ଶ୍ରୀ ରାମ ଚାଳିଶା

ପ୍ରଥମେ ରାମଙ୍କର ତପୋବନାଦି ଗମନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୃଗକୁ ହତ୍ୟା, ସୀତାଙ୍କ ହରଣ, ଜଟାୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ସୁଗ୍ରୀବ ସମ୍ଭାଷଣ, ବାଳୀ ବଧ, ସମୁଦ୍ର ପାରଣ, ଲଙ୍କାପୁରୀରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇବା, ପରେ ରାବଣ ଓ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଧ, ଏହି ହେଉଛି ରାମାୟଣ।

ଶ୍ରୀ ରଘୁବୀର, ଭକ୍ତଙ୍କ ହିତକାରୀ, ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ।

ଯିଏ ରାତି ଦିନ ଧ୍ୟାନ କରେ, ତାଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତ ନାହିଁ।

ଶିବଜୀ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ପାର ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜୟ ଜୟ ଜୟ ରଘୁନାଥ କୃପାଳ, ସନ୍ଥମାନଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ପାଳନ କର।

ତୁମ ଦୂତ ବୀର ହନୁମାନ, ଯାହାର ପ୍ରଭାବ ତିନି ଲୋକରେ ଜଣା।

ତୁମ ଭୁଜଦଣ୍ଡ ପ୍ରଚଣ୍ଡ, କୃପାଳ, ରାବଣକୁ ମାରି ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।

ତୁମେ ଅନାଥଙ୍କ ନାଥ ଗୋସାଇଁ, ଦୀନମାନଙ୍କର ସଦା ସହାୟ।

ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ତୁମର ପାର ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସର୍ବଦା ସେମାନେ ତୁମର ଯଶ ଗାନ କରନ୍ତି।

ଚାରି ବେଦ ଓ ଭରତ ସାକ୍ଷୀ, ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ରକ୍ଷା କର।

ସରସ୍ୱତୀ ମନେର ଗୁଣ ଗାନ କରନ୍ତି, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ପାର ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯିଏ ତୁମ ନାମ ଗ୍ରହଣ କରେ, ତାଙ୍କ ସମାନ ଧନ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି।

ରାମ ନାମ ଅପାର, ଚାରି ବେଦ ଯାହାକୁ ଡାକନ୍ତି।

ଗଣପତି ତୁମ ନାମ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ପୂଜ୍ୟ କଲ।

ଶେଷ ନାଗ ନିତ୍ୟ ତୁମ ନାମ ଜପନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଭାର ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ସେହି ଭାର ଫୁଲ ସମାନ ହାଲୁକା ହୋଇଥାଏ, କେହି ତୁମର ପାର ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଭରତ ତୁମ ନାମ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଶତ୍ରୁଘନ ନାମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରକାଶ, ସ୍ମରଣ କଲେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୁଏ।

ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ସର୍ବଦା ସନ୍ଥମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯମ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ।

ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅବତାର ଧରି, ସବୁ ପ୍ରକାରେ ପାପକୁ ଭସ୍ମ କରନ୍ତି।

ସୀତା ରାମ ପବିତ୍ର ଗାନ କଲେ, ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇଲେ।

ଘଟରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ସେ ଆସିଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ର ଲଜ୍ଜିତ ହୁଏ।

ସେ ତୁମର ନିତ୍ୟ ପାଦ ପଲୋଟନ୍ତି, ନବ ନିଧି ଚରଣରେ ଲୋଟନ୍ତି।

ଅଠର ସିଦ୍ଧି, ଯାହା ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ସେସବୁ ତୁମ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ କରି ମୁଁ ବଳିହାର ହେଉଛି।

ଆଉ ଯେତେକ ଅନେକ ପ୍ରଭୁତା ଅଛି, ହେ ସୀତାପତି, ସେସବୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ।

ଇଚ୍ଛାମାତ୍ରରେ କୋଟି କୋଟି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପଳକ ମାତ୍ର ଲାଗେ ନାହିଁ।

ଯେ ତୁମ ଚରଣରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାଏ, ତାହାର ମୁକ୍ତି ଅବଶ୍ୟ ହୋଇଥାଏ।

ଶୁଣ, ହେ ରାମ, ତୁମେ ଆମର ପିତା। ତୁମେ ଭରତ ବଂଶର ପୂଜ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରଚାରିତ।

ତୁମେ ଆମ ଦେବକୁଳର ଦେବତା। ତୁମେ ଗୁରୁଦେବ, ପ୍ରାଣର ପ୍ରିୟ।

ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସବୁ ତୁମେ ହିଁ, ହେ ରାଜନ୍। ଜୟ ଜୟ ଜୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷା କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା।

ହେ ରାମ, ଆତ୍ମାର ପୋଷଣକାରୀ। ଜୟ ଜୟ ଜୟ, ହେ ଦଶରଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ଜୟ ଜୟ ଜୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ୟୋତି ସ୍ୱରୂପ। ନିର୍ଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମ, ଅଖଣ୍ଡ, ଅନୁପମ।

ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ, ଜୟ ସତ୍ୟବ୍ରତ ସ୍ୱାମୀ। ସତ୍ୟ ଓ ସନାତନ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ।

ଯେ ତୁମର ସତ୍ୟ ଭଜନ ଗାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଚାରି ଫଳ ପାଏ।

ଗୌରୀପତି ଶିବ ସତ୍ୟ ଶପଥ କଲେ; ତୁମେ ଭକ୍ତକୁ ସବୁ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରଦାନ କଲ।

ଜ୍ଞାନ ହୃଦୟରେ ଦିଅ, ହେ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ! ଜପକାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନମୋ ନମୋ, ଜୟ ହେଉ।

ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ତୁମର ପ୍ରତାପ ଧନ୍ୟ। ତୁମର ନାମ ସଂତାପ ହରଣ କରେ।

ସତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁଖରେ ଗାୟନ ହେଲା। ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଶଙ୍ଖ ବଜାଗଲା।

ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ସନାତନ। ତୁମେ ହିଁ ଆମର ତନ, ମନ ଓ ଧନ।

ଏହାକୁ ଯିଏ ପାଠ କରେ, ତାହାର ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

ତାହାର ଆବାଗମନ (ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ର) ମିଟିଯାଏ। ମୋର ଶିବ ଏହି ସତ୍ୟ ବଚନ ମାନନ୍ତି।

ମନରେ ଯେଉଁ ଆଶା ଆଣେ, ତୁଳସୀ ଦଳ ଓ ଫୁଲ ଚଢ଼ାଏ।

ଶାଗ ପତ୍ର ସେହି ଭୋଗ ଲଗାଏ। ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଅନ୍ତ୍ୟ ସମୟରେ ରଘୁବରଙ୍କ ପୁରୀ (ଅଯୋଧ୍ୟା)କୁ ଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ହରିଭକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଶ୍ରୀ ହରିଦାସ କହେ ଓ ଗାଏ। ସେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ସାତ ଦିନ ନିୟମ କରି ଚିତ୍ତ ଲଗାଇ ପାଠ କରେ। ହରିଦାସ, ହରିଙ୍କ କୃପାରୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭକ୍ତି ପାଏ।

ରାମ ଚାଳିଶା ଯିଏ ପଢ଼େ, ରାମଚରଣରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାଇ। ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସବୁ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।