তাতী উঘড়া জ্ঞানেশ্বৰা — সন্ত মুক্তাবাঈ অভংগ

যোগীৰ মন পৱিত্ৰ হয়; তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ অপৰাধ সহ্য কৰে। খং-ৰোহে জগত অগ্নি হৈ পৰিছে—সাধুসকল শীতল পানী হওক। কঠিন বচনে কেৱল বেদনা দিয়ে; সাধুসকলে কোমল উপদেশ দিয়া উচিত। সমগ্ৰ বিশ্ব ব্রহ্মৰ এটা সূতাত বন্ধা হৈ আছে—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

তেওঁ সুখসাগৰত বাস কৰিছে—তাৰ বাবে উচ্চ-নীচ কোনো কথা নাই। ভাই, তুমি আনৰ সৈতে যেনেকুৱা ব্যৱহাৰ কৰিবা, ঈশ্বৰেও তোমাৰ সৈতে তেনেকুৱাই কৰিব। এইটো তো নাট্যলীলাৰ খেল, এক পলকৰ বাবেও স্থিৰ নহয়। একৰ পৰা বহুতো হৈছে—সকলোকে আগলি ৰাখিব লাগে। শুদ্ধ সাক্ষীভাবে বুঝক—বেদেও ওঙ্কাৰৰ নামেৰেই কথা কয়। কোনোবাই নিজৰ শ্রেষ্ঠত্বত অহংকাৰ কৰে, কোনোবা অহংকাৰত হেৰাই যায়—এই সকলো এৰি শান্তি ধাৰণ কৰক। দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

যিয়ে কেবল নামৰ বাবে গেৰুয়া পিন্ধিছে কিন্তু ভিতৰত কামনাৰ দাস, তাক সাধু বুলি কোৱা উচিত নহয়—সি জগতত উপহাসেই পায়। প্ৰতিজনে নিজকে বিচাৰি পাব লাগে; বিবেক সেই আত্মজ্ঞানৰ সৈতেই থাকে। সকলো আশা আৰু পাখণ্ড এৰা—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

যাৰ অন্তৰত দয়া-ক্ষমা আছে তাকেই সঁচা সাধু বুলি জানিব। যাৰ মনক লোভ-অহংকাৰে স্পৰ্শ নকৰে—তাকেই সঁচা বিৰক্ত বুলি জানিব। সি ইহলোক-পৰলোকত সুখী, যাৰ মুখত শুদ্ধ জ্ঞান। সকলো মিথ্যা কল্পনা ত্যাগ কৰক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

কেইজনমানেই সঁচা সাধু হয়; বাকী সকলোৱে বৃথা ঘূৰি থাকে। ব্রহ্মতো বিকাৰৰ মূল উঠে—এই সকলো মায়াৰ শিশুলীলা। মায়া নাথাকিলে, বিশ্বই ব্রহ্ম হ'ব। আদিৰ পৰা অন্তলৈকে এই বুঝি লোৱাৰ পাছতেই সাধুসকল সুখী হয়। সকলো চিন্তা-ক্রোধ এৰি দিয়ক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

ব্রহ্ম যেনেকুৱা আছে তেনেকুৱাই থাকে—আমাৰ বাবে সকলো জীৱ বৰ। নিজৰ হাতেই নিজকে লাগিলে তাৰ দুখ কৰা নালাগে। জিভা নিজৰ দাঁতেই কামুরিলে কোনেও খং কৰি দাঁত ভাঙিবলৈ নাযায়। মনত বৰ দুখ লাগে, কিন্তু আগত অপাৰ জ্ঞান। লোহাৰ চেনা খাবলগীয়া হয়, তেতিয়াহে ব্রহ্মপদত নাচিব পাৰি। মনকে দমন কৰি তাৰ পাছতে যাওক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

নিজেই সুখসাগৰ হওক, আৰু জগতখনক নিজৰ বোধেৰে শীতল কৰক। বোধত কেতিয়াও ফাঁক আহিব নিদিব—সাধুৰ বাবে নিজৰ-পৰৰ ভেদ নাথাকে। প্ৰতিটো জীৱকে নিজৰ জীৱ বুলি দিব; তেতিয়া ঈৰ্ষাৰ ঠাই নাথাকে। পাৰ হোৱাৰ উপায় চিত্তত ধাৰণ কৰক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

আৰে, খং যাব কলৈ—সকলো তো নিজেই। এইটো বুজাই উত্তম জ্ঞান—জনেই জনাৰ্দন। এই প্ৰণ চৰণত বন্ধা হৈ আছে—কাৰ্যৰ দ্বাৰা তাক মিছা কৰা নালাগে। খংৰ সময় আহিলে সকলো যোগ বিফল হয়। এনে মহান দৃষ্টি ধাৰণ কৰক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

কাল্পনিক উপাধি এৰা—সেয়াই সাধুৰ বাবে সঁচা সমাধি। কাৰ সৈতে বাদ-বিবাদ কৰিব, বাদ-বিবাদে দ্বৈতৰ গাত গভীৰ কৰে। আগত বুজি নাপালেও কি—উৰিব ধৰাজনৰো পা তললেই আহে। মনেই খেল কৰে, বিচৰা পঞ্চভূত কেবল কাষত থিয় দিয়ে। এই সকলো ঈশ্বৰৰ কাম—ইয়াত আৰু কোনে কি কৰিলে। পুনৰ শুদ্ধ পথ ধাৰণ কৰক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

পাহাৰৰ গুহাৰ কি কাম, যেতিয়া খঙে পিঠি নেৰিলে। এনে সন্ন্যাসী নহ'ব লাগে, যি পৰমাৰ্থকেই ঘিণ কৰে। ঘৰ পাহাৰত বন্ধা হৈছে, কিন্তু বিষয়ৰ বাবে দুয়াৰে দুয়াৰে ফুৰে। কি যোগধর্ম সাধিত হ'ল, যদি ভিতৰত নিষ্কামতাই নাই। হৃদয়ক গংগাজলৰ দৰে শুদ্ধ কৰক—দুয়ार खोলক, জ্ঞানেশ্বৰ!

যাৰ ভাব সম্পূর্ণ শুদ্ধ হ'ল, তাৰ বাবে ঈশ্বর দূৰ নহয়। সকলো সাধনে তো হাতৰ কৌশলেই, এই মূল্য হাটত নোপাওয়া যায়। আৰে, তুমিও তেনেকুৱাই হওঁক, সকলো অনুমানেৰেই বুজি লওঁক। এইটো সদ্গুৰুনাথেই কৰিছে, যি ৰুক্মিণীদেৱীৰ প্রিয়। তাত আৰু কোনে শিকাব—সাৰ বিচাৰি নিজেই লওঁক। মৰমৰ মুক্তাবাই কয়—মোৰ জীৱ আৰু তাৰ মূল্য য'ত আছিল ত'তেই আছে। তুমি নিজেই পাৰ হৈ বিশ্বক পাৰ কৰাওক—দুয়ার খোলক, জ্ঞানেশ্বৰ!