শ্ৰী ভেঙ্কটেশ্বৰৰ প্ৰাতঃকালীন স্তুতি (সুপ্ৰভাতম্, স্তোত্ৰম্, প্ৰপত্তি আৰু মঙ্গলাশাসন)

শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ শুভ প্ৰভাত।

হে ৰাম, কৌশল্যাৰ পুত্ৰ, পূৰ্বৰ সন্ধ্যা আৰম্ভ হৈছে। হে নৰশাৰ্দূল, উঠা, দৈবিক প্ৰাতঃকৰ্তব্য সম্পন্ন কৰিবৰ সময় হৈছে।

উঠা, উঠা, হে গোৱিন্দ, উঠা, হে গৰুড়ধ্বজ, উঠা, হে কমলাকান্ত, ত্ৰিলোকক মঙ্গলময় কৰা।

হে মাতঃ, সমস্ত জগতৰ মাতৃ, মধুকৈটভৰ শত্ৰুৰ বক্ষঃস্থলত বিহাৰিণী, মনোহৰ দিব্যমূৰ্তি, হে শ্ৰীস্বামিনী, শ্ৰিতজনৰ প্ৰিয়দানশীলা, হে শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ প্ৰিয়া, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত হওক।

হে কমলনয়নী, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত হওক, যি প্ৰসন্ন চন্দ্ৰমণ্ডল সদৃশ মুখমণ্ডল, যাক ব্ৰহ্মা, শিৱ, ইন্দ্ৰৰ পত্নীসকলে পূজা কৰে, হে বৃষশৈলনাথৰ প্ৰিয়া, দয়ানিধি।

অত্রি আদি সপ্ত ঋষিসকলে সন্ধ্যা উপাসনা কৰি, আকাশগঙ্গাৰ মনোহৰ পদ্মসমূহ লৈ তোমাৰ চৰণযুগল অৰ্চনা কৰিবলৈ উপস্থিত হৈছে, হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

ব্ৰহ্মা, শিৱ, ষাণ্মাতুৰ, ইন্দ্ৰ আদি দেৱতাসকলে ত্ৰিবিক্ৰম আদি চৰিত্ৰ স্তুতি কৰিছে; বাচস্পতিয়ে বিচাৰ কৰি শুভ দিনৰ আগমন জানিছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

অলপ ফুলা সৰোবৰৰ পদ্ম, নাৰিকেল, পূগফল আদি সুমনোহৰ বৃক্ষৰ পাছিৰ পৰা মন্দ মন্দ বতাহ দিব্য সুগন্ধি লৈ আহিছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

উত্তম পঞ্জৰত থকা শুকচৰাইবোৰে চকু মেলি, পাত্ৰত অৱশিষ্ট কলফল আৰু পায়স ভোগ কৰি, ক্ৰীড়াচ্ছলেৰে তোমাৰ স্তুতি গাইছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

তন্ত্ৰীৰ প্ৰহৰ্ষজনক মধুৰ স্বৰযুক্ত বীণাৰে নাৰদেও তোমাৰ অনন্ত চৰিত্ৰ গাইছে, তেওঁৰ ভাষা সম্পূৰ্ণ, কৰচাৰ ৰম্য; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

ভ্ৰমৰৰ দল মকৰন্দৰসযুক্ত ঝঙ্কাৰ গীতৰ নিনাদেৰে সৈতে সেৱাৰ বাবে নৈকট্যৰ সৰোবৰৰ পদ্মৰ অভ্যন্তৰৰ পৰা ওলাই আহিছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

গোৱালিনীসকলে দধি মন্থন কৰি থকা ঘোষালয়বোৰত মন্থনৰ প্ৰবল ঘোষা শুনি, কলহবোৰে ৰোষত কলহ কৰিছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

পদ্মৰ মিত্ৰ, শতপত্ৰগত অলিবৰ্গবোৰে কুৱলয়ৰ শ্ৰী হৰণ কৰিবলৈ নিজ অঙ্গৰ লক্ষ্মীৰে ভেৰীৰ নিনাদৰ দৰে প্ৰবল নাদ কৰিছে; হে শেষাদ্ৰিশেখৰ বিভো, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে শ্ৰীমান, অভীষ্ট বৰদায়ক, অখিল লোকৰ বন্ধু, হে শ্ৰীশ্ৰীনিবাস, জগতৰ একমাত্ৰ দয়াৰ সিন্ধু, হে দেৱতাৰ গৃহস্বৰূপ বক্ষঃস্থলৰ দিব্যমূৰ্তি, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে শ্ৰীস্বামী, পুষ্কৰিণীত স্নান কৰি পৱিত্ৰ অঙ্গীভূত হৈ, শ্ৰেয়ঃকামী হৰ, বিৰিঞ্চি, সনন্দন আদিসকলে দ্বাৰত অপেক্ষা কৰি আছে, তেওঁলোকৰ শ্ৰেষ্ঠ অঙ্গবোৰ দণ্ডপ্ৰহাৰত ক্ষতবিক্ষত; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

শ্ৰীশেষশৈল, গৰুড়াচল, বেঙ্কটাদ্ৰি, নাৰায়ণাদ্ৰি, বৃষভাদ্ৰি, বৃষাদ্ৰি আদি নামবোৰ তেওঁলোকে তোমাৰ বসতিৰ বাবে নিৰন্তৰ কয়; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

সেৱাপৰায়ণ শিৱ, ইন্দ্ৰ, অগ্নি, ধৰ্ম, ৰক্ষঃ, বৰুণ, পবন, কুবেৰ আদি দেৱতাসকলে বদ্ধাঞ্জলিপুটে নিজ মস্তকত তেওঁলোকৰ শিৰঃদেশ উজ্জ্বল কৰি আছে; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে প্ৰভো, তোমাৰ ধ্বজাদণ্ডত বিৰাজমান পক্ষীৰাজ (গৰুড়), মৃগৰাজ (সিংহ), নাগৰাজ (শেষ), গজৰাজ ( ঐৰাৱত), হয়ৰাজ (উচ্চৈঃশ্ৰবা) — সকলোৱে নিজ নিজ অধিকাৰৰ মহিমা বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছে; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

সূৰ্য, চন্দ্ৰ, মঙ্গল, বুধ, বৃহস্পতি, শুক্ৰ, শনি, ৰাহু, কেতু আদি গ্ৰহৰ প্ৰধান দেৱতাসকল, দেৱতাসকলৰ সভাৰ প্ৰধানসকল — সকলোৱে তোমাৰ দাসৰ দাসৰ দাসৰ শেষৰ দাস; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

তোমাৰ চৰণৰ ধূলিৰে পৰিপূৰ্ণ উজ্জ্বল শিৰোবিশিষ্ট, স্বৰ্গ-মোক্ষৰ প্ৰতি নিতান্ত অনাসক্ত অন্তঃকৰণ, কল্পাগমৰ কল্পনাৰে আকুলতা প্ৰাপ্ত হোৱা তেওঁলোক; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

তোমাৰ গোপুৰৰ অগ্ৰভাগৰ শিখৰবোৰ নিবেদন কৰি, স্বৰ্গ-মোক্ষৰ পৰম পদবী লাভ কৰি, মানৱসকলে মনুষ্যলোকত তেওঁলোকৰ বুদ্ধিৰ আশ্ৰয় লৈছে; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে শ্ৰী-ভূমিৰ নায়ক, দয়া আদি গুণৰ অমৃত সাগৰ, হে দেৱাধিদেৱ, জগতৰ একমাত্ৰ শৰণ্য মূৰ্তি, হে শ্ৰীমান, অনন্ত, গৰুড় আদিৰ দ্বাৰা অৰ্চিত চৰণ, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে শ্ৰীপদ্মনাভ, পুৰুষোত্তম, বাসুদেৱ, বৈকুণ্ঠ, মাধৱ, জনাৰ্দন, চক্ৰপাণি, শ্ৰীবৎসচিহ্ন, শৰণাগতৰ পাৰিজাত, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে কন্দৰ্পৰ দৰ্প হৰণকাৰী সুন্দৰ দিব্যমূৰ্তি, হে কান্তাৰ কুচকমলৰ কুঁহিপাতত লোল দৃষ্টি, হে কল্যাণময় নিৰ্মল গুণাকৰ দিব্য কীৰ্তি, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে মীনাকৃতি, কুৰ্ম, বৰাহ, নৃসিংহ, বামন, পৰশুৰাম, ৰামচন্দ্ৰ, শেষাংশ ৰাম, যদুনন্দন, কল্কিৰূপ, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

এলাচি, লৱংগ, কপূৰ আদি সুগন্ধিযুক্ত দিব্য তীৰ্থ, আকাশগঙ্গাৰ জল, সোণালী ঘটত পূৰ্ণ কৰি বৈদিক শিখামণিসকলে প্ৰহৃষ্ট হৈ অপেক্ষা কৰি আছে; হে বেঙ্কটপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

সূৰ্য উদিত হৈছে, পদ্মসমূহ প্ৰস্ফুটিত হৈছে, পক্ষীবোৰে নিনাদেৰে দিশ পূৰ্ণ কৰিছে, শ্ৰীবৈষ্ণৱসকলে সততে মঙ্গল কামনা কৰি তোমাৰ ধামত আশ্ৰয় লৈছে; হে বেঙ্কট, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

ব্ৰহ্মা আদি শ্ৰেষ্ঠ দেৱতাসকল, মহৰ্ষিসকল, সনন্দন আদি সন্তসকল, যোগীবৰ্যসকল, তেওঁলোক সকলোৱে মঙ্গল বস্তু হাতত লৈ তোমাৰ ধামৰ নিকটত উপস্থিত; হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

হে লক্ষ্মীনিবাস, নিৰৱদ্য গুণৰ একমাত্ৰ সিন্ধু, সংসাৰ সাগৰ পাৰ হোৱাৰ একমাত্ৰ সেতু, বেদান্তৰ বেদ্য, নিজ বৈভৱ, ভক্তৰ ভোগ্য, হে শ্ৰী বেঙ্কটাচলপতি, তোমাৰ শুভ প্ৰভাত।

এইদৰে যি মানৱে বৃষাচলপতিৰ এই শুভ প্ৰভাত প্ৰতিদিন পাঠ কৰে, তেওঁলোকৰ প্ৰভাতকালত স্মৃতি লাভ হোৱা লোকসকলৰ পৰমাৰ্থ সুলভা পৰম প্ৰজ্ঞা উৎপন্ন হয়।

এতিয়া বেঙ্কটেশ স্তোত্ৰ।

হে কমলাৰ কুচৰ কুঙ্কুমে নিত্য ৰঞ্জিত অতুল নীল তনু, হে কমলায়ত লোচন, লোকপতি, তুমি বিজয়ী হোৱা, হে বেঙ্কটশৈলপতি।

হে চতুৰ্মুখ (ব্ৰহ্মা), ষন্মুখ (সুব্ৰহ্মণ্য), পঞ্চমুখ (শিৱ) প্ৰমুখ সকলো দেৱতাৰ মস্তকমণি, হে শৰণাগত বৎসল, সাৰনিধি, মোক পৰিপালন কৰা, হে বৃষশৈলপতি।

হে হৰি, তোমাৰ অত্যন্ত দুৰ্বিষহ আৰু পুনঃপুনঃকৃত শত অপৰাধেৰে পৰিপূৰ্ণ মোক ত্বৰিত গতিত পৰম কৃপাৰে পৰিপালন কৰা, হে বৃষশৈলপতি।

বেঙ্কটশৈলত অধিষ্ঠিত উদাৰমতিৰ, জনসমূহৰ অভিমতাধিক দানত ৰত, নিগমেৰে পৰদেৱতা বুলি কথিত, কমলাৰ প্ৰিয়তৰ পৰা অন্য কাকো মই গ্ৰহণ নকৰোঁ।

বেণুৰ মধুৰ ৰৱত আসক্ত গোপবধূ শতকোটিৰে বেষ্টিত, কামকোটি সমান, প্ৰতিবল্লৱীক অভিমত, সুখদায়ক, বাসুদেৱৰ পুত্ৰৰ পৰা অন্য কাকো মই গ্ৰহণ নকৰোঁ।

হে অভিৰাম গুণাকৰ, দাশৰথি, জগতৰ একমাত্ৰ ধনুৰ্ধৰ, ধীৰমতি, হে ৰঘুনায়ক, ৰাম, ৰমেশ, বিভো, তুমি বৰদাতা হোৱা, হে দেৱ, দয়াৰ সাগৰ।

পৃথিৱীৰ কন্যা সীতাৰ দ্বাৰা কমনীয় কৰ (স্পৰ্শিত), চন্দ্ৰৰ নিচিনা সুন্দৰ পদ্মমুখ, ৰাক্ষসৰাজৰ অজ্ঞানান্ধকাৰৰ সূৰ্য, মহানীয় ৰঘুৰামক মই সেৱা কৰোঁ।

সুন্দৰ মুখ, সুহৃদ, সহজলভ্য, সুখদায়ক, সুন্দৰ ভ্ৰাতৃ (লক্ষ্মণ), সুন্দৰ দেহ, অমোঘ শৰ, এনে ৰঘুউত্তমক পৰিত্যাগ কৰি মই আন কাকো কেতিয়াও, কোনো প্ৰকাৰেই ভজনা নকৰোঁ।

বেঙ্কটেশৰ বিনা আন কোনো নাথ নাই; সদা বেঙ্কটেশক স্মৰণ কৰোঁ; হে হৰি, বেঙ্কটেশ, প্ৰসন্ন হোৱা; প্ৰিয় বেঙ্কটেশ, প্ৰদান কৰা।

হে প্ৰভো, মই দূৰৰ পৰা তোমাৰ চৰণযুগলক প্ৰণাম কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি, সেৱা কৰিবলৈ আহিছো; এই ক্ষণিক সেৱাৰ দ্বাৰা নিত্য সেৱাৰ ফল তুমি মোক প্ৰদান কৰা, হে বেঙ্কটেশ।

হে হৰি, অজ্ঞানী মোৰ দ্বাৰা অসংখ্য দোষ কৰা হৈছে, তুমি সেইবোৰ ক্ষমা কৰা, হে শেষশৈলশিখামণি।

এতিয়া বেঙ্কটেশৰ প্ৰপত্তি (আত্মসমৰ্পণ)।

এই জগতৰ ঈশ্বৰবোৰৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, বেঙ্কটপতি বিষ্ণুৰ পৰম প্ৰেয়সী, তেওঁৰ বক্ষঃস্থলত নিত্য বাসৰ ৰসিকা, তেওঁৰ ক্ষান্তি বৰ্ধনকাৰী, পদ্মৰে অলংকৃত কৰযুগলযুক্ত, পদ্মাসনাস্থিতা, সেই শ্ৰীদেৱী, বাত্সল্যাদি গুণেৰে উজ্জ্বলা, ভগৱতী, জগন্মাতাক মই বন্দনা কৰোঁ।

হে শ্ৰীমান, কৃপাৰ সাগৰ, সৰ্বলোকৰ স্ৰষ্টা, সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বশক্তিমান, নতবৎসল, সৰ্বশেষিন্, স্বামিন্, সুশীল, সহজলভ্য, আশ্ৰিত জনৰ পাৰিজাত, হে শ্ৰী বেঙ্কটেশ, তোমাৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

নূপুৰেৰে সংযুক্ত সুজাত সুগন্ধি পুষ্পৰ সৌৰভে সুগন্ধিযুক্ত, সমান নিবেশবিশিষ্ট, সৌম্য, সদা অনুভৱ কৰিলেও নতুন অনুভৱ্য, সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

সদ্য বিকশিত, সমুদিত, সান্দ্ৰ ৰাগ আৰু সৌৰভেৰে পৰিপূৰ্ণ পদ্মৰ সাদৃশ্যৰ কথাক সাহসেৰে প্ৰতিস্পৰ্দ্ধা কৰা সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

ৰেখাময় ধ্বজ, সুধাকলশ, আতপত্ৰ, বজ্ৰ, অঙ্কুশ, পদ্ম, কল্পক, শঙ্খ, চক্ৰ — এই সমস্ত মনোহৰ পৰতত্ত্ব চিহ্নেৰে অলংকৃত তলদেশবিশিষ্ট সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

তাম্ৰোদৰ দীপ্তিৰে পদ্মৰাগক পৰাজিত কৰা, বাহ্য তেজেৰে ইন্দ্ৰনীলক অভিভূত কৰা, উদীয়মান নখৰ ৰশ্মিৰে চন্দ্ৰৰ কান্তি নাশ কৰা সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

সপ্ৰেম ভীত কমলাৰ কৰপল্লৱেৰে সংবাহন কৰিলেও তত্ক্ষণাত ক্লান্তি প্ৰাপ্ত কৰোৱা, কান্তাৰ বাক্য-মনৰ অগোচৰ সৌকুমাৰ্যযুক্ত সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

লক্ষ্মী, ভূমি, তেওঁলোকৰ অনুৰূপ নিজানুভৱ নীলা আদি দিব্য মহিষীসকলৰ কৰপল্লৱৰ আৰুণ্য সংক্ৰমণৰ ফলত সান্দ্ৰ ৰাগযুক্ত সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

নিত্য নমিত ব্ৰহ্মা-শিৱ আদিৰ কিৰীটি কোটিৰ মাজত স্থাপিত দীপ্ত নৱৰত্নৰ প্ৰভাৰ অঙ্কুৰেৰে উদাৰ নীৰাজন বিধি সম্পন্ন কৰা সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

"বিষ্ণোঃ পদে পৰম" এই বাক্যৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত, "মধ্ব উৎস" ইতি ভোগ্যত্বাৰোপিত, "ভূয়স্তথা" ইতি তোমাৰ হস্ততলেৰে নির্দিষ্ট সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

অৰ্জুনক তদীয় সাৰথিৰূপী তুমিয়েই "এই মোৰ চৰণদ্বয়ত শৰণাগত হোৱা" বুলি যি চৰণ দেখুৱাইছিলা, সেই চৰণদ্বয় পুনৰ মোক হাতেৰে দেখুৱাইছে; সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

মোৰ মস্তকত, কালিয়ৰ ফণাত, ভয়ানক অৰণ্যত, শ্ৰী বেঙ্কটাদ্ৰি শিখৰত, শ্ৰুতিসমূহৰ মূৰত, অন্যমনস্কসকলৰ চিত্তত সমানে স্থিতি লাভ কৰা সেই তোমাৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

ক্ষীণ নোহোৱা হৃষ্ট ভূমিত পৰি থকা পুষ্পেৰে শোভিত, শ্ৰী বেঙ্কটাদ্ৰি শিখৰৰ অলংকাৰৰ দৰে বিবেচিত, সৰ্বজনৰ মন-নয়ন আনন্দিত কৰা এই তোমাৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

প্ৰায়ঃ প্ৰপন্ন জনতাৰ প্ৰথম আৱগাহ্য, মাতৃৰ স্তনৰ দৰে শিশুৰ বাবে অমৃততুল্য, পৰস্পৰ তুলনাত প্ৰাপ্ত, অতুল্য অন্তৰবিশিষ্ট সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

সত্ত্বগুণোত্তৰসকলৰ সতত সেৱনীয় চৰণপদ্ম, সংসাৰৰ পৰা তাৰক দয়াৰ্দ্ৰ দৃষ্টিকোণ, সৌম্য উপযন্তৃ মুনি (শ্ৰীমান্)ৰ দ্বাৰা মোক দৰ্শিত সেই শ্ৰী বেঙ্কটেশৰ চৰণদ্বয়ত মই শৰণাগত হওঁ।

হে শ্ৰীশ, শ্ৰীদেৱীৰ ঘটিকাৰ (ক্ষণৰ) দ্বাৰা উপায় ভাৱত, প্ৰাপ্য স্বয়ং তোমাতে উপেয়ত্বৰূপে স্ফূৰ্তি পোৱা, নিত্যাশ্ৰিত, নিৰৱদ্য গুণ, তোমাৰ মই কিঙ্কৰ হওঁ, কদাপি মোৰ নিজৰ নহওঁ।

এতিয়া বেঙ্কটেশৰ মঙ্গলাশাসন।

শ্ৰীদেৱীৰ কান্ত, কল্যাণৰ নিধি, যাচ্ঞাকাৰীসকলৰ নিধি, শ্ৰী বেঙ্কটনিবাসী, শ্ৰীনিবাস, তেওঁৰ মঙ্গল হওক।

লক্ষ্মীদেৱীৰ স্মিত হাস্যযুক্ত কটাক্ষ আৰু সুন্দৰ ভ্ৰুৰ বিভ্ৰমযুক্ত চক্ষু, যি সকলো লোকৰ চক্ষুস্বৰূপ, সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

শ্ৰী বেঙ্কটাদ্ৰিৰ শৃঙ্গৰ অগ্ৰভাগত মঙ্গলালংকাৰৰ নিচিনা চৰণযুগল, মঙ্গলসমূহৰ আবাস, শ্ৰীনিবাস, তেওঁৰ মঙ্গল হওক।

সৰ্ব অৱয়ৱৰ সৌন্দৰ্য-সম্পদেৰে সৰ্ব প্ৰাণীৰ চিত্তক সদা সম্মোহন কৰা সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

নিত্য, নিৰৱদ্য, সত্য-আনন্দ-চিদাত্মক, সৰ্বান্তৰাত্মা, শ্ৰীমান বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

স্বভাবতঃ সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বশেষী, সহজলভ্য, সুশীল, সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

পৰব্ৰহ্ম, পূৰ্ণকাম, পৰমাত্মা, পৰতত্ত্ব, সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল মই কামনা কৰোঁ।

যিসকলে নিজ নিজ আত্মাত অৱিচ্ছিন্নভাৱে আকাল তত্ত্ব দৰ্শন কৰে, তেওঁলোকৰ তৃপ্তি নোহোৱা অমৃতময় মূৰ্তি, সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

প্ৰায়ঃ মানুহক নিজ চৰণৰ শৰণ্যত্ব বিষয়ে কৃপাৰে হাতেৰে নির্দেশ দিয়া শ্ৰীমান বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

দয়াৰ অমৃত তৰঙ্গিণীৰ শীতল তৰঙ্গৰ দৰে কটাক্ষেৰে বিশ্বক সিঞ্চন কৰা সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

মালা, অলংকাৰ, বস্ত্ৰ, অস্ত্ৰ — এইবোৰৰ সুষমা বহন কৰা মূৰ্তি, সৰ্ব আৰ্তি (দুখ) শামন কৰা সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

শ্ৰীবৈকুণ্ঠত বিৰক্ত হৈ, স্বামী পুষ্কৰিণীৰ তীৰত ৰমাদেৱীৰ সৈতে ক্ৰীড়াৰত সেই বেঙ্কটেশৰ মঙ্গল হওক।

শ্ৰীমান সুন্দৰ জামাতৃ মুনি (নাথমুনি)ৰ মনত বাস কৰা, সৰ্বলোকৰ নিবাস, শ্ৰীনিবাস, তেওঁৰ মঙ্গল হওক।

মঙ্গলাশাসনত তৎপৰ মদীয় আচাৰ্য পুৰোগম, সকলো পূৰ্বৱৰ্তী আচাৰ্যসকলৰ দ্বাৰা সৎকৃত তেওঁৰ মঙ্গল হওক।