍ରହବିଶିଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅଜ୍ଞାନାନ୍ଧକାର ବିନାଶକ, ଶୀତହରଣକାରୀ, ଶତ୍ରୁସଂହାରକ, ଅପରିମେୟ ଆତ୍ମାବିଶିଷ୍ଟ, କୃତଘ୍ନଙ୍କ ବିନାଶକ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର୍ମଣ୍ଡଳର ଅଧିପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଆଭାଯୁକ୍ତ, ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଅନ୍ଧକାରର ସମୂଳ ବିନାଶକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଏହି ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ନିଜ କିରଣଦ୍ୱାରା ସେ ପାଳନ କରନ୍ତି, ତାପ ଦିଅନ୍ତି ଓ ବୃଷ୍ଟି ଘଟାନ୍ତି।

ସମସ୍ତ ଶୟିତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଜାଗ୍ରତ ରୁହନ୍ତି। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପୁଣି ସେ ହିଁ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଫଳ ମଧ୍ୟ ସେ ହିଁ।

ବେଦ, ଯଜ୍ଞସମୂହ, ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ଫଳ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କରେ ଯେତେକ କର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ଅଛି — ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ହିଁ ସବୁକିଛି।

ହେ ରାଘବ, ବିପଦ, ସଙ୍କଟ, ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ଭୟ — ଏସବୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ କରେ, ସେ କଦାପି ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ତିନିଥର ଜପ କରିଲେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବ।

ହେ ମହାବାହୁ ରାମ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ରାବଣକୁ ବଧ କରିବ। ଏକଥା କହି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେହିପରି ଫେରିଗଲେ।

ଏହା ଶୁଣି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ରାଘବଙ୍କର ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଶୋକ ନଷ୍ଟ ହେଲା। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ, ପବିତ୍ରଚିତ୍ତ ହୋଇ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଜପ କରି ସେ ପରମ ହର୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ତିନିଥର ଆଚମନ କରି ଶୁଚି ହୋଇ ବୀର୍ୟବାନ ରାମ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ।

ରାବଣକୁ ଦେଖି ହୃଷ୍ଟଚିତ୍ତରେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ମହାନ ପ୍ରୟାସ ସହକାରେ ତାଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ସେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପବଦ୍ଧ ହେଲେ।

ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣର ସଂହାର ସମ୍ଭବ ଜାଣି, ଦେବଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି କହିଲେ — “ଶୀଘ୍ର କର।”