শ্লোক

এই পবিত্ৰ অংশটো ঋগ্বেদৰ পৰা লোৱা গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ। ই সূৰ্য দেৱতা সৱিতৃৰ উদ্দেশ্যে উৎসৰ্গিত এক প্ৰাৰ্থনা, যিয়ে আমাৰ বুদ্ধিক পোহৰাই তোলাৰ বাবে অনুৰোধ জনায়।

এই মন্ত্ৰটো হৈছে ‘মহামৃত্যুঞ্জয় মন্ত্ৰ’ নামেৰে জনাজাত এটা প্ৰাচীন সংস্কৃত মন্ত্ৰ৷ ইয়াক শিৱ দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে সমৰ্পিত আৰু ইয়াত স্বাস্থ্য, দীৰ্ঘায়ু, আৰু মৃত্যুৰ পৰা মুক্তি কামনা কৰা হয়৷

এই শ্লোকটো হৈছে সাতখন পৱিত্ৰ নদীৰ আহ্বান, যাতে তেওঁলোকে স্নানৰ জলত উপস্থিত হৈ সেই জল শুদ্ধ কৰে। ই হিন্দু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত স্নানৰ আগত উচ্চাৰণ কৰা এক পৱিত্ৰ মন্ত্ৰ।

এইটো এক প্ৰাচীন শান্তি মন্ত্ৰ, যি শিক্ষক আৰু শিষ্যৰ মাজত একতা, শক্তি আৰু জ্ঞানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে।

এই শ্লোকটো হৈছে এক সাৰ্বজনীন শান্তি প্ৰাৰ্থনা, য'ত সকলো মানুহ আৰু সকলো জীৱ সুখী, নিৰাময় আৰু দুখমুক্ত হওক বুলি কামনা কৰা হৈছে।

এই শ্লোকটো হৈছে ভগৱান গণেশৰ স্তুতি, য'ত তেওঁক গজমুখী (হাতীৰ মুখ) আৰু একদন্ত (এটা দাঁত) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ভক্তই তেওঁক নিত্য পূজা কৰে।

এই শ্লোকখন হনুমানৰ গুণ বৰ্ণনা কৰা এক প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত তেওঁক মনতকৈ দ্ৰুত, বায়ুতকৈ বেগী, ইন্দ্ৰিয় জয় কৰা, জ্ঞানীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ, বায়ুপুত্ৰ, বানৰ সেনাৰ নেতা, আৰু ৰামৰ দূত বুলি স্তুতি কৰি শৰণাগতি জনোৱা হৈছে।

এই শ্লোকটো হৈছে বিষ্ণু সহস্ৰনাম (ভগৱান বিষ্ণুৰ হাজাৰ নাম) স্তোত্ৰৰ আৰম্ভণিৰ শ্লোক। ইয়াত ভগৱান বিষ্ণুৰ ধ্যানময় ৰূপ বৰ্ণনা কৰা হৈছে — তেওঁ বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল বৰ্ণ, চাৰিটা বাহু, আৰু প্ৰসন্ন মুখমণ্ডল। এই শ্লোকটো উচ্চাৰণ কৰিলে সকলো বিঘ্ন দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইটো আঠটা শ্লোকৰ এটা স্তোত্ৰ য’ত দেৱী মহালক্ষ্মীৰ গুণ আৰু শক্তিৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, তেওঁৰ আশীৰ্বাদ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে।

এই শ্লোকটোত কোৱা হৈছে যে হনুমানক স্মৰণ কৰিলে বুদ্ধি, বল, যশ, ধৈৰ্য, নিৰ্ভয়তা, স্বাস্থ্য, সজাগতা আৰু বাক্পটুতা লাভ হয়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান শ্ৰীৰামক সমৰ্পিত এক শক্তিশালী স্তুতি, যি তেওঁৰ ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু বিপদ-আপদৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ পঢ়া হয়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান শিৱৰ স্তুতি। ই শিৱৰ কপুৰৰ দৰে শ্বেতবৰ্ণ, দয়াময় মূৰ্তি, বিশ্বৰ সাৰ, সৰ্পৰাজৰ হাৰ, আৰু হৃদয়কমলত শিৱ-পাৰ্বতীৰ বিৰাজমানতা বৰ্ণনা কৰে।

এই আঠটা শ্লোকৰ স্তোত্রটো ভগৱান শিৱৰ স্তুতি। ইয়াত শিৱৰ ৰূপ, গুণ আৰু কৃপাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তসকলে ইয়াক পাঠ কৰিলে শিৱ সন্তুষ্ট হয়।

এই স্তোত্রটো হৈছে সাতটা শ্লোকৰ সংকলন, য'ত দেৱী দুৰ্গাক সকলো বাধা, ভয় আৰু দুখ দূৰ কৰিব পৰা শক্তি হিচাপে প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে। ইয়াত দেৱীৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰি তেওঁৰ ওচৰত আশীৰ্বাদ আৰু সুৰক্ষা বিচৰা হৈছে।

এইটো সৰস্বতী দেৱীকে উদ্দেশ্যি হিন্দুস়্তে সাংলতম সংস্কৃতিক প্ৰাৰ্থনা একটো, যাৰাই অধ্যয়ন আৰম্ভত তেওঁৰ আশীৰ্বাদ খোজে। এखেতু পৰম্পৰাগতভাবে ছাত্র- Lowerহঁতে এটা পাঠ হয় বা বুণটো নতুন শেটি আৰম্ভতি পূর্টু পাঠদান করে।

এইটো সৰস্বতী, জ্ঞান, বিদ্যা, সংগীত আৰু কলাৰ হিন্দু দেৱীৰ উদ্দেশ্যে সমৰ্পিত এক ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ। ই তেওঁৰ তেজস্বী ৰূপৰ প্ৰশংসা কৰে, অধ্যয়নৰ আৰম্ভণিত তেওঁৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰে, আৰু তেওঁৰ অনেক দিব্য গুণলৈ সন্মানপূৰ্ণ প্ৰণাম অৰ্পণ কৰে।

এইটো হৈছে ভগৱান ভেঙ্কটেশ্বৰ (তিম্পতিৰ অধিষ্ঠাতা)ৰ প্ৰাতঃকালীন প্ৰাৰ্থনাৰ সংকলন। ইয়াত সুপ্ৰভাতম্ (জাগৰণৰ স্তুতি), স্তোত্ৰম্ (স্তুতি), প্ৰপত্তি (শৰণাগতি) আৰু মঙ্গলাশাসন (মঙ্গল কামনা) অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্ৰটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ গুণ আৰু ৰূপৰ বৰ্ণনা কৰা আঠটা শ্লোকৰ সংকলন। প্ৰতিটো শ্লোকত তেওঁৰ সুন্দৰতা, ঐশ্বৰিক শক্তি আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি কৰুণা উদযপূৰ্বক বন্দনা কৰা হৈছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্ৰটো বাল্মীকি ৰামায়ণৰ অন্তৰ্গত, য’ত মহৰ্ষি অগস্ত্যই ৰামক ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধৰ আগত সূৰ্য দেৱতাৰ স্তুতি কৰিবলৈ শিকাইছিল। ই যুদ্ধত বিজয় আৰু মনৰ শান্তি প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইটো উপনিষদৰ পৰা লোৱা এক চমু প্ৰাৰ্থনা, য'ত ভক্তই ঈশ্বৰক অসত্যৰ পৰা সত্যলৈ, অন্ধকাৰৰ পৰা জ্যোতিৰ পৰা আৰু মৃত্যুৰ পৰা অমৃতলৈ লৈ যাবলৈ কয়, শেষত তিনি বাৰ শান্তিৰ প্ৰাৰ্থনা কৰে।

এই ৰচনাখন নৰসিংহ পুৰাণৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত অষ্টাক্ষৰ মন্ত্ৰ 'ওঁ নমো নাৰায়ণায়'ৰ জপৰ মহিমা, নিয়ম, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা লাভ কৰা আধ্যাত্মিক ফলাফলসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই শ্লোকটো এটা প্ৰাৰ্থনা য'ত কোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ সকলো কাৰ্য, বাক্য, মন, ইন্দ্ৰিয়, বুদ্ধি আৰু আত্মা নাৰায়ণক সমৰ্পণ কৰে।

এই স্তোত্রটো হৈছে দেৱী নাৰায়ণী বা দুৰ্গাৰ স্তুতি, য'ত তেওঁৰ বিভিন্ন ৰূপ, শক্তি আৰু ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষমতাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ই দেৱী মাহাত্ম্যৰ একাদশ অধ্যায়, যিটো মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ অংশ।

এই পাঁচটা শ্লোকৰ পৱিত্ৰ স্তোত্ৰটো হিন্দু দেৱতা সুব্ৰহ্মণ্য (মুৰুগান বা কাৰ্তিকেয় নামেৰেও জনাজাত) ৰ প্ৰশংসাত ৰচনা কৰা হৈছে। ইয়াত ভক্তই তেওঁৰ শৰণাপন্ন হৈ জ্ঞান, ভক্তি আৰু জীৱনৰ লক্ষ্য পূৰণৰ কামনা কৰে।

এই স্তোত্রটো হৈছে দেৱীৰ স্তুতি, য'ত তেওঁৰ বিভিন্ন নাম আৰু ৰূপৰ জৰিয়তে তেওঁক প্ৰণাম জনোৱা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে দেৱী সকলো জীৱতে বিভিন্ন ৰূপত বিৰাজমান, যেনে জ্ঞান, শক্তি, ধৈৰ্য্য আদি।

তুলসী উপনিষদ হৈছে এখন সৰু উপনিষদ য’ত তুলসী গছক দেৱী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ পবিত্ৰতা, পূজা আৰু সেৱাৰ ফলাফলৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।