বিষ্ণু

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ এটি জনপ্ৰিয় স্তোত্র, য'ত ভগৱান বিষ্ণুক জগদীশ (জগতৰ ঈশ্বৰ) হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হয়। ই ভক্তসকলৰ কষ্ট দূৰ কৰিবলৈ আৰু সুখ-শান্তি প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনাৰূপে গোৱা হয়।

এই শ্লোকটো ভগৱান বিষ্ণুৰ ধ্যানৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এক পৱিত্ৰ মন্ত্ৰ। ইয়াত তেওঁৰ শুভ ৰূপৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু সকলো বিঘ্ন-বাধা দূৰ কৰিবলৈ তেওঁৰ ধ্যান কৰিবলৈ কোৱা হৈছে।

এই শ্লোকটো হৈছে সাতখন পৱিত্ৰ নদীৰ আহ্বান, যাতে তেওঁলোকে স্নানৰ জলত উপস্থিত হৈ সেই জল শুদ্ধ কৰে। ই হিন্দু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত স্নানৰ আগত উচ্চাৰণ কৰা এক পৱিত্ৰ মন্ত্ৰ।

এই আৰতীটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপ, সৌন্দৰ্য্য আৰু লীলাৰ বৰ্ণনা কৰা এক ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত কৃষ্ণৰ মূৰ্তিৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন চিহ্ন, যেনে ময়ূৰপুচ্ছ, বেণু, আৰু ফুলৰ মালা আদিৰ উল্লেখ আছে, লগতে তেওঁৰ ভক্তসকলৰ প্ৰতি থকা কৰুণা আৰু দয়াৰ কথাও কোৱা হৈছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্রটোত আঠটা শ্লোকৰ জৰিয়তে ভগৱান বিষ্ণুৰ অৰ্থাৎ কৃষ্ণ-ৰামাদি অৱতাৰৰ গুণগান কৰা হৈছে। যি কোনো ব্যক্তিয়ে ভক্তিৰে এই স্তোত্র প্ৰতিদিন পঢ়িলে তেওঁৰ মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় আৰু হৰি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ বৰ দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই ভজনটো ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানসৰ পৰা লোৱা শ্লোকবোৰ গোৱা হৈছে, যিয়ে ধৈৰ্য, ধৰ্ম, সত্য আৰু ভগৱানৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ কথা শিকায়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, বিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ নাম আৰু গুণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

দেৱী দুৰ্গাৰ প্ৰশংসাত এটি আন্তৰিক মাৰাঠী স্তোত্ৰ, যি দুৰ্ভগীয়াৰ ৰক্ষাকৰ্তা, মহিষাসুৰ বধক আৰু মৰমিয়াল মাতৃ হিচাপে বন্দিত, যিয়ে নিজৰ ভক্তসকলক প্ৰতিটো দুৰ্দশাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। গায়কে তেওঁক জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰ অন্ত পেলাবলৈ আৰু দৈনিক জীৱনৰ বোজা পাতল কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

এইটো এটা সৰল ভক্তিমূলক নাম-কীৰ্তন, য'ত ভগৱান কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম—গোবিন্দ, গোপাল, ৰাধাৰমণ—বাৰে বাৰে উচ্চাৰণ কৰা হৈছে।

এই শ্লোকটো হৈছে বিষ্ণু সহস্ৰনাম (ভগৱান বিষ্ণুৰ হাজাৰ নাম) স্তোত্ৰৰ আৰম্ভণিৰ শ্লোক। ইয়াত ভগৱান বিষ্ণুৰ ধ্যানময় ৰূপ বৰ্ণনা কৰা হৈছে — তেওঁ বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল বৰ্ণ, চাৰিটা বাহু, আৰু প্ৰসন্ন মুখমণ্ডল। এই শ্লোকটো উচ্চাৰণ কৰিলে সকলো বিঘ্ন দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন নামেৰে তেওঁৰ স্তুতি আৰু তেওঁৰ ওচৰত সকলো দুখ-কষ্ট দূৰ কৰাৰ প্ৰাৰ্থনা। ই অতি পৱিত্ৰ আৰু ভক্তিপূৰ্ণ ৰচনা।

এইটি হৈছে ভগৱান সত্যানাৰায়ণৰ স্তুতি আৰু পূজাৰ ভক্তিমূলক গীত, যিজন হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ এটি ৰূপ। সত্যানাৰায়ণ পূজা নামৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত এই গীত পাঠ কৰা হয়। ইয়াত ভগৱানৰ কৃপা আৰু আশীৰ্বাদৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ভক্তি প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰু ক্ষমা আৰু সমৃদ্ধি বিচাৰিবলৈ এই গীত গোৱা হয়।

দাসসত্য স্তোত্র হৈছে বৈষ্ণৱ দৰ্শনৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ স্তোত্ৰ। ইয়াত ভগৱানৰ সত্যতা, দাসত্ব, আৰু সৰ্বশক্তিমত্তাৰ স্তুতি কৰা হৈছে।

এইটো আঠটা শ্লোকৰে গঠিত এটা ভক্তিমূলক কবিতা, য’ত ভগৱান অচ্যুত (বিষ্ণু)ৰ নামৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। নাম জপ কৰিলে পাপ নাশ হয় আৰু ভক্তসকলে সংকটৰ পৰা ৰক্ষা পায় বুলি ইয়াত কোৱা হৈছে।

এইটো এটা ভক্তিমূলক গীত (আৰতী) যি ভগৱান কৃষ্ণৰ বাংকে বিহাৰী ৰূপৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তেওঁৰ সুন্দৰ ৰূপ, মোহনীয় বাঁশী, আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ কৃপাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই সংকলনটো হৈছে বিভিন্ন হিন্দু ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ এক সমষ্টি। ইয়াত নামদেৱৰ অভঙ্গ, ভগৱদ্গীতাৰ শ্লোক, শান্তি মন্ত্ৰ, বিষ্ণুৰ নাম, হৰেকৃষ্ণ মন্ত্ৰ আৰু গণপতি স্তুতি সন্নিৱিষ্ট হৈছে।

এই স্তৱটো ভগৱানৰ অতিমানৱ অৱতাৰ আৰু তেওঁৰ দিব্য লীলা-বিলাসৰ প্ৰশংসাত ৰচনা কৰা হৈছে। ই পঞ্চস্তৱ্যা নামৰ স্তৱমালাৰ অন্তৰ্গত এখন স্তৱ।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম যেনে হৰি, কেশৱ, গোৱিন্দ, নন্দ মুকুন্দ আদি উচ্চাৰণ কৰি তেওঁৰ স্তুতি কৰা এক পৱিত্ৰ ভজন। ইয়াত কৃষ্ণৰ বাল্যকালৰ ক্ৰীড়া, যেনে মাখন চুৰি, গোপীসকলৰ সৈতে ৰাসলীলা, গোবৰ্ধন পৰ্বত ধাৰণ আদিৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।

এইটো হৈছে ভগৱান ভেঙ্কটেশ্বৰ (তিম্পতিৰ অধিষ্ঠাতা)ৰ প্ৰাতঃকালীন প্ৰাৰ্থনাৰ সংকলন। ইয়াত সুপ্ৰভাতম্ (জাগৰণৰ স্তুতি), স্তোত্ৰম্ (স্তুতি), প্ৰপত্তি (শৰণাগতি) আৰু মঙ্গলাশাসন (মঙ্গল কামনা) অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।

এই ৰচনাখন নৰসিংহ পুৰাণৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত অষ্টাক্ষৰ মন্ত্ৰ 'ওঁ নমো নাৰায়ণায়'ৰ জপৰ মহিমা, নিয়ম, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা লাভ কৰা আধ্যাত্মিক ফলাফলসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই শ্লোকটো এটা প্ৰাৰ্থনা য'ত কোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ সকলো কাৰ্য, বাক্য, মন, ইন্দ্ৰিয়, বুদ্ধি আৰু আত্মা নাৰায়ণক সমৰ্পণ কৰে।

তুলসী উপনিষদ হৈছে এখন সৰু উপনিষদ য’ত তুলসী গছক দেৱী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ পবিত্ৰতা, পূজা আৰু সেৱাৰ ফলাফলৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।

এই ভজনটো হৈছে প্ৰভুৰ ওচৰত বিভিন্ন ৰূপত অহাৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত ৰাম, কৃষ্ণ (শ্যাম), শিৱ, বিষ্ণু আৰু গণপতিৰ ৰূপত প্ৰভুক আহিবলৈ কৈছে।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান ৰামৰ ১০৮টা নামৰ সংকলন, যাৰ লগত ৰাম, সীতা, লক্ষ্মণ আৰু হনুমানৰ প্ৰশংসা আৰু ৰামায়ণৰ মূল ঘটনাসমূহৰ উল্লেখ আছে। ইয়াক ভক্তসকলে প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যানৰ বাবে পঢ়ে।

তাল্লাপাক অন্নমাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত প্ৰসিদ্ধ সংকীৰ্তন, য'ত তিৰুমালাৰ সপ্তগিৰি পৰ্বতমালাক ভগৱান শ্ৰীহৰিৰ চিৰন্তন বাসস্থান হিচাপে বন্দনা কৰা হৈছে।

১৭শ শতিকাৰ প্ৰসিদ্ধ ওড়িয়া সন্ত-কবি শালবেগে ৰচনা কৰা অমৰ জগন্নাথ বন্দনা, য'ত তেওঁ নীলাচলপতি জগন্নাথৰ ওচৰত নিজৰ দুখ মোচনৰ বাবে ব্যাকুল প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

সন্ত বহিণাঈৰ এই অভংগই ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ বিকাশক সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰে: জ্ঞানেশ্বৰে ভেটি স্থাপন কৰিলে, নামদেৱে বিস্তাৰ কৰিলে, একনাথে স্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰিলে আৰু টুকাৰাম মহাৰাজ স্বৰ্ণকলশ হ'ল।

১৫শ শতিকাৰ মহান তেলুগু সন্ত-কবি তাল্লাপাক অন্নমাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত অমৰ সংকীৰ্তন, যিয়ে সকলো জীৱৰ মাজত শ্ৰীহৰিৰ উপস্থিতি আৰু মানৱ সমতাৰ মহত্ত্ব ঘোষণা কৰে।

সন্ত চোখামেলাৰ এই অমৰ অভংগই সামাজিক সমতা আৰু আধ্যাত্মিক পৱিত্ৰতাৰ জয়গান গায়। কুঁহিয়াৰজোপা বেঁকা হ'ব পাৰে কিন্তু তাৰ ৰস সদায় মিঠা; ধনুখন বেঁকা হ'লেও কাঁড় পোন হৈ যায়। ঠিক তেনেদৰে মানুহৰ শৰীৰ বা জাতিতকৈ অন্তৰৰ ভক্তিয়েহে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰে।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান ধন্বন্তৰিৰ উদ্দেশ্যে ৰচিত এটা প্ৰাৰ্থনামূলক ৰচনা। ইয়াত তেওঁক ৰোগ-ব্যধিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু স্বাস্থ্য প্ৰদান কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছে।

সন্ত জ্ঞানেশ্বৰ মহাৰাজে আলন্দীত ৰচনা কৰা 'হৰিপাঠ' ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ প্ৰাণস্পন্দন আৰু নিত্য সাধনাৰ মহামন্ত্ৰ। এই ২৮টা অভংগ অদ্বৈত জ্ঞান আৰু সগুণ ভক্তিৰ অনুপম সমন্বয়। মুখেৰে হৰিৰ নাম ল'লেই চাৰিওবিধ মুক্তি সহজে লাভ হয় বুলি জ্ঞানদেৱে প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত জ্ঞানেস্বৰৰ এই মধুৰ অভংগই শ্ৰীবিঠলৰ দিব্য ৰূপ দৰ্শনৰ পৰম আনন্দ প্ৰকাশ কৰে। প্ৰভুৰ শ্যামসুন্দৰ ৰূপ নয়নেৰে দৰ্শন কৰাৰ লগে লগে অন্তৰত যি অপাৰ সুখ ওপজে, সেয়া বহু জন্মৰ পুণ্যৰ ফল আৰু তেৱেঁই সকলো সুখৰ ভঁৰাল।

সন্ত একনাথৰ এই আধ্যাত্মিক গীতত তীৰ্থভ্ৰমণ অন্তৰ্মুখী হোৱাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে—মানুহৰ শৰীৰটোৱেই পৱিত্ৰ পন্ধৰপুৰ, অন্তৰাত্মাই সাক্ষাৎ বিঠল আৰু নিৰন্তৰ ধ্যানিয়েই পৱিত্ৰ চন্দ্ৰভাগা নদী।

সন্ত একনাথৰ এই অতি হৃদয়স্পৰ্শী অভংগই পণ্ঢৰপুৰক ভক্তৰ প্ৰকৃত 'মাতৃগৃহ' বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। শ্ৰীবিঠল পিতা, ৰুক্মিণী মাতৃ আৰু পুণ্ডলীক ভাই—এই স্বৰ্গীয় পৰিয়ালৰ স্মৰণেই পৰম শান্তি দিয়ে।

সন্ত জনালাঈৰ এই বিখ্যাত আৰু অপূৰ্ব অভংগই চিত্তহৰণকাৰী শ্ৰীবিঠলক 'পণ্ঢৰপুৰৰ চোৰ' আখ্যা দি প্ৰেমৰ ৰচীৰে বান্ধি নিজৰ হৃদয়ৰ কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ৰখাৰ অনন্য ভক্তিভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত কান্হোপাত্ৰাৰ এই মৰ্মস্পৰ্শী অভংগই চৰম আত্মসমৰ্পণক প্ৰকাশ কৰে। চুলতানৰ সৈন্যৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তেওঁ মন্দিৰত প্ৰভুৰ চৰণত প্ৰাণ বিসৰ্জন দি বৈকুণ্ঠগামী হৈছিল।

সন্ত মুক্তাবাঈৰ এই ঐতিহাসিক অভংগই ক্ষমা আৰু কৰুণাৰ মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰে। লোকৰ তিৰস্কাৰত মৰ্মাহত হৈ জ্ঞানেশ্বৰে যেতিয়া পঁজাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিছিল, তেতিয়া ভনীয়েক মুক্তাবাঈয়ে বিশ্বকল্যাণৰ বাবে দুৱাৰ খুলিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।

সন্ত নামদেৱৰ এই অপূৰ্ব অভংগ হৈছে ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ প্ৰাণমন্ত্ৰ। সংকীৰ্তনৰ ৰঙত নৃত্য কৰি সমগ্ৰ বিশ্বত 'জ্ঞানৰ চাকি জ্বলোৱা'ৰ পৱিত্ৰ সংকল্প ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে। হৰিনামৰ জৰিয়তে ত্ৰিভূৱনৰ মুক্তি সম্ভৱ হয় বুলি ইয়াত কোৱা হৈছে।

সন্ত নামদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'যুগে অঠ্ঠাৱীস' ভগৱান বিঠলৰ প্ৰধান মংগল আৰতি। ২৮টা মহাযুগ ধৰি ভক্ত পুণ্ডলীকে দিয়া ইটাৰ ওপৰত থিয় হৈ ভক্তক কৃপা কৰা ভগৱান বিঠল আৰু ৰুক্মিণী দেৱীৰ বন্দনা ইয়াত কৰা হৈছে।

শ্ৰীমদ্ভাগৱত মহাপুৰাণৰ ষষ্ঠ স্কন্ধৰ অষ্টম অধ্যায়ত বৰ্ণিত ৪২টি শ্লোকৰ এই কৱচ পৰম সিদ্ধ ৰক্ষাকৱচ। মহৰ্ষি বিশ্ৱৰূপে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰক উপদেশ কৰা এই কৱচে শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগ, ইন্দ্ৰিয় আৰু দিশত ভগৱান শ্ৰীহৰিৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, পাৱন নাম আৰু দিব্য আয়ুধ (সুদৰ্শন চক্ৰ, কৌমোদকী গদা, পাঞ্চজন্য শঙ্খ, নন্দক খড্গ)ৰ অভেদ্য শক্তি স্থাপন কৰি সাধকক সকলো ভয়, নেতিবাচক শক্তি আৰু শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

এইখন এক বৈদিক স্তোত্ৰ যিয়ে পুৰুষ নামৰ বিশ্বব্যাপী সত্তাৰ বৰ্ণনা কৰে, যাৰ পৰা সমগ্ৰ বিশ্ব, চাৰিটা বৰ্ণ, আৰু বেদসমূহৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি কোৱা হয়। ই হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্ব আৰু দৰ্শনৰ এক মৌলিক গ্ৰন্থ।

সন্ত সাৱতা মালীৰ এই অভংগই পৱিত্ৰ শ্ৰম আৰু কৰ্মযোগৰ জয়গান গায়। ভগৱানক পাবলৈ সংসাৰ ত্যাগ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই; নিজৰ শাক-পাচলিৰ বাগিচাতে তেওঁ ভগৱান বিঠ্ঠলক প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। 'কৰ্মই উপাসনা'—এয়াই ইয়াৰ মূল নীতি।

এইটো হৈছে ভগৱান নৃসিংহৰ ১০৮ টা নামৰ সংগ্ৰহ, যাক নৃসিংহ অষ্টোত্তৰ শতনামাৱলী বুলি কোৱা হয়। এই স্তোত্ৰটো ভক্তসকলে নিয়মীয়াকৈ পাৰায়ণ কৰে।

এই শ্লোকবোৰ হৈছে ভগৱান বেঙ্কটেশ্বৰৰ (শেষাদ্ৰিশয়ী বিষ্ণু) ১০৮খন পবিত্ৰ নামৰ সংকলন, যি তেওঁৰ বিভিন্ন দিশ আৰু লীলা বৰ্ণনা কৰে।

শ্ৰী বিষ্ণু অষ্টোত্তৰ শতনামাবলী পদ্ম পুৰাণৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ভগৱান বিষ্ণুৰ ১০৮টা পবিত্ৰ নামৰ স্তুতিমালা।

ভগৱান বিষ্ণুৰ সহস্ৰ নাম, যিবোৰ ভীষ্ম পিতামহে মহাভাৰতৰ অনুশাসন পৰ্বৰ অধ্যায় ১৪৯ত যুধিষ্ঠিৰক উপদেশ দিছিল, ১০৮ টা শ্লোকত।

সন্ত সোয়ৰাবাঈৰ এই অপূৰ্ব অভংগই অদ্বৈত ভক্তি আৰু মানৱীয় সমতাৰ জয়গান গায়। ভগৱান বিঠলৰ দৰ্শনত অহংকাৰ আৰু সামাজিক ভেদাভেদ নাইকিয়া হৈ সমগ্ৰ জগত পৰমেশ্বৰৰ একেটি দিব্য ৰংত বিলীন হৈ পৰিছে।

বৈকুণ্ঠলৈ মহাপ্ৰস্থানৰ সময়ত সন্ত টুকাৰামে গোৱা এই বিদায়-সংগীত অত্যন্ত মৰ্মস্পৰ্শী। সকলো ভক্তক শেষ 'ৰাম-ৰাম' জনাই তেওঁ নিজৰ চিৰন্তন ধামলৈ যাত্ৰা কৰে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই অভংগই অদ্বৈত ভক্তি আৰু পৰমানন্দৰ চৰম শিখৰক প্ৰকাশ কৰে। ভগৱানৰ সৈতে একাত্ম হ'লে সকলো ভেদ নোহোৱা হয় আৰু চাৰিওফালে আনন্দৰ ঢৌ উঠে। এই অনির্বচনীয় আনন্দ ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰা অসম্ভৱ।

সন্ত টুকাৰামৰ এই কৰুণ ভক্তিগীতি ভগৱানৰ দৰ্শনৰ ব্যাকুলতাৰ এক অপূৰ্ব চানেকি। পূৰ্ণিমাৰ জোনলৈ বাট চোৱা চকৰ চৰাই, দীপাৱলীত মাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ব্যাকুল হোৱা জীয়াৰী আৰু ভোকাতুৰ শিশুৰ দৃষ্টান্তৰে তেওঁ বিঠলৰ প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বোচ্চ প্ৰাৰ্থনামূলক অভংগই নিষ্কাম ভক্তিৰ চৰম নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। সংসাৰৰ ধন-সম্পদ বা মোক্ষৰ লালসা নকৰি তেওঁ প্ৰভুৰ ওচৰত এটা মাথোঁ বৰ খুজিছে—'হে প্ৰভু! তোমাক যেন কেতিয়াও পাহৰি নাযাওঁ আৰু সদায় সাধুসংগ লাভ কৰোঁ।'

সন্ত টুকাৰাম মহাৰাজৰ এই অতি প্ৰসিদ্ধ অভংগই প্ৰকৃত সাধু আৰু মানৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে। যিয়ে পীড়িত আৰু অসহায় লোকক নিজৰ বুলি আকোৱালি লয়, তেওঁৱেই প্ৰকৃত সন্ত আৰু তেওঁৰ মাজতেই স্বয়ং ভগৱান বিৰাজমান।

পন্ধৰপুৰৰ চন্দ্ৰভাগা নদীৰ বালিময় ঘাটত বৈষ্ণৱসকলৰ আনন্দময় নৃত্য-কীৰ্তনৰ মনোৰম চিত্ৰ এই অভংগত অংকন কৰা হৈছে। অহংকাৰ আৰু ক্ৰোধক ভৰিৰে গচকি সকলোৱে পৰস্পৰৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বপ্ৰথম মংগলাচৰণ অভংগই পন্ধৰপুৰৰ ভগৱান বিঠলৰ মনোমোহা দিব্য ৰূপৰ গুণানুকীৰ্তন কৰে। ইটাৰ ওপৰত সমচৰণেৰে থিয় হৈ, কঁকালত হাত থৈ, গলত তুলসীৰ মালা আৰু পীতাম্বৰ পৰিধান কৰা প্ৰভুৰ দৰ্শন ভক্তৰ পৰম আনন্দ।

১৫শ শতিকাৰ গুজৰাটী সন্ত-কবি নৰসিংহ মেহতাৰ দ্বাৰা ৰচিত অমৰ ভজন, যি মহাত্মা গান্ধীৰ পৰম প্ৰিয় প্ৰাৰ্থনা আৰু মানৱীয় সহমৰ্মিতাৰ বিশ্বজনীন প্ৰতীক।

এই স্তোত্রটো বাল্মীকি ৰামায়ণৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত কৌশল্যা দেৱীয়ে ৰামক প্ৰাতঃকালত জগাইছে। এই শ্লোকটো পুৱা জাগি উঠি প্ৰাৰ্থনা হিচাপে পঢ়া হয়।